Thursday, 12 May 2016

06 อยู่ที่ตรงไหนกัน


06 อยู่ที่ตรงไหนกัน



เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย
ฝนราวพายุแปรเปลี่ยนเป็นแค่ปรอยเม็ดเล็กใสเกาะตามระเบียงห้องและหน้าต่างกรอบขาว
โดยปกติแล้วธันวาจะชอบจินตนาการว่าทุกครั้งหลังฝนตกจะมีรุ้งกินน้ำพาดผ่านซักทีใดที่หนึ่ง แม้เขาจะมองไม่เห็นมันก็ตาม


แต่วันนี้เหมือนไม่มีรุ้ง
ถึงมี… ก็คงเป็นรุ้งสีเทาล่ะมั้ง



“เป็นไง”

ผมเลือกจะเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่าไนล์เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น คนตัวบางกว่าถูกห่อและซับด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่สองผืน และตอนนี้ผมกำลังนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาเขาโดยที่ในมือมีไดร์เป่าผม


“อ้าว..”

นัยน์ตาสีอ่อนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เท่านี้ก็ดีแล้วมั้ง ผมว่าเขากลับมาเป็นไนล์คนที่ไม่ทำให้ผมตกใจจนกลัวแล้วแหละ


“ดีขึ้นยัง”

ผมว่าพลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืนที่ผมถือวิสาสะค้นห้องน้ำได้มา ก่อนจะวางแหมะบนศีรษะอีกฝ่ายและออกแรงขยี้เบาๆ


ผมชอบเช็ดผมให้น้องสาวน่ะครับ พฤศจิกาห่างกันแค่ปีเดียวเราเลยสนิทกันมากๆ เธอเป็นผู้หญิงค่อนข้างแก่นเซี้ยวเปรี้ยวเข็ดฟันเลยทีเดียว ซ้ำยังติดห้าวมาจากผมตอนเด็กๆด้วย เดี๋ยวนี้เลยมีเพื่อนผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง อ้อ เรียนคณะเดียวกับไนล์ด้วยนี่นา


“อือ.. 80% ละ”

ผมยิ้มบางๆกับการประเมิณผลตัวเองเป็นเปอร์เซ็นต์ของคนตรงหน้า ดูเป็นคนที่แปลกดี ทั้งการกระทำ คำพูด ความคิด และอดีต


“งั้นไปอาบน้ำก่อนไป ไม่ได้อาบให้หรอกนะ กูไม่ใช่แม่นมมึง”


“...ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นซะหน่อย”


“เออๆ ไปๆ เดี๋ยวทำโจ๊กให้”


ผมไม่ใช่พ่อครัวโรแมนติกอย่างที่ใครๆเขาคิดกันหรอกครับ เหลือบเห็นคัพโจ๊กอยู่แถวนั้นต่างหาก ผมเองก็แอบหิวด้วยเพราะนั่งโอ๋อีกคนไปตั้งนาน



แกร๊ก


ไม่นานร่างโปร่งก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะไปหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าแล้วสะบัดหัวไปมา ผมเทโจ๊กใส่ชามเซรามิกสีขาวสะอาดแล้วเดินเอาไปวางบนเคาท์เตอร์ครัวเหมือนเป็นห้องตัวเอง

อ้าวก็เฟอร์นิเจอร์มันไม่ได้ต่างกันมากมายเนอะ ผมก็พอเดาได้แหละว่าอะไรควรจะอยู่ตรงไหน


“ขอบใจ”

เสียงติดแหบเอ่ยก่อนจะเป่าโจ๊กพอดีคำและตักเข้าปากอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไปในขณะที่ผมไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าน้อยๆเพราะกำลังตักอาหารเข้าปากเช่นกัน


“กินน้ำแดงได้ปะ”

ผมเป็นคนชอบน้ำหวาน ยิ่งเวลาทานผงชูรสเข้าไปเยอะๆแล้วยิ่งอยากดื่มอะไรหวานๆล้างปาก


“เอาดิ”

ไนล์ไม่ได้หันมามองผม เจ้าตัวเดินถือชามไปวางไว้ในซิงค์ก่อนจะเปิดไมโครเวฟอุ่นนมจืด

“เออ จะค้างไหม” คนที่หันหลังให้ผมอยู่พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเริ่มจะเทลงมาอีกครั้ง บางทีฟ้าฝนก็แปลกนะครับ ตกรอบเดียวไม่ได้ต้องหลายๆรอบและหลายๆระดับความแรง


