Wednesday, 27 July 2016

13 สายฝนกับแสงจันทร์



13 สายฝนกับแสงจันทร์



[Nile]


ผมได้แต่ยืนเงียบอยู่แบบนั้น
บ้างเพราะสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง
และบ้างเพราะมันไม่จริง แต่ผมหาถ้อยคำอธิบายไม่เจอ

รู้ตัวอีกทีก็เหมือนสมองเริ่มเบลอ
หรือผมจะดื่มเยอะไป
หรือผมจะเครียดมากไป

การคุยกับม่อนเมื่อครู่ทำให้ในหัวใจเกิดเสียงวิ้ง
เหมือนเวลาหูดับล่ะมั้ง
วิ้งๆ วนไปวนมา จนกระทั่งเสียงไวโอลินของนิลดังขึ้นแทรกทุกโสตประสาท ต้องขอบคุณพี่ชายฝาแฝดอีกครั้งกับการดึงผมออกจากวงล้อมของตัวเอง


น้ำตาของดวงอาทิตย์ฤดูหนาวของผม
น้ำตาแม้จะแค่หยดเดียว
ก็ทำให้ผมรู้ตัวว่าไม่อยากจะเห็นคนๆนี้ร้องไห้อีกเลย


“นี่”

ผมส่งเสียงเรียกออกไปหลังจากที่เรานั่งเงียบมานานพอตัว
สันนิ้วชี้ถูกส่งไปไล้เอาน้ำตาหยดน้อยออกจากใบหน้าของร่างสูง


“หืม”



อย่าทำเหมือนไม่เป็นอะไรสิ
อย่าทำเหมือนที่มึงกำลังทำอยู่นั้นไม่เจ็บ



“ไปทะเลกันไหม”



เพราะคนที่เป็นแบบนั้นน่ะ
มีแค่กูก็เหนื่อยพอแล้ว








วันหยุดยาวศุกร์เสาร์อาทิตย์จันทร์มาถึงในที่สุด ผมและธันวาเลยได้ฤกษ์มาเที่ยวทะเล(ทะเลจริงๆที่ไม่ใช่ชื่อคน)เสียที จริงๆหลังจากวันนั้นที่คุยกันในร้านเหล้าทุกอย่างก็เป็นแบบเดิม ธันวาก็ยังคงเป็นธันวาเสมือนดังที่ดวงอาทิตย์ยังขึ้นทางทิศตะวันออกและลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก


สายฝนอย่างผมก็แค่นั่งคิดนอนคิดว่าดวงอาทิตย์จะเหนื่อยบ้างไหม
สักวันหนึ่งถ้าดวงอาทิตย์เหนื่อยเกินไปและเลือกจะไม่โผล่ผ่านขอบฟ้าขึ้นมา

สักวันนั้น… คงไม่น่าอยู่พอตัว



“เติมน้ำมันก่อนนะ”

เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมตบไฟเลี้ยวและหมุนพวงมาลัยเข้าปั๊มน้ำมัน แน่นอนว่าเราขับรถกันมาเองเพราะมาใกล้แค่กุยบุรี ประมาณสามชั่วโมงครึ่งก็ถึง ผมกับธันวาเลยตกลงกันว่าจะผลัดกันขับครึ่งทาง


“มินิมาร์ทนะ”

ผมบอกพิกัดของตัวเองก่อนจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมัน ดีที่ตรงนี้ยังไม่ออกนอกกรุงเทพมากนักร้านจึงค่อนข้างใหญ่และมีของให้เลือกเยอะ

เดินเล่นสักพักก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจากด้านหลังซึ่งมาพร้อมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มประจำตัว


“หยิบป๊อกกี้รสสตรอเบอร์รี่ให้ด้วย ไปซื้อกาแฟนะ ร้านข้างๆ”


ชอบกินหวานเหรอเนี่ย


“ฝากซื้ออเมริกาโน่เย็น”


“ไม่ต้องฝากก็จะซื้อให้อยู่แล้ว”

ร่างสูงว่าก่อนจะสาวเท้าก้าวยาวๆออกจากร้านสะดวกซื้อ ผมหันหน้าเข้าหาชั้นวางของอีกครั้ง


