Tuesday, 21 June 2016

08 ลืมตัว


06 ลืมตัว




เสียงหยาดน้ำจากท้องฟ้าโปรยปรายลงกระทบพื้นผิวของหลายสิ่งหลายอย่างบนพื้นโลกในกลางดึกทำให้ร่างบางเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าหม่นสะลึมสะลือตื่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ 

แต่แล้วไนล์ก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนซึ่งเหมือนจะหลับสบายมากๆอยู่
เหลือบมองเวลาและท้องฟ้าสีมืดก็พบว่าตอนนี้เพิ่งจะตีสาม ตัวเขานอนมาได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง พอคิดได้เช่นนั้นหนุ่มลูกครึ่งกรีกก็ม้วนตัวเข้าซุกผ้าห่มแบบที่ชอบทำ


ไนล์เป็นคนติดผ้าห่มมาก


นี่คือข้อมูลสำคัญที่เพื่อนและครอบครัวรู้เป็นอย่างดี ถึงจะร้อนแค่ไหนเขาก็จำเป็นต้องนอนห่มผ้าห่ม หรือเพียงแค่ก่ายไว้ให้พออุ่นใจ





หมับ



แรงรั้งจากหนุ่มตัวใหญ่กว่าไม่มากไม่น้อยด้านข้างทำให้ไนล์หันหน้าเข้าหาอีกคนโดยปริยาย


ธันวาเป็นคนติดหมอน โดยเฉพาะหมอนข้าง


ด้วยความง่วงจึงทำให้ไนล์ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เปลือกตาอันหนักอึ้งปิดลงในที่สุด จมูกโด่งรับกับใบหน้าพอดิบพอดีหันเข้าหาหมอนและซุกอยู่แบบนั้น

แม้ว่าหมอนบริเวณที่เขาซุกอยู่นั้นจะอยู่ตรงซอกคอของอีกฝ่ายก็ตามที

ลมหายใจผ่อนหนักเบาไปเรื่อยๆจนกระทั่งหนุ่มตัวบางกว่าเริ่มจะรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดแปลกไป


ปกติหมอนไม่ใช่กลิ่นนี้นี่นา… 


ถึงกระนั้นความฉงนใจก็ถูกปัดทิ้งไปพร้อมความง่วงขั้นสุดท้ายของเวลาตีสามเข้ามาแทนที่โดยสมบูรณ์ นายณภัทรไม่ได้คิดอะไรนอกจากขยับเข้าหาความอุ่นที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคือผ้าห่มมนุษย์ดีๆนี่เอง

ส่วนธันวานั้นก็เคลิ้มเข้าสู่ห้วงลึกของนิทราอย่างห้ามไม่ไหว สัมผัสคลอเคลียบางเบาช่วงต้นคอทำให้เขาคิดไปถึงเจ้าแมวรัสเชียนบลูสีเทาควันบุหรี่นามว่ามายาที่นอนด้วยกันทุกคืน 

เอาเข้าจริงแล้วไนล์นั้นเหมือนมายาเสียเหลือเกิน
ไหนจะดวงตาสีฟ้าหม่นคมกริบ
ไหนจะผมสีดำขลับแต่แฝงความเทาไว้ดั่งเช่นคนตะวันตก
นิสัยที่ผลุบๆโผล่ๆไร้ความเชื่อง


‘มายา’ ที่ไม่ใช่แค่แมว
‘มายา’ ซึ่งถ้าไม่สังเกตุอย่างใกล้ชิดจะไม่ได้พบเห็น
แต่เมื่อจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นี้นั้น คุณอาจหลงไปอยู่ในห้วงแห่งมายากลที่ฝนพรำขึ้นฟ้าก็เป็นได้


“อืม..”

คนตัวเล็กกว่าขยับบิดร่างกายน้อยๆแต่ฝ่ายธันวาที่ทำตัวเป็นผ้าห่มกิตติมศักดิ์ก็รับรู้ได้ เปลือกตาปรือขึ้นนิดหน่อยให้นัยน์ตาสีนิลสะท้อนภาพของคนในอ้อมกอด


กึก

เป็นชั่วครู่เดียว แค่เสี้ยววินาทีเดียวจริงๆที่หนุ่มลูกครึ่งจีน-ไทยชะงักลมหายใจสม่ำเสมอ 


อ่า… นี่ใครลืมตัวกันแน่นะ…


คิดได้ไม่ทันไรบุคคลในความคิดก็เริ่มขยับตัวน้อยๆเหมือนไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อยเสมือนเจ้าของกำลังอยู่ในภวังค์ความฝันอันไม่น่าภิรมย์

ไวกว่าความคิดแขนยาววาดพาดเอวนำมือใหญ่ลงทาบแผ่นหลังบางและขยับลูบแผ่วเบา ไนล์นิ่งขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้รับความอบอุ่นในแบบที่ผู้ปกครองเคยมอบให้สมัยยังเยาว์วัย

เวลาผ่านไปเท่าใดไม่มีใครคิดจะคว้านาฬิกาขึ้นมาดู ต่างคนต่างสบายใจจนเผลอหลับไปอีกครั้งทั้งคู่

ริมฝีปากของแต่ละฝ่ายนั้นแตะกันเบาๆก่อนหนุ่มลูกครึ่งจะเบนหน้าไปซุกหมอนตามเคย



โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ทันได้วิเคราะห์ว่าเสียงหัวใจรัวเร็วดั่งกลองชุดนั้นมาจากใครกันแน่







.

.

.