“ถ้าให้ก็ค้าง”


“ชุดนอนอยู่ข้างๆชั้นวางผ้าขนหนู”


“อ่าฮะ”


“แปรงฟันยาสีฟันมีของแถมจากสายการบิน ใต้อ่างล้างหน้า”


“อือฮึ”


“มีเตียงเดียว หมอนสอง ผ้าห่มหนึ่ง นอนได้ปะ”


“เยส”


จากนั้นบทสนทนาก็เงียบอีกครั้งจนกระทั้งผมเดินออกมาจากห้องน้ำและทิ้งตัวลงนอนบนฟูกข้างเจ้าของห้องอย่างเหมือนจะคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นชิน

มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาวินาทีขยับท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาอีกระลอก 

ผมหลับตาลง แค่หลับตาแต่ไม่ได้หลับ
จริงๆคือไม่ได้มีความง่วงอยู่เลยแม้แต่น้อย


“มึงฝันร้ายหรอ”

เลือกที่จะถามเพราะมีความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน


“อืม… พอตัว”

ถือว่าไนล์เป็นคนที่ซื่อสัตย์กับทั้งคนอื่นและตนเองมากเลยนะ ส่วนมากเวลาคนรอบตัวผมเป็นอะไรผมก็เห็นแต่เขาจะตอบว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก’ ‘นิดหน่อย’ ‘เดี๋ยวก็หาย’ อะไรเทือกนั้น ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่

แต่ผมก็ไม่ใช่คนคะยั้นคะยอหรือชอบเอาอกเอาใจใครนะ ผมเลือกจะเชื่อและปฏิบัติตามคำพูดที่ออกมาจากปากของฝ่ายตรงข้ามมากกว่า


“เล่าแล้วมันจะดีขึ้นมั้ย”


“กูว่าไม่ แต่ก็ไม่รู้…”

ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าแต่รู้สึกว่าผมอาจจะเป็นน้อยคนที่มันปากตรงกับใจด้วยขนาดนี้ 


“ไม่รู้ว่าจะเล่าดีมั้ย?”


“ไม่รู้ว่าทำไมอยากบอก”

เสียงแหบติดหวานดังขึ้นจากคนที่เอนตัวลงนอนราบไปบนเตียงของตนเอง ดวงตาสีอ่อนยังคงจ้องเพดานอยู่เมื่อผมเหลือบไปมอง


“...”


“ไม่มีใครรู้ยกเว้นเพื่อนสนิทกูกับคนในครอบครัว”

ให้ผมเดาก็คงพวกม่อนเพื่อนมันล่ะมั้งครับ เจอกันในผับคราวก่อนเลยจำได้ ที่ว่าครอบครัวคงหมายถึงนิล ฝาแฝดของไนล์ที่อยู่ศิลปกรรมฯ ผมไม่รู้หรอกว่ามันมีพี่น้องคนอื่นอีกไหม ที่รู้ก็มีแค่นิล

ผมเงียบต่อไปเรื่อยๆให้คนข้างๆพูดออกมาทีละประโยคช้าๆ ไนล์เว้นระยะระหว่างประโยคและคำเยอะจนบางทีผมคิดว่าเขาอาจจะเลิกพูดถึงมัน แต่เขาก็ไม่ทำ


“วันนั้นวันเกิดอายุสิบสามของกู…”

เขาเว้นระยะอีกครั้งก่อนผมจะรู้สึกได้ถึงการขยำผ้าห่มของอีกฝ่าย รู้ตัวอีกทีก็ยื่นมือไปแตะหลังมือของอีกคนเบาๆ มันผ่อนคลายขึ้นบ้างก็ดีแล้ว


“พี่แนตเสียวันนั้น”


“พี่สาวมึง…”

ผมไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านั้นในเมื่อมันเป็นความทรงจำแสนโหดร้าย ลองจินตนาการดูว่าถ้าทุกวันเกิดของคุณจะต้องมานึกถึงการจากไปของคนที่คุณรักมาก


“ใช่ พี่คนโต พี่แนต… ผูกคอตาย…”

ผมเหมือนหยุดหายใจตามคนพูดไปด้วย มือที่แตะหลังมือของไนล์ซึ่งตอนแรกแค่ตบเบาๆให้ผ่อนคลายตอนนี้กลับกลายเป็นกุมมือของอีกคนเอาไว้ 

ความตายไม่ใช่เรื่องเจ็บปวดหรอกครับ
แต่คนที่อยู่หลังจากความตายผ่านไปแล้วนั้น เจ็บปวดอย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว


“กูลืมไม่ได้ กูฝันทุกคืน ภาพเดิมๆ เพราะกู…”


“...”