…

…

…


อะ...ใจเต้นแฮะ






การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ธันวาขับรถดีทีเดียว เป็นคนรอบคอบเหมาะกับลุคเนี้ยบๆสะอาดสะอ้านของเขา ขับไปได้เกินครึ่งทางนิดหน่อยเราก็เปลี่ยนมือกัน


“ปกติขับไร”


“Mercedes SL”

แม่ผมชอบสะสมรถวินเทจและรถเก่าครับ โดยเฉพาะรถยุโรป
ฉะนั้นบ้านที่เชียงรายจึงอุดมสมบูรณ์ไปด้วยรถรุ่นเดอะมากมาย จะมีก็แต่นิลที่ใช้ออดี้รุ่นใหม่
อ้อ รถของผมก็อยู่ที่ลานจอดของคอนโดแหละครับ ของนิลด้วย แต่เพราะผมชอบเดินมากกว่าและนิลไปอยู่หอพักไม่มีที่จอดเลยทิ้งไว้ที่คอนโดผมเสียเลย


แต่เหมือนพักนี้มันก็เอาออกไปบ้างนะ
ไม่รู้ไปรับใครหรือเปล่า



“เท่ออก ทำไมปกติไม่ขับวะ”


“ชอบเดิน ขี้เกียจหาที่จอด”


“อ่าฮะ”

ธันวาไม่ได้ทักท้วงอะไรมากมาย เขายื่นมือมากดเปิดวิทยุ เลือกซีดีก่อนจะใส่เข้าไปในตัวเครื่อง
เห็นแว๊บๆเหมือนเป็นซีดีที่มันไรท์เองนะ

เพลงคุ้นหูบ้างไม่คุ้นหูบ้างดังขึ้น ส่วนมากเหมาะกับการเดินทางด้วยรถเปิดปะทุน แต่ในบ้านเราร้อนเกินไปผมเลยเลือกจะแง้มหน้าต่างลงเพียงเล็กน้อยให้สายลมผ่านมาและพัดจากไป



โอ๊ะ
ผมชอบเพลงนี้



คิดไม่ทันขาดคำมือหนาของคนข้างกายก็หมุนเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้นไปอีก
บางครั้งก็คิดนะว่าผมกับเขาคล้ายผมกับนิล
ไม่ต้องพูดก็รู้ ไม่ต้องถามก็ตอบได้

แต่ต่างกันนะ
ในเมื่อธันวากับผมนั้นเป็นอุณหภูมิคงที่อันเกือบจะตรงข้ามกัน
นิลเป็นคนแปรปรวน จะเย็นก็เหมือนน้ำแข็ง จะร้อนก็เหมือนไฟ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
ส่วนธันวา… เอาเป็นว่าดวงอาทิตย์ซึ่งอ่อนล้าก็แล้วกัน



“ที่ปัดน้ำฝนอยู่ไหน”

ถามเพราะฝนเม็ดเล็กเริ่มปรอยลงมาบ้างแล้ว มือที่กำพวงมาลัยกระชับขึ้นอีกนิด
ผมยังคงกลัวฝน แม้จะมีดวงอาทิตย์อยู่ด้วยก็ตามที


“ขวา ไหวมั้ย ขับให้มั้ย”

ผมส่ายหน้าแทนคำตอบเมื่อจำได้ว่าเปิดดูพยากรณ์อากาศแล้วฝนเหมือนจะไม่ตกหนักมาก
คงเป็นการตกปรอยๆแหละ ไม่น่าจะเป็นปัญหา


“ไม่โอเคบอกนะ”

ผมเลื่อนมือซ้ายลงจากพวงมาลัยไปจับมือของอีกฝ่าย ธันวาพลิกมือมาสอดประสานนิ้วกุมกันไว้เหมือนเป็นปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ


ใจที่สั่นก็เต้นไม่เป็นส่ำ
ใจที่หวั่นก็แอบสงบลง
แต่ก็ยังไหวๆอยู่เพราะความอุ่นซึ่งแผ่ซ่านจากฝ่ามือมาถึงกลางอก


“...ขอบใจ”