เมี้ยว



เสียงครางเล็กจากสัตว์เลี้ยงตัวเดิมดังขึ้นเมื่อท้องฟ้าเริ่มจะสว่างโล่ขึ้นทุกที ดวงอาทิตย์ขยับเขยื้อนร่างอันกลมของตัวเองมาไว้ที่จุดสูงของท้องฟ้าจนได้

ภายใต้ผ้าห่มสีขาวกลิ่นสะอาดสะอ้านมีชายหนุ่มสองคนขดตัวอยู่โดยที่ไม่คิดจะลืมตาขึ้นแม้แต่น้อยแม้ว่าแสงอาทิตย์ยจะลอดเข้ามาผ่านช่องโหว่ของม่านทึบแสงก็ตาม


หนึ่งคนนอนกอดหมอนข้างหันหน้าเข้าทางซ้าย
อีกหนึ่งคนขดตัวเป็นกุ้งพร้อมม้วนผ้านวมพันรอบตัวหันหน้าไปทางขวา




แผล็บ


เหมือนมายาจะรู้ดีว่าเวลาไหนควรจะปลุกเจ้านาย อย่างเช่นเวลานี้ท้องของมายาเริ่มจะประท้วงเสียแล้ว เจ้านายต้องตื่นมาให้อาหารเธอแล้วนะ


“อืม.. หิวแล้วหรอมายา”

เจ้านายว่าเสียงทุ้มปนแหบด้วยความที่เพิ่งตื่นนอน ธันวาดูงงกับหมอนข้างในอ้อมแขนเล็กน้อยแต่ก็ไม่วายลุกขึ้นนั่งบนเตียงแบบงงๆก่อนจะเดินไปเทอาหารแมวใส่ชามให้มายาวิ่งไปละเมียดละไม


เดี๋ยวนะ นี่มันกี่โมงแล้ว


ธันวาชะงักมือที่ล้างอยู่ในซิงค์ห้องครัวก่อนจะรีบวิ่งมาเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนกำแพงในห้องนอน ดวงตาทรงอัลมอนด์เบิกกว้างขึ้นทันทีที่สมองประมวลผล



“ชิบหาย… จะบ่ายโมงแล้ว.. ไนล์ตื่นเร็ว!”

ไม่ว่าเปล่ารีบวิ่งไปลากคนขี้เซากว่าออกจากก้อนผ้าห่มซึ่งดูแล้วคล้ายหนอนชาเขียวตัวใหญ่ก็ไม่ปาน


“...”

คนโดนปลุกได้แต่หันมากระพริบตาปริบๆสองสามท ร่างบางกว่ากระเด้งขึ้นจากเตียงโดยอัตโนมัติอย่างไม่มีสัญญาณบอกกล่าวทำให้หน้าผากของทั้งคู่เกือบจะชนกัน


“อาบน้ำๆ”

เหมือนธันวาจะค้นหาตนเองในห้วงภวังค์ความรู้สึกแปลกๆนี้ได้ก่อน ร่างสูงลุกขึ้นเร็วๆเดินตรงไปที่ห้องน้ำและหยิบสิ่งของจำเป็นอย่างชุดนักศึกษาและผ้าขนหนเข้าไปด้วย


หนุ่มลูกครึ่งกรีกยังคงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อย่างมึนงง




อ่า… 
สรุปแรงเต้นของหัวใจเมื่อคืนนี้ไม่ได้ฝันสินะ
ก็เมื่อกี๊เหมือนใจจะเต้นทับอัตราเดิมเลย...





50%   -






[Mon]



นับว่าเป็นภาพแปลกที่เห็นไอ้ไนล์เพื่อนวัยเด็กถิ่นกำเนิดแดนเหนือวิ่งมามหาลัยในวันเสาร์

หนึ่ง มันวิ่ง วิ่งจนหอบเสียด้วย
แปลกยังไงน่ะหรอครับ? ไอ้ไนล์เนี่ยนะวิ่ง! ลองสังเกตมันดีๆสิครับอย่างมันเคยทำท่าทางเรียกเหงื่ออะไรบ้าง แค่เดินปกติก็ช้าจนบางทีคนข้างหลังเขาด่าเอาแล้ว (แต่เจ้าตัวไม่เคยสนใจจะฟัง)
เพราะงั้นที่เห็นมันวิ่งคือโคตรแรร์ไอเท็ม

สอง วันนี้วันเสาร์ มันมามหาลัยในวันเสาร์ทำไม
อ๊ะอย่าเพิ่งวกถามผม ผมน่ะมีโปรเจคพิเศษ เป็นโครงการศิลปะบำบัด เดี๋ยวไว้รายละเอียดจะเล่าให้หังอีกทีครับขอโฟกัสกับเรื่องแปลกของไอ้ไนล์ก่อน

ปกติถ้าเป็นวันหยุดให้เอาเครนไปแงะมันออกจากเตียงให้ตายยังไงมันก็ไม่ลุก นอกจากจะมีงานจริงๆน่ะนะ แล้วเท่าที่ผมรู้วันนี้มันก็ไม่มีเหตุผลพิเศษที่จะต้องมาทำอะไรนี่นา

สาม มันมาพร้อมธันวาอีกแล้ว
ต้องเข้าใจนะครับว่าไอ้ไนล์เป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงลิบลิ่ว มันเหมือแปลงร่างเป็นแม่เหล็กขั้วเดียวกับทุกคนที่เข้าใกล้ ผลคืออะไรหรือครับ เด้งออกทุกคนไง…
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดผมที่สนิทที่สุดหรือแม้แต่ครอบครัวมันยังเด้งออกเลย 

โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์นั้นน่ะนะ...