“กูเป็นคนแรกที่เจอเขา”

เสียงของไนล์สั่นอย่างชัดถ้อยชัดคำ เนื้อเสียงแหบจนแทบจะเหมือนกับว่าเขาอยู่ท่ามกลางทะเลทราย

ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ผมไม่เคยสูญเสียใครไปแบบนี้ ถึงจะเคยเราก็คงไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกันอย่างถ่องแท้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก

เสียงถอนหายใจดังเป็นระยะ ผมสัมผัสได้ว่ามือที่กุมอยู่นั้นสั่นเทาน้อยๆ ไวกว่าความคิดคือมือที่เอื้อมไปแตะหน้าผากของคนข้างกาย


“โอเคไหม”





*



[Nile]


“โอเคไหม”

ผมหันมองคนข้างๆด้วยสายตาที่ก็ไม่รู้จะอธิบายตัวเองยังไง


ไม่เข้าใจ? ก็ไม่เชิง
ตกใจ? ก็ไม่ใช่
หวั่นไหว? ไม่รู้เหมือนกัน


ผมถอนหายใจอีกระลอกก่อนจะซ่อนนัยน์ตาที่ใครต่อใครก็ชมว่าสวยไว้ภายใต้เปลือกตา


“ซักวัน… จะโอเคกว่านี้”

อยู่กับธันวาแล้วผมซื่อสัตย์กับทั้งตัวเองและกับเขา จนตัวเองก็แอบประหลาดใจ



ครืด ครืด


“ว่าไงม่อน”


[โอเคมั้ย วันนี้ฝนตกหนัก]


ว่าแล้วว่ามันต้องโทรมา ม่อนไม่เคยลืมว่าผมอ่อนแอแค่ไหนเวลาฝนตกหนักแบบนี้ นิลก็เช่นกัน ถึงมันจะไม่ว่างแค่ไหนก็จะส่ง sms มาหาผม คราวนี้ก็ส่งมาว่าถ้าไม่ไหวให้โทรไปทันที ถึงจะสั้นๆห้วนๆแต่ผมก็รู้ว่ามันห่วงใยนะ พี่น้องสายเลือดเดียวกันนี่เนอะ


“กูโอเคแล้ว”


[แล้ว? แสดงว่าเมื่อกี๊ไม่อะดิ ทำไมไม่โทรมาวะ]

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยติดความไม่พอใจอยู่ในระดับหนึ่ง ม่อนจะหัวเสียเสมอเมื่อผมไม่พึ่งพามัน


“โทร แต่โทรหาคนอื่นแทน กูโทรเบอร์บนสุด ไม่ได้ดูอะ”

ผมตอบออกไปตามความเป็นจริง ผมไม่ได้ตั้งใจจะพึ่งพาธันวาแต่อย่างใด เอาเข้าจริงไม่อยากพึ่งพาใครเลยนอกจากตัวเอง ไม่ใช่สมเพชสภาพตัวเองอะไรแบบนั้นนะ แค่อยากจะหายด้วยมือของผมเอง


[ใคร]


“...ธันวา”

ผมเหลือบมองมือใหญ่กว่าที่แตะหน้าผากผมอยู่เบาๆ นัยน์ตาสีนิลของธันวาหลบอยู่ใต้เปลือกตาของเขาเรียบร้อย ลมหายใจเป็นจังหวะให้ความรู้สึกเหมือนเขาหลับไปเสียแล้ว


[สนิทหรอวะ]


“งั้นมั้ง”


[เออ ไงก็ตาม กูเป็นห่วงมึงนะ จำได้ใช่ไหม]


อ่า…


“เออ รู้แล้ว”