ขับไปอีกเกือบชั่วโมงฝนก็ยังตกปรอยๆอยู่เช่นเดิม ผมปล่อยมือจากธันวามาตบไฟเลี้ยวเข้าบริเวณรีสอร์ทติดทะเล แต่แล้วจู่ๆฝนก็ดันเทลงมาเสียอย่างนั้น

ธันวายกเบรคมือขึ้นหลังผมสับเกียร์เข้าตัว P และปล่อยให้หน้าซบไปกับพวงมาลัย
เสียงถอนหายใจดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนกันกับที่คนข้างกายมอบความอบอุ่นให้ซ้ำไปซ้ำมา

ผมเอามือปิดหน้าตัวเองก่อนจะยกทั้งมือทั้งหน้าขึ้นจากพวกมาลัย
แววตาอบอุ่นคู่เดิมจ้องมองแบบไม่เปลี่ยนไป
ฝ่ามืออุ่นเอื้อมมาออดอ้อนข้างแก้ม
หน้าผากมนยื่นเข้ามาสัมผัสส่วนเดียวกัน


“รอฝนหยุดแล้วค่อยลงรถก็ได้”


ไม่รู้ว่ามีนัยแฝงอะไรมั้ย
รู้แต่ใจบอกให้พูดในสิ่งที่ผมรู้สึก


“...เพราะมันอบอุ่น”


“หืม?”


“เวลาอยู่กับมึง.. อุ่น..”


“...”


“...จนกูอยากเสี่ยง”


ไม่ใช่ว่าไม่กลัวที่จะเสี่ยงกับสิ่งสำคัญและความรู้สึกสำคัญ
บอกเลยว่าผมเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน ใจที่มีราวกับว่าพังไปเกินครึ่ง

เมื่อผมเป็นสายฝนพรำ และเขาเป็นดวงอาทิตย์อันอบอุ่น
เมื่อฝนหยุดตก แสงแดดจะทำให้น้ำระเหยขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง
อีกครั้ง… และอีกครั้ง… จนกระทั่งพื้นนั้นแห้งเหือด


It’s like sooner or later the Sun would lose its rain
But then he told me things could go together
He told me there can be sunshine through the pain


รุ้งอีกครึ่งหนึ่ง
ผมว่าไม่จำเป็นต้องหา
คุณเคยได้ยินไหมครับ
ว่าอีกครึ่งของมันเป็นแสงสีขาวจากดวงอาทิตย์



“ขอโทษที่จะต้องเหนื่อยไปกับกู”


“...”


“ขอโทษถ้าทำให้ผิดหวัง”


“...”


“ขอโทษถ้าวันนึงมันพัง”


“...”


“แต่อยู่ให้กูขอโทษได้ไหม”


“...”


“...นะ”



น้ำตาหนึ่งหยดของเขาในร้านเหล้า
และกับน้ำตาหนึ่งหยดของผม ณ ชายหาดในวันฝนพรำ



“...”



ม่อนสำคัญ...ใช่
ผมไม่อยากเสี่ยงเพราะเขาสำคัญ...ก็ใช่อีก
แต่กับเขานั้นคงที่
กับม่อนนั้นจะไม่มีสิ่งใดแปรผัน

ต่างจากกับคนตรงนี้
ธันวาสำคัญ… แต่ยังไม่มาก
ผมอยากเสี่ยง… เพราะดูมันจะคุ้มค่า
กับธันวา
ทุกอย่างเหมือนจะเติบโตและผลิบานได้อีก

คุณจะว่าผมเห็นแก่ตัวหรือเปล่า
แต่เขาเหมือนมาทดแทนสิ่งที่พี่แนตเคยให้ผมไว้
เป็นสีสันโทนอุ่นของฤดูใบไม้ร่วง
ลามไปจนสีโทนเย็นของฤดูหนาว



“ฮะๆ มึงนี่นะ”

รอยยิ้มของเขาคือสิ่งสำคัญเช่นกัน


“...”