“เฮ้ยไอ้ไนล์! มึงมาทำไรวะ”

ว่าแล้วก็ทักมันไปอย่างเคยชิน


“แฮ่ก… มา.. เรียนไง สายแล้ว…”

คนตรงหน้าพยายามกลับมาหายใจปกติแต่ก็ไม่วายเอามือเท้าเข่าตนเองจนได้ แน่ล่ะคนมันไม่ค่อยได้ออกกำลังกายหนัก อย่างมากมันก็ว่ายน้ำแบบไม่จริงจังที่สระในคอนโดมันนั่นแหละ

แต่ผมก็เลิกคิ้วกับคำตอบของมัน คนอย่างณภัทรแม่งจำวันผิดได้ด้วยหรอ…


“มึงสมองกระทบกระเทือนหรอไนล์”


“กูไปเรียนก่อนนะ สายชิบหายแล้ว”

ทว่าบุคคลที่สามอย่างธันวาก็เอ่ยขึ้นมาทำให้คิ้วของผมขมวดฉับยิ่งขึ้นไปอีก 


“นี่มึงสองคนตกบันไดหรืออะไรเปล่าวะเมื่อคืน เบลอหรอ กูพาไปเช็คสุขภาพมั้ย”


“มึงสิเบลอ เรียนจิตวิทยาละถือจานสีถือพู่กันทำไมวะ”

คนตอกกลับคราวนี้เป็นเพื่อนสนิทของผมเอง มันคงหายเหนื่อยแล้วเลยยกมือขึ้นรวบผมเป็นหางม้าเล็กๆต่ำระดับต้นคอ ผมหยักศกที่รวบไม่หมดก็คลอเคลียอยู่รอบกรอบใบหน้ามน


“มึงใจเย็นๆนะ ทั้งคู่ มึงช่วยเอามือถือมึงขึ้นมาอ่านดีๆว่าวันนี้วันอะไร ช้าๆชัดๆ ออกเสียงให้กูฟังด้วยนะจ๊ะ”


ไนล์ทำหน้างงซักพักก่อนจะคลายเป็นนิ่งสนิท ไอ้นี่หัวไวครับ คงรู้ตัวแล้วมั้งว่ามาเก้อ 
ส่วนอีกฝ่ายที่เป็นคนลากมันมานั้นก็ยังงงอยู่เช่นเคย มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก่อนจะตะปบเข้าที่หน้าผากตัวเองอย่างจังจนเกิดเสียงดัง


“ฮ่าๆๆๆ ธันวามึงเอ๋ออะ สรุปมึงเป็นคนลากมันมาหรอ”

ผมขำอย่างแรงเมื่อมองหน้าเหม็นเบื่อของไนล์สลับกับสีหน้าแบบคนรู้ตัวว่าผิดของธันวา 
บอกตามตรงผมไม่เคยเห็นธันวาเวอร์ชั่นนี้เลย ไม่คิดว่าจะมีตัวตนด้วยซ้ำ ก็ไอ้หน้าหล่อตำนานคณะอักษรนี่มันดูสุขุมจะตาย ใครจะคิดว่าจะมีมุมเด๋อๆเอ๋อกันล่ะ

ส่วนไนล์นะหรอ หน้าบูดแบบความดันต่ำเพราะโดนรบกวนการนอนวันเสาร์เช้าของมันน่ะผมเห็นจนชินแล้ว ปกติถ้าอยู่บ้านผมเองนี่แหละที่ขุดมันออกจากเตียงก่อนจะลากไปไหนมาไหน


“กูขอโทษ”

เสียงทุ้มเอ่ยขณะหันไปหาคนข้างตัว เพื่อนสนิทผมก็ทำแค่เพียงพยักหน้าเนือยๆและโบกมือไหวไปมา


“เอาเถอะ”

มันพูดแค่เพียงเท่านี้ก่อนจะทำหน้าเหมือนอยากกลับไปนอน แต่แล้วผมก็คว้าแขนมันไว้เสียก่อน


“เฮ้ยๆๆ ไหนๆพวกมึงก็มาแล้ว เนี่ยคณะกูมีงานศิลปะบำบัด แวะไปมั้ย มึงวาดรูปเก่งนี่ไนล์ ไอ้ธันวาของมึงเป็นศิลป์ภาษาบำบัดก็ได้นะ”

ผมร่ายยาวแบบไม่มีหยุดก่อนจะฉุดรั้งร่างสูงเท่าๆกันของเพื่อนสนิทให้ตามมาโดยไม่ถามความเห็น
ไอ้ไนล์มันดีก็ตรงที่ถึงแม้หน้าตามันจะปฏิเสธขนาดไหนพอผมลากมันก็ไม่ส่งเสียงโต้แย้งอะไร

และพอไนล์ออกเดินธันวาก็ตามมาด้วยอัตโนมัติ


พอมาถึงงานเข้าจริงๆไอ้เพื่อนความดันต่ำของผมก็หน้าเบ้เข้าไปใหญ่ ทำไมน่ะหรอครับ เพราะว่าเด็กเยอะไงล่ะ

ไนล์เป็นคนไม่ถูกกับเด็กเอาเสียมากๆ และด้วยความที่มันเป็นคนเงียบและอะไรหลายๆอย่างที่หลอมเป็นตัวมันทำให้เด็กไม่เข้าใกล้ พูดง่ายๆคือต่างฝ่ายต่างไม่ถูกกัน