ก็คราวนี้แค่แปลกไป แค่โทรหาคนที่ไม่ใช่ม่อนหรือนิล


[พรุ่งนี้เจอกัน]


“เออ”


...ฝันดี…


ไม่พูดหรอก เดี๋ยวโดนจับได้






หมับ



ให้ตายสิ



ไม่รู้ว่าคนข้างๆละเมอหรือเมื่อยแขนอะไร มือใหญ่กว่าลดระดับลงมาจับกุมมือของผม ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยเบารายกระซิบ


“ฝันดี”




อืม…



เกณฑ์การตัดสินว่าที่ใจมันไหววูบนี่มาจากสาเหตุอะไร
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ...

แล้วความรู้สึกที่เก็บไว้จนเกือบลืมไปแล้วเนี่ย
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ…


ความรู้สึกหนึ่งคงไม่ควรไปขุดคุ้ย
อีกความรู้สึกหนึ่งนั้น… 

บอกไม่ได้เลยว่าควรทำยังไง
และผมก็ไม่อยากจะทำอะไรเลยเสียด้วยสิ




แต่หัวใจของตัวเองที่ผมเกือบลืมไปน่ะ
...อยู่ที่ตรงไหนกัน

Tuesday, 10 May 2016

05 ติดที่ใจ


05 ติดที่ใจ



[Anonymous]



ดวงตาคู่นั้นหม่นเหมือนน้ำทะเลในวันพายุโหมกระหน่ำ
ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นจ้องมองผม
ไม่มีความเศร้า ไม่มีการร่ำไห้

มีเพียงความว่างเปล่า
มีเพียงหลุมดำแห่งห้วงความรู้สึก

ผมทำได้แค่จับมืออันสั่นเทา
โอบกอดร่างกายที่เหมือนจะแข็งแรงแต่กลับบอบบาง
โอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนี้เท่าที่จะทำได้

คนตรงหน้าสำคัญ
บางสิ่งบอกผมเช่นนั้น

เขามีสะเก็ดแผลติดอยู่ที่ใจ
ทำท่าจะหายแต่เมื่อโดนสะกิดนิดเดึยวก็เปิดอีกครั้ง

เพราะติดอยู่ที่ใจ…
เพราะติดอยู่ในใจ.





*




[Nile]


เวลาวิ่งไม่รอใครในวันที่ทุกคนต้องการให้หนึ่งวันมีมากกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมง

ใช่แล้ว

มันถึงช่วงฤดูส่งงานอีกครั้ง ทำไมเร็วขนาดนี้ก็งงอยู่เหมือนกันนะที่จริง
ผมเขย่งเท้าอย่างระมัดระวัง การเดินในห้องนอนไม่ง่ายดายอีกต่อไปเมื่อมีชิ้นส่วนโมเดลเล็กใหญ่วางระเกะระกะบนพื้น บางส่วนประกอบเสร็จแล้ว บางส่วนยังตัดไม่เสร็จด้วยซ้ำ ยังดีที่ทั้งงานเดี่ยวงานกลุ่มของวิชาอื่นส่งไปอาทิตย์ก่อนหน้านี้แล้ว มิฉะนั้นทุกสิ่งทุกอย่างจะตีกันให้วุ่นวายกว่านี้เสียอีก


“ครับพี่ตาล”

ผมกรอกเสียงไปถึงปลายสายซึ่งเป็นคนคุ้นเคยกันดี  เธอญาติฝ่ายแม่ที่อายุไล่เลี่ยกันคนเดียวของผม


[ไนล์ยังไม่ลืมนัดเราวันศุกร์นี้ใช่มั้ยเนี่ย]


“เกือบละพี่ตาล”


[โห โคตรน้อยใจ ละยังไง ให้พี่ไปรับมั้ย]


“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวไนล์ไปเจอนู่นเลย”


[เอางั้นก็ได้ แล้วเป็นไงเรา งานเยอะหรอ]


“เคยไม่เยอะด้วยหรอ”

ผมพูดกลั้วหัวเราะในขณะที่มือจับโมเดลมาต่อกัน


[อย่าหักโหมไปล่ะ เกียรตินิยมมันก็ดี แต่ไม่มีมันก็ไม่ตาย]