“เห็นกูไปไหนหรือยังล่ะ หืม”


ผมเปิดผ้าม่านข้างหน้าต่างแล้ว
…เพื่อให้แสงแดดส่องเข้ามา


ถึงคุณจะว่าผมเห็นแก่ตัว
ผมคงไม่เถียงคำของคุณ






กลายเป็นว่าเรานั่งรอในรถจนเกือบค่ำ เวลาโพล้เพล้ทำให้รู้สึกทั้งง่วงทั้งตื่นตัวขัดแย้งกันในตนเองไปหมด ผมเปิดประตูรถญี่ปุ่น ยื่นมือออกไปสัมผัสหยาดฝนระลอกสุดท้ายของวัน


สักวันผมต้องแตะต้องมันได้กว่านี้



“กินไร”

หลังจากเช็คอินห้องพักที่โรงแรมระดับสี่ดาวเสร็จธันวาก็ถามขึ้นมา
ผมพลิกตัวจากนอนหงายเป็นคว่ำ มุดหัวเข้าไปในหมอนก่อนจะยกมือโบกไปมา


ไม่หิวเท่าไหร่
กินอะไรก็ได้


“งั้นแถวนี้ละกัน”


อืม รู้ใจดี




ผมเป็นฝ่ายขับรถอีกเช่นเคยเมื่อคนที่นั่งที่นั่งผู้โดยสารยืนกรานว่าอยากถ่ายรูปทั้งๆที่ผมว่าแสงมันก็มืดแล้ว ถ่ายไปจะเห็นอะไรกันเชียว แต่เหมือนคนเพิ่งเริ่มหัดใช้กล้องออโต้จะไม่ลดละความพยายาม


แชะ

นั่นไง เสียงแฟลชมาอีกละ



เราหาอาหารทะเลข้างหาดกินตามปกติ สักพักก็ออกมาเดินกินน้ำมะพร้าวและเตะน้ำทะเลเล่นให้เท้าเย็นไปงั้น


“น้ำขึ้นแล้ว”


“เย็น”


“แสงจันทร์สวยนะ”


ธันวาเป็นไม่กี่คนในบรรดาผู้คนที่ผมรู้จักที่สามารถเลือกใช้คำได้อย่างน่าสนใจ คนปกติก็จะพูดว่าพระจันทร์สวย หรือดวงจันทร์สวย หรือดาวสวย ไรงั้น แสงจันทร์นี่เหมือนไม่ค่อยจะได้ยิน


“มันก็คือแสงอาทิตย์ปะวะ”


“ก็ใช่ กูว่ามันคล้ายมึง”


“ยังไง”


“ไม่รู้อะ แต่กูอยากเป็นแสงอาทิตย์ที่สะท้อนออกมาเป็นแสงจันทร์ตอนกลางคืน”


“...”


ผมประมวลผลสักพักก่อนจะยิ้มออกมา หันหน้าไปด้านขวาก็พบว่าพ่อคนอบอุ่นเดินก้มหน้ายิ้มมุมปาก


หมั่นไส้


“เห้ย เปลือกหอยอันเบ้อเร่อ”


นิ้วยาวชี้ไปที่พื้นทรายเรียบซึ่งเพิ่งโดนคลื่นกวาดไป
ผมคิดอะไรบางอย่างออกก่อนจะเดินไปหยิบมันขึ้นมา


“มานี่”


คนถูกเรียกทำหน้างงเล็กน้อย


“ทำไร”


“เอาหูมาเร็ว”


“ห๊ะ”


“เร็ว”


ตอนผมเด็กๆพี่แนตชอบเอาเปลือกหอยอันใหญ่ประมาณนี้มาอังที่หูให้ได้ฟังเสียงคลื่นไปพร้อมกับลมที่พัดวนอยู่ข้างในนั้น ผมว่ามันเป็นดนตรีอีกประเภทหนึ่งที่เพราะจับใจเลยทีเดียว


“เก๋ว่ะ”


เรานั่งยองๆไหล่เกยกัน ธันวายังคงแนบหูกับเสียงนั้นต่อไปขณะที่ผมผละออกมาจ้องใบหน้าด้านสี่สิบห้าองศาของเขา


คิ้วได้รูปไม่ถึงกับเข้มมากแต่ก็หนา
ดวงตารีไม่ตี่แต่ก็ไม่โต
จมูกไม่โด่งแต่ได้รูปและมีความรั้นนิดๆ
ปากกระจับไม่ได้บางแต่ก็ไม่ได้หนา