ส่วนธันวาผมไม่รู้เพราะมันไม่ได้แสดงท่าทีอะไร


“แหม หน้ายักษ์เชียวมึง สงสารน้องๆเขาหน่อยสิ เด็กพวกนี้เป็นเด็กกำพร้า บางคนโดนพ่อแม่ทำร้ายร่างกายมานับไม่ถ้วน มึงไม่ต้องคุยเล่นด้วยก็ได้ แค่นั่งระบายสีไป น้องมันอยากระบายก็สอนมันบ้างก็พอ”

ไอ้ไนล์ไม่ใช่คนใจดำหรอกครับ มันแค่ขีดเส้นของมันไว้ชัดและหนาพอที่จะไม่ให้ใครล้ำเข้าไป แม้แต่ตัวมันเอง


ไม่ใช่แค่เรื่องเกี่ยวกับเด็ก
แต่เป็นทุกเรื่อง



“อันนั้นใช้ได้มั้ย”

หนุ่มลูกครึ่งกรีกเอ่ยปากในที่สุด นิ้วเรียวชี้ไปที่เซ็ทอุปกรณ์แคนวาสเอยพู่กันเอยขาตั้งเอยซึ่งเรียงรายอยู่ในมุมไกลๆของห้อง

ผมขำนิดๆกับตัวเลือกของมัน

ก็นะ ไนล์ที่ผมรู้จักเป็นแบบนี้แหละ มันเลือกจะอยู่ในมุมมืดดีกว่ามุมสว่างที่ทุกคนจะเห็น และเป็นแบบนี้เสมอๆ


“ได้ๆ ไปนั่งเลย ธันวามึงไปนั่งกับมันก็ได้นะ”

หนุ่มครึ่งจีนพยักหน้าน้อยๆแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะข้างหน้าต่าง ซึ่งเยื้องกับจุดตั้งแคนวาสพอดี

ผมเลิกคิ้วให้กับช้อยส์ของอีกคน ธันวาเหมือนมีส่วนผสมอะไรบางอย่าง อาจจะเป็นครึ่งของแสงจากหน้าต่างกับอีกครึ่งของความมืดจากในห้องล่ะมั้ง

ผมในฐานะของรองประธานการจัดงานก็เดินว่อนไปทั่ว เล่นกับเด็กบ้างอะไรบ้าง ในช่วงท้ายๆก็ได้โอกาสเดินไปเยี่ยมเยียนเพื่อนทั้งสองที่โดนบังคับมากลายๆ


“@£$#*\>$+”

ธันวาเปล่งเสียงเป็นภาษาอะไรไม่รู้ที่ผมไม่เข้าใจและไม่เคยได้ยิน แต่คาดว่าเด็กเอกรัสเซียอย่างมันคงสอนภาษารัสเซียแหละมั้งครับ

เด็กอายุประมาณสิบสองขวบทำหน้างงก่อนจะพยายามออกเสียงตามให้คล้ายที่สุด ธันวายิ้มบางแบบนิ่งๆของมันแล้ววางฝ่ามือใหญ่ลงบนหัวของเด็กน้อยเบาๆ


นั่นทำให้ผมหันไปมองเพื่อนอีกคน
และพบว่ามันก็กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน


นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาฉายแววเหม่อลอยมาทางพวกผม ผมไม่รู้ว่าเขากำลังมองใคร หรืออาจจะไม่ได้มองใครเลย 

ไนล์ชอบตกอยู่ในภวังค์ของตนเองบ่อยๆ แต่ภวังค์นั้นเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะสุนทรีย์และผมก็คอยดึงเขาให้หลุดออกมาประจำ

ผมค่อยๆเดินเข้าไปดูงานศิลปะที่เพื่อนทำโดยมีเด็กหลายวัยนั่งจ้องอย่างสนใจเมื่อสายตาของไนล์เบนกลับไปยังผืนผ้าใบ

แล้วก็ต้องเลิกคิ้วหน่อยๆกับสิ่งที่มันวาดและสีที่มันใช้

สีสันคล้ายพาสเทลแต่มีความหม่นเจืออยู่กว่าครึ่ง การเพ้นท์แบบ abstract ที่ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสื่ออะไรหรือเปล่าถูกทำออกมาอย่างนิ่มนวลผิดปกติ

ถามว่าปกติไนล์วาดอะไร

ทุกรูปที่ผมได้เห็นร่างสูงโปรงนี้จะใช้สีโทนหม่นออกฟ้าเทาม่วงเทาอะไรก็ได้แต่มีสีเทามากมายเต็มไปหมด 

และเหตุที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะการตายของพี่สาวคนเดียวที่มันรักสุดหัวใจ ยิ่งวินาทีที่เห็นร่างของเธอดิ้นทุรนทุรายในวินาทีแห่งความตายแต่มันทำได้เพียงยืนมองแบบทำอะไรไม่ถูกประสาเด็กกำลังตกใจแล้ว มันก็ยิ่งโทษตัวเองขึ้นไปอีก

นั่นทำให้โลกของเพื่อนสนิทคนเดียวที่ผมมีกลายเป็นสีเทา และทำให้โลกของเขามีฝนตกอยู่ตลอดเวลา




ดวงตาคู่นั้นหม่นเหมือนน้ำทะเลในวันพายุโหมกระหน่ำ
ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นจ้องมองผม
ไม่มีความเศร้า ไม่มีการร่ำไห้