นี่แหละครับพี่ตาล ห้าวสุดเด็ดสุด เปรี้ยวและใจเด็ดเหมือนคุณน้าของผมเด๊ะๆ


“น่าพี่ตาล พยายามมาสามปีละ อีกซักนิด กลั้นใจ”


ประโยคที่ปกติแล้วคนอื่นเป็นคนพูด บางทีผมก็เอ่ยกับตัวเองเหมือนกันแหละครับ ทำไงได้ เวลาไม่มีใครเราก็ต้องบังคับต้องให้กำลังใจตัวเองถูกไหม


[อะโอเคๆ ยอม งั้นอีกสองวันเจอกันไอ้น้อง]


งานอดิเรกที่ผมห่างหายไปนาน จะได้กลับไปหาซักที





*




ผมแต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนยาวสีฟ้าอ่อนโทนหม่น พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆเท่าข้อศอก คู่กับกางเกงวอร์มสีดำสนิท และรองเท้าผ้าใบสีขาว
ผมดูพยากรณ์อากาศมาแล้วครับ วันนี้ฝนไม่ตก รองเท้าไม่เปื้อนแน่นอน

มองไปที่ประตูทางเข้าก็เห็นผู้หญิงสูง 165 ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงแสล็คสี่ส่วนสีเหลืองมัสตาร์ดยืนโบกมืออยู่ บนใบหน้าคมของเธอมีรอยยิ้มสดใสเช่นเคย 


“มากอดหน่อยมา ไม่ได้เจอนาน ผอมลงปะเนี่ย”

เสียงห้วนแต่อบอุ่นเอ่ยขึ้นพร้อมดึงตัวผมเข้าไปกอด พี่ตาลเป็นแบบนี้เสมอ คิดยังไงก็พูดออกมาแบบนั้นเสมอ และก็เต็มไปด้วยความหวังดีเสมอเช่นกัน


“นิดหน่อย บางมื้อก็ลืมกิน”


“ไม่ได้นะ เดี๋ยวไม่โตทำไง ถึงเราจะสูงแล้วก็เหอะ อย่าโทรมนะรู้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่มีแฟนหรอก”

ไม่พูดเปล่ามือเรียวฟาดเชิงหยอกเข้าทีต้นแขนแล้วทำท่าจะแจกมะเหงกอีกด้วย


“ทุกวันนี้ขนาดเพื่อนยังมีน้อย”


“ไว้มีนะพี่จะล้อยันลูกบวชเลย”


“เข้าไปข้างในกันๆ”

ก่อนที่พี่ตาลจะซักถามอะไรไปมากกว่านั้นผมจึงดันให้ร่างบางเดินกลับเข้าไปในตัวอาคาร 

สงสัยมั้ยครับว่าผมมาทำอะไร และที่นี่คือที่ไหน


ประกาศครั้งสุดท้ายของสายการบินxxx…


ใช่แล้ว
ผมมาสนามบิน
และงานอดิเรกของผมคือ มานั่งดูเครื่องขึ้น

อาจฟังดูแปลก ผมไม่ได้สนใจในวิศวกรรมการบินมากนัก เพียงแต่ชอบเสียงของเครื่องยนต์เวลามันเทคออฟ และชอบการเลียนแบบธรรมชาติของสิ่งที่มนุษย์สร้าง

เครื่องบินเหมือนนกยักษ์
นกยักษ์ที่ใช้ปีกอะลูมิเนียมและเครื่องยนต์ในการร่อนไปมาในท้องนภา
มันเตือนสติผมว่าเราไม่ได้อิสระขนาดนั้น
เราต้องพึ่งพาสิ่งมากมายในการที่จะรู้สึกอิสระ

ความอิสระไม่ได้จอมปลอมหรอกครับ
คนเราเองแหละมั้งที่พยายามมากเกินขอบเขต จนทำให้ทุกสิ่งรู้สึกเหมือนเป็นแค่เปลือกนอกไปหมด


ผมรู้จักความรู้สึกนั้นดีทีเดียว



“แล้วเป็นไงบ้างน่ะเรา”

หญิงสาวข้างกายซึ่งอายุมากกว่าผมสามปีเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งมาได้ซักพัก พี่ตาลเป็นคนแอคทีฟ จะให้มานั่งเฉยๆเงียบๆดูเครื่องร่อนไปร่อนมาคงไม่ใช่


“เรื่อยๆ เหมือนเดิม”