สรุปแล้วผู้ชายคนนี้อยู่กึ่งกลางระหว่างทุกขั้วล่ะมั้งครับ
เขาไม่ใช่คนเพอร์เฟคต์นะ แต่เป็นอะไรสักอย่างที่พอดี

ผมคิดแบบนั้น



“จ้องนาทีละบาท”

เสียงทุ้มเอ่ยขัดผม สายตาย้ายจากผืนทรายละเอียดขึ้นมาสบกันท่ามกลางความมืด


“ถูกนะ”


“งั้นขึ้นราคาเป็นร้อยนึง”


“ห่า มากไป”


“แล้วจ้องงี้มีไร”


“เปล่า…”


ผมเป็นพวกปากแข็ง


“ไม่เชื่อ บอกมา”


“ไม่มีไร”


ปากหนัก


“บอกมาเดี๋ยวนี้”


สุดท้ายร่างหนาก็เปลี่ยนไปถือเปลือกหอยอีกข้างและใช้มืออุ่นๆวางแถวแนวกรามของผม

จู่ๆผมก็เป็นคนใจอ่อนว่ะ...



ยวบเลย




“ไม่มีอะไร…”


“ยังจะ…”


ผมขัดขึ้นมาก่อน


“แค่คิดว่าเจอคนที่พอดีแล้ว”



“...”



เงียบไปพักใหญ่
เงียบจนตลอดการขับรถกลับที่พัก
เงียบจนกระทั่งผมเปิดหน้าต่างฝั่งคนขับ ผมที่ไม่ได้มัดพัดไปตามลมโกรก มือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยก็ยกขึ้นกระดกกระป๋องเบียร์ทีเปิดแล้วกินไม่หมดตั้งแต่ตอนอยู่หาด



แชะ


เงียบจนกระทั่งหลังเสียงชัตเตอร์
จนเบียร์หมดกระป๋องและเรากลับมาถึงที่พัก



“ไนล์”


จนกระทั่งเขาเรียกชื่อผม
และผมทำเพียงแค่หันหน้าไป

จนเจอกับปลายจมูกของอีกคนที่ชนกับส่วนเดียวกัน


“หืม..”


ผมยกยิ้มหน่อยๆ จะว่าหลุดขำก็ไม่เชิง
ไม่รู้ขำอะไรแต่แอบขำ

ไม่มีเสียงทุ้มตอบรับคืนมา มีแค่รสชาติและกลิ่นของเบียร์กระป๋องถูกส่งผ่านจากผมไปหาเขา

ไม่บอกหรอกว่าใครเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าไปก่อน…



เดี๋ยวโดนจับได้










ณ กรุงเทพ คณะสถาปัตย์ฯที่เก่าที่เดิม



“เฮ้ยนี่สมุดเสก็ตช์ใครวะ ลืมไว้เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก”


“ไม่คุ้นว่ะ ลองเปิดดูดิ”


“เชี่ย ภาษาไรเนี่ย อ่านไม่ออก”


“เฮ้ย นี่ของไอ้ไนล์เปล่า มันเป็นคนกรีกนี่ ภาษาคล้ายๆงี้ปะวะกูเหมือนเคยเห็น”


“มึงมันมั่ว”


“อ้าวไอ้ไนล์ นี่ไม่ใช่ของมึงหรอ”


พูดงั้นแต่มันก็ยื่นสมุดเล็มเล็กกว่าเอห้าให้ผม


“ไม่ใช่”


“แล้วมึงจะแบมือเอาไปทำไม”


“นั่นมันภาษารัสเซีย”


“แล้วมึงรู้ได้ไง”


“หึ”


ผมได้แต่ยักไหล่น้อยๆพร้อมหัวเราะในลำคอ
เปิดเช็คว่าในสมุดเล่มนั้นที่คั่นหนังสือไม่ได้หายไปไหน
ที่คั่นซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก

รูปนั้นแหละครับ ที่ธันวาถ่ายตอนไปทะเล
ผมกับรถของเขา กระป๋องเบียร์ สายลม และแสงจันทร์



“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ…”


“...เขาสอนมาดี”


“ห๊ะ”






“คนที่คบอยู่เขาสอนมาดี”

No comments:

Post a Comment