มีเพียงความว่างเปล่า
มีเพียงหลุมดำแห่งห้วงความรู้สึก

ผมทำได้แค่จับมืออันสั่นเทา
โอบกอดร่างกายที่เหมือนจะแข็งแรงแต่กลับบอบบาง
โอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนี้เท่าที่จะทำได้

คนตรงหน้าสำคัญ
บางสิ่งบอกผมเช่นนั้น





“สีอ่อนโยนขึ้นนะ”

ผมว่าก่อนจะวางมือลงลูบเส้นผมหยักศกสีดำสนิทอย่างเบามือ ไนล์ไม่ได้ขานรับอะไรเพียงแต่ตวัดพู่กันไปเรื่อยๆ ผมมองสีสันบนผ้าใบแล้วกได้แต่คิดว่า

ถ้าผมเข้าถึงมันอย่างที่ศิลปะทำได้คงดี
ถ้าแค่มันพึ่งพาผมมากกว่านี้แล้วมันก็จะได้รู้ว่าจริงๆผมไม่ได้ถูกกันออกไปไกลเท่าไหร่


และผมเองก็ไม่เคยเลือกที่จะไปไกลจากตรงนี้


ผมยังยืนอยู่ข้างมัน ในที่เก่าๆ
เป็นการยืนข้างๆที่เยื้องจะไปด้านหลัง




ก็แค่องศาเดียว…
ที่เหมือนจะมากมายเหลือเกิน. 

Thursday, 2 June 2016

07 Sparkling


07 Sparkling




ผมกวาดสายตามองรอบๆบริเวณตึกเรียนโรงอาหารและม้านั่งรวมถึงคาเฟ่ต่างๆ ร่มไม้ที่ให้เงาได้ดีถึงแม้พวกมันจะแพ้แดดเปรี้ยงๆของกรุงเทพจนไม่มีใครไปนั่งเป็นเพื่อน
ลานกว้างท่ามกลางม้านั่งและโต๊ะไม้เรียงราย ผู้คนทั้งยืน เดิน นั่งกันขวักไขว่

ตอนนี้เป็นเวลาห้านาฬิกาสามนาทีส่วนวินาทีช่างมันละกันครับหน่วยเล็กไป ทันทีที่ขาในกางเกงแสล็คสีดำวิ่งเข้ามาร่วมวงกับอีกหลายชีวิตที่เหลือ เสียงราวสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้น


“ทำไมคุณถึงมาสาย”

จริงๆเสียงมันก็ไม่ได้ดังหรือใช้การตะคอก แต่คนตัวสูงบวกหน้านิ่งอันคุ้นเคยปล่อยไอเย็นผ่านสายตาและเสียง ทำให้ผู้คนรอบข้างหวาดๆตามกันไป

ผมเคยลองไปนั่งอยู่ในกลุ่มที่ถูกรับน้องเมื่อตอนปีหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็ต้องปลีกตัวออกมา ว่าไงดีล่ะครับ ผมเข้าไม่ถึงน่ะ แต่พี่รหัสก็คะยั้นคะยอยัดจี้เงินประจำรุ่นให้ผมจนได้ แม้ผมจะเอาแต่เบี้ยวเลี้ยงสายก็ตาม


ออกแบบจี้รุ่นเองก็มีแค่สถาปัตยกรรมศาสตร์แหละมั้งครับ… เท่าที่ผมรู้น่ะนะ



“ไนล์ ไปหยิบน้ำขวดมาสองแพ็คหน่อยดิ๊”

เสียงใครสักคนที่เดาว่าเป็นเพื่อนในรุ่นซึ่งทำหน้าที่เป็นสวัสดิการเอ่ยขึ้น ผมหันไปมองก่อนจะถอนหายใจยอมทำตามเมื่อทุกคนดูจะยุ่งเกินกว่าที่จะเดินมาหยิบน้ำในตู้แช่




“แก นั่นพี่ไนล์แฝดพี่นิลปะ”

เสียงเล็กจากเด็กหญิงที่คาดว่าคงเป็นแฟนคลับวงดนตรีของไอ้นิลดังขึ้น

“ใช่สิ หน้าเหมือนกันขนาดนี้”

“แต่พี่คนนี้ดูเย็นๆว่าปะ แบบ แกเก็ทใช่มะ”

“เออๆ เหมือนคนละขั้วกับพี่นิลเลย”

“ตาสวยชะมัด”

“คนอะไรวะ ยุโรป?”





…และอีกมากมายก่ายกอง…
มีฝาแฝดเป็นคนดังก็งี้แหละครับ รู้จักกันทั้งมหาลัย



“อะไรครับน้อง สนใจฝาแฝดคนดังหรอครับ”

เมื่อพี่ว้ากพี่ระเบียบหายไป พี่เชียร์ก็เดินเข้ามาเปิดวงคลายความเครียดทันที น้องๆปีหนึ่งก็ซุบซิบกันใหญ่เลยครับงานนี้


ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ปรายตาไปมองไอ้พี่เชียร์ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมอย่างเหนื่อยหน่ายใจ


ช่างมันเถอะครับ ผมชินแล้ว


ผมวางน้ำขวดสองแพ็คลงบนพื้นคอนกรีตย้อมสีก่อนหมุนตัวออกจากบริเวณมุ่งไปยังประตูคณะ มือยกขึ้นโบกไหวนิดๆเป็นสัญญาณการจากลาประจำวัน

ไอ้พี่เชียร์ไม่ได้สนใจผมอีกต่อไปเช่นเดียวกับน้องๆปีหนึ่งที่ได้เวลาหันกลับไปทำกิจกรรมรับน้องช่วงเย็น


ผมไม่ใช่คนดัง
ไม่อยากเป็นคนดัง
ความล่องหนมันสบายกายสบายใจมากๆเลย




“เฮ้ยไนล์ๆๆๆ”

เสียงแหบๆของพี่ว้ากประจำรุ่นคนเดิมดังขึ้นทำให้ต้องหันไปมองและเลิกคิ้วโดยอัตโนมัติ
“พี่เพลงให้มาบอกว่าคืนนี้เลี้ยงสาย มีน้องใหม่มาด้วย”


“ปิดรับน้องแล้วหรอวะ”


“อีกสองวัน แต่เลี้ยงวันนี้ไง มึงพูดเหมือนไม่เคยไปรับน้อง”


“ก็ไม่ได้ไป”


“อ้าวหรอ มึงนี่มันจริงๆเลย”


“ก็ขี้เกียจ”


“เออๆ ไงวันนี้มึงไปด้วย พี่เขาบอกว่าเช็คตารางส่งงานแล้วมึงว่างแน่นอน บังคับ”



พี่เพลงนี่มัน…



“เออๆ บอกกูละกันว่าที่ไหน”


“เค เดี๋ยวกูเมสเสจไป มึงแม่งไม่เคยอ่านไลน์”


ก็จริงของมัน หมกไว้จนเกินพันข้อความละมั้ง ไม่ชอบเปิดอ่านเท่าไหร่ครับ




ผมไม่ชอบสีเขียวโทนนั้นของโลโก้มันน่ะ






*






20.00 ณ



“เอ้า นี่น้องเฟย์กับน้องวิน”

พี่เพลงผู้อยู่ปีห้าซึ่งเป็นผู้รับน้องผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงวงดนตรีสดของร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง


อืม… เพราะดี


เราไล่แนะนำตัวกันทีละคนด้วยชื่อและชั้นปี บางคนก็บอกเคล็ดลับการอยู่รอดในคณะให้น้องๆได้รับรู้ไว้บ้าง แต่เอาเข้าจริงๆทุกคนก็มีวิธีของตัวเองแหละครับ


“เฮ้ย กูลืมไปเลยว่ายังไม่ได้รับน้องไอ้ไนล์ สามปีละสัส”

พี่เพลงกับเสียงแหบๆของเธอดังฝ่าเสียงกีตาร์และนักร้องมาอย่างยากเย็น ผมมองหน้าเธอด้วยสีหน้าอ้อนวอนที่เธอคงไม่เข้าใจเมื่อมือขาวแบบคนจีนรินสุราให้ผมแก้วนึงเต็มๆ

ก็ยังดีครับ ยังผสมโค้กให้น้องบ้าง

ผมกระดกแก้วไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นดื่มจนหมดอย่างไม่อิดออดก่อนจะถอนหายใจใส่พี่รหัส


“พี่ไนล์ๆ พี่เล่นดนตรีเหมือนพี่นิลปะ”

น้องวินซึ่งตอนแรกดูหงิมๆเริ่มพูดมากขึ้นหลังจากเริ่มพูดคุยกับทุกคน ผมส่ายหน้าหน่อยๆเป็นสัญญาณว่าไม่ ที่จริงเล่นเป็นแหละแต่ไม่อยากบอก เอาเป็นว่าเล่นไม่เป็นละกัน


“เฮ้ยแต่กูรู้ว่ามึงร้องเพลงได้นะไนล์”

พี่ภูพี่รหัสของพี่เพลงหรือลุงรหัสของผมเอ่ยขึ้นก่อนจะซุบซิบอะไรบางอย่างที่ดูจะชั่วร้ายพอตัวกับพี่เพลง เพราะหญิงสาวลอบยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางผม


“ไนล์ นี่คือการรับน้องจากกู”

เดินไปทำอะไรไม่รู้ที่ข้างเวทีก่อนจะกลับมาแสยะยิ้มให้ผมที่นั่งอยู่โต๊ะริมเวที


…


ไม่ทันคิดว่าพี่เพลงเดินไปทำอะไรมา นักร้องที่นั่งอยู่บนเวทีก็พูดเชิญให้ผมไปร้องเพลง พร้อมกับสายรหัสที่ผลักดันกันแบบแปลกๆ


เฮ้อ


ผมจำใจเดินขึ้นไปบนเวทีก่อนจะเลือกเพลงตามที่ฟังล่าสุดมาร้อง ส่วนตัวไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่แต่การโวยวายซึ่งยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจมากขึ้นก็ไม่ใช่ไสตล์ หลับหูหลับตาทำไปเดี๋ยวก็จบแล้วครับ


ผมหลับตาเมื่อแสงสปอตไลท์ที่ผมไม่เคยชอบสาดส่องเข้ามาเต็มหน้า เสียงกีตาร์ดังขึ้นก่อนที่กลองอะคูสติกจะตามมาแบบติดๆ



“Only fools fall for you
Only fools fall

Only fools do what I do
Only fools fall”


ใบหน้าของใครบางคนปรากฎขึ้นมาในมโนภาพอย่างห้ามไม่ได้ นั่นทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอย่างหลบหนี
แล้วก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของคนๆหนึ่ง


บุคคลแห่งเดือนสุดท้ายของปี


“Everything has shattered me and it’s my mistake”


ผมร้องไปเรื่อยๆแต่ดวงตาเหมือนถูกสะกดอยู่ที่นัยน์ตาคู่เดิม ไม่ตั้งใจเลยแต่กลับเห็นเงาของใครอีกคนซ้อนทับกันมั่วไปหมด


น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหรือจะสู้น้ำตาที่ไหลรินรดหัวใจ


“Only fools fall”



Then I guess I have always been a fool…



เพลงจบปุ๊บผมก็เดินลงปั๊บ ไม่ได้มีเสียงโห่ร้องอะไรมากมายเหมือนในนิยายหรอกครับ ผมคนธรรมดา พอกลับมาที่โต๊ะก็พบว่ามีวอดก้าช็อตเรียงรายทั้งหมดหกช็อต พี่เพลงให้เหตุผลว่าเทอมละช็อตเพราะผมเบี้ยวทุกครั้งที่นัดสาย

ผมไม่ใช่คนคออ่อน การดื่มสุราไม่ได้ทำให้ผมตัวแดงหน้าแดงหรือพูดไม่รู้เรื่อง กลับกัน ผมจะเงียบ และดูเหมือนคนปกติทั่วไป



“ไม่ยักรู้ว่าร้องเพลง”

เสียงนุ่มทุ้มดังมาจากด้านหลังทำให้รู้ว่าธันวานั่งโต๊ะติดกับผมเลยด้วยซ้ำ บังเอิญกว่านั้นคือการที่ที่นั่งเราหันหลังเข้าหากัน


“อืม…”

ผมตอบเพียงเสียงในลำคอก่อนจะหันหลังพิงแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หันกลับไปสังสรรค์ต่อ ก็นั่งพิงหลังกันแบบนั้นจนขวดเปล่าเต็มโต๊ะแหละครับ


“จะกลับยัง”

คนด้านหลังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ผมหันมองแต่ละคนบนโต๊ะที่ดูจะสนุกสนานกันใหญ่
เวลาที่ทุกคนสนุกกันนี่แหละครับเป็นโอกาสดีที่ผมจะปลีกตัวออกมาสำเร็จ

ผมดึงข้อมืออีกคนมาด้วยความมึน ไปๆมาๆก็ยืนอยู่หน้าร้าน



“จะกลับแล้ว”


“เอารถมา”


“ขับไหว?”


“ดื่มไปแก้วเดียว”


“ส่งหน่อย”


“เออ”


แต่แล้วก็มีเสียงของอีกคนดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของประตูร้าน



“อ้าว ไอ้ไนล์”


เสียงนี้มันคุ้นเสียจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกและมีการตอบรับยังไง
ม่อนยืนโบกมืออยู่หน้าผับ มันมากับเพื่อนอีกกลุ่มซึ่งผมไม่รู้จัก ม่อนมีเพื่อนเยอะมาแต่ไหนแต่ไรเพราะเจ้าตัวชอบที่จะเทคแคร์คน


“ไอ้ไผ่”

คนข้างตัวผมพูดเบาๆก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณทักทายเพื่อนฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย โลกก็กลมดีนะครับ

ม่อนกับไผ่ข้ามถนนมาอยู่ฝั่งพวกเราที่ยืนกันอยู่หน้ารถของธันวา


“ไผ่ นี่ไนล์”

ม่อนและธันวาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันทำให้ไผ่มองหน้าผมอย่างงงๆก่อนตาตี่แบบฉบับคนจีนแท้ๆจะตี่ลงไปอีกเพราะรอยยิ้มสดใส ให้เดาผมว่าเราน่าจะเคยเห็นหน้าค่าตากันบ้างแล้ว เพียงแต่ผมมันความจำสั้นเอง


“แล้วนี่จะกลับกันแล้วหรอ”

ไผ่ถามขึ้นด้วยความฉงน ราตรีของนักท่องสถานบันเทิงมันเพิ่งเริ่มเองมั้งครับ แต่ผมอยากกลับบ้านไปนอนเสียแล้วสิ เพิ่งส่งงานไปไม่นาน ง่วงก็ง่วง เหนื่อยก็เหนื่อย อีกอย่างผมไม่ได้เที่ยวอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว เรียกง่ายๆว่าเกษียณจากการเที่ยวผับ

ธันวาพยักหน้าตอบไผ่ขณะเดียวกันกับที่ม่อนหันมาคุยกับผม


“มาทำไรวะ”


“เลี้ยงสาย”


“สุดท้ายก็มากับเขาซะทีนะมึงอะ ดีละๆ”


“...”


“เมาปะเนี่ย กินไปกี่ช็อต”

มือเย็นยกขึ้นทาบแก้มข้างซ้ายของผม ดวงตาคมมองอย่างทะเล้นและหยอกล้อ ม่อนมันรู้อยู่แล้วว่าผมดื่มเหล้าได้ค่อนข้างเยอะโดยที่จะไม่เมาง่ายๆ


“รอบแรกหก รอบหลังๆไม่ได้นับ”


“โหดเหมือนเดิม ทั้งพี่เพลงทั้งมึง”

ร่างสูงตบแก้มผมเบาๆสองสามทีในแบบที่ชอบทำประจำตั้งแต่ตอนเราเด็กๆถึงตอนนี้โตมากแล้วก็ยังทำ ผมแสยะยิ้มอ่อนชั่ววินาทีก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่ง


“กลับเลยมั้ย”

ธันวาที่สนทนากับเพื่อนของตนเสร็จแล้วหันมาถามผม ผมพยักหน้าก่อนจะก้าวขึ้นรถพร้อมคำบอกลาของเพื่อนสนิทและเพื่อนสนิทของเพื่อน



ปัง

ผมกระชากปิดประตูรถด้วยแรงไม่มากนักเช่นเดียวกับใจที่โดนกระชากอย่างเบาบางแปลกๆ




ความเย็นที่แก้มกลับไปเย็นที่ใจ
อ่า… เย็นเกินไปเสียด้วยซ้ำ




“แน่ใจว่าไม่เมา?”

นั่งรถไปสักพักคนขับก็เอ่ยเสียงเบาท่ามกลางความเงียบ


“ไม่กึ่มด้วยซ้ำ”


จริงๆถ้าพอกึ่มๆอาจจะดีกว่านี้ด้วยซ้ำ
อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์กับตัวเองได้มากกว่านี้



ผมหันออกนอกหน้าต่าง ธันวาขับรถเร็วพอประมาณสำหรับถนนโล่งๆยามค่ำคืน แสงไฟข้างทางผ่านไปรวดเร็วจนเกือบจะเห็นเป็นเส้นแสงไฟแบบที่เขาถ่ายกันในนิตยสารกล้อง

ช้าก็เห็นชัดถึงดวงไฟ
แต่เร็วก็เห็นต่างกันไปอีกแบบ

น่าจะอยู่ที่เราเลือกอะไรล่ะมั้งครับ


“ร้องเพลงหน่อย”

เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมหันไปมองเขาน้อยๆอย่างงุนงง


“เพลงไร”


“Drunk Ed Sheeran”


เป็นคำขอที่ตลกดีว่าไหมครับ แต่พออยู่กับธันวาผมก็กลายเป็นคนที่ทำตามคำขอของเขาง่ายๆ
นี่ก็เป็นสิ่งตลกเช่นกัน

ผมเลื่อนกระจกรถลงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ลมเย็นของเวลาตีหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในตัวรถ ก่อนจะเปล่งเสียงร้องติดแหบเบาๆของตัวเองคลอไปกับเสียงลม


พูดตามตรงมันมีจุดนึงที่ผมคิดว่าผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างซึ่งธันวาพยายามบอกผมผ่านเนื้อเพลงนี้



“I wanna be drunk when I wake up…”

“I'm just drunk again to feel a little love…”

“All by myself.. I'm here again…
All by myself… You know I never change”


อาจจะคล้ายๆตัวผมหรือเปล่าก็ไม่รู้สิ
ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เวลาอยู่กับคนๆนี้เหมือนเขาจะรู้จักผมดีกว่าผมรู้จักตัวเองเสียอีก


“ถึงแล้ว”

คนข้างกายเอ่ยขึ้นเมื่อเสียงร้องของผมหยุดไปได้ซักพักใหญ่ ผมเปิดประตูรถพร้อมก้าวขาข้างนึงลงก่อนจะชะงักตัวแล้วกลับเข้ามานั่งในรถตามเดิม


“ค้างห้องมึงได้มั้ย”


แค่วันนี้เท่านั้นแหละ…
วันนี้ที่ใจยังเย็นจนเกือบเจ็บจากสัมผัสเบาบางบนแก้ม


ที่ค่อนข้างหนักแน่นอยู่ในใจ



อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเพียงแต่สับเกียร์รถและขับไปที่คอนโดของตนเองซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน
มีแต่ความเงียบระหว่างกันและกัน ความเงียบที่ไม่อึดอัดแต่เป็นผมเองที่ยังอึดอัดกับความเย็นที่กัดกันตัวผม

ผมยืนเหม่ออยู่ตรงระเบียงซักพักโดยที่ไม่รู้เลยว่าธันวายื่นมือออกมาจับใบหน้าของผมให้หันไปมองเขาตอนไหน


“เหมือนมีฝนตกอยู่ตลอดเลย ในนี้”

ร่างสูงกว่าจ้องลึกเข้ามาจนต้องกระพริบตา และขณะที่ผมกระพริบตาฝ่ายตรงข้ามก็ไล้หัวแม่โป้งกับเปลือกตาของผมอย่างแผ่วเบา
ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปขณะที่มืออุ่นของธันวาลูบเส้นผมหยักศกช้าๆโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าไปซบเข้ากับบ่าใหญ่ตอนไหนกัน


รู้ตัวอีกทีก็มีแค่อ้อมกอดและเสียงถอนหายใจ



“กูไม่ชอบเวลาฝนตกเลยธันวา… ไม่ชอบเลย…”

เสียงแหบของผมไม่สั่นแต่ผมรู้ว่ามันฟังดูเหนื่อยขนาดไหน
ดวงตาที่เขาว่ากันว่าสวยนั้นว่างเปล่าไร้หยาดน้ำตา
หากแต่ก็ไร้ประกายของชีวิตชีวาเช่นกัน

ดวงตาที่ใครหลายคนบอกว่าน่าค้นหา
แต่คนตรงหน้ากลับรู้ว่ามันเปียกชื้น

ดวงตาที่สะกดดวงตาคู่อื่นมาแล้วนับไม่ถ้วน
คนตรงหน้านี้กลับบอกให้ผมหลับตาลง



ขอแค่วันนี้แล้วกันนะ
วันที่จะพึ่งพาใครซักคนโดยที่ไม่รู้สึกเป็นภาระมากเกินไป




บางทีก็เป็นฝนปรอยเบาบางชวนฝัน
บางครั้งก็ดังสนั่นราวพายุ

แต่เหมือนจะไม่เคยมี หรือมีแต่จำไม่ได้แล้ว
ว่าตอนไหนกันที่ฝนในดวงตาของผมหยุดตกเสียที