“ถามทีไรก็แบบนี้ตลอด”


“ก็มันจริง”



ครืด


December sent you a photo
December: ได้หยิบ usb แบบนี้ผิดไปปะ


ผมเลิกคิ้วกับคำถามของคนในไลน์แชท รูปที่ธันวาส่งมานั้นเหมือนกับแฟลชไดรฟ์ของผมเด๊ะๆ นี่เขาจะใช้ของที่เหมือนกันกับผมเยอะไปหน่อยมั้ย


Nile: มี แต่ไม่รู้ผิดมั้ย ตอนนี้อยู่ข้างนอก เดี๋ยวกลับไปดูให้


ผมส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆกับความบังเอิญอันน่าประหลาดนี้ ก็จริงอยู่ว่าคนเรามีสิทธิ์ใช้ของซ้ำกัน แต่มากกว่าสองอย่างก็เริ่มแปลกละนะผมว่า



“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีกิ๊กไม่บอกพี่หรอ”

พี่ตาลหรี่ตาลงคล้ายกับท่าทางของม่อนเวลาจับผิดผม ผมดันหน้าผากมนเบาๆไปหนึ่งทีก่อนจะส่ายหน้าให้


“กิ๊กเกิ๊กไร เพื่อน”


“เพื่อนไหนวะ ทำไมไม่บอกชื่อ ไม่ใช่ม่อนพลินทร์เวลาหรอ”


โห นี่ทุกคนเห็นผมมนุษย์สัมพันธ์แย่ขนาดนั้นเลย…


“เพื่อนในวิชาเลือก ก็โดนเด้งมาเรียนคนเดียว มีเพื่อนบ้างแปลกหรอ”


“เอาความจริงปะไนล์ พี่ไม่เคยเห็นแกมีเพื่อนใหม่ตั้งกี่ปีละ”


เอ่อ… มันก็จริง…


“มันก็ใช่แต่…”


“ตั้งแต่เรื่องตอนนั้นแกก็ปิดตัวจนพวกพี่กับเพื่อนแกกลัวว่าแกจะไม่เปิดปากพูดแล้วด้วยซ้ำ”


ผมสะอึกกับการพาดพิงเหตุการณ์ในอดีตของพี่ตาล แน่นอนเธอไม่ผิด เพราะผมเองก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ช่วงเดือนสองเดือนแรกหลังจากเหตุการณ์นั้นผมแทบไม่เปิดปากพูด


“ก็นะ…”


“นี่แกยังมีอาการอยู่สินะ เฮ้อไนล์ พี่รู้ว่ามันยากแต่แกต้องพยายามปล่อยมันไปนะรู้มั้ย”

มือของพี่ตาลเลื่อนเข้ามาจับแขนผม แขนเสื้อเชิ้ตซึ่งถูกพับขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการกรีดข้อมือนับครั้งไม่ถ้วน พี่ตาลเองก็ใช้เวลาอย่างมากกว่าจะผ่านเรื่องวันนั้นมาได้ ร่องรอยบาดแผลบ่งบอกอะไรๆได้มากทีเดียว


“อืม… จะพยายามนะ”


แต่แผลผมมันไม่ได้อยู่ที่กาย
แต่ติดอยู่ที่ใจ
แล้วผมจะต้องทำยังไงนะ
ไอ้แผลนี่ถึงจะแห้งและหายเจ็บเสียที…





*




“πώς είσαι mama”

มองดูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นเบอร์แปลกประหลาดผมก็ต้องอมยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ คนปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณแม่ของผมเอง ภาษาที่ใช้ก็ไม่พ้นไทยอังกฤษและที่สำคัญกรีก


[แหม ทำมาพูดภาษาบ้านเกิดพ่อ อู้กำเมืองหน่อยกะเจ้า?]


อย่าได้สงสัยไป แม่ของผมเป็นคนเชียงรายครับ แต่ไปทำงานและพบรักกับพ่อที่กรีซ พ่อซึ่งเป็นชาวกรีกเลยได้สอนภาษาและสืบทอดอะไรหลายๆอย่างมาสู่พวกผมที่เป็นลูก


“โถ่แม่ก็ แล้วเป็นไงบ้างเนี่ย ตอนนี้อยู่ไหน”

ที่ถามเพราะแม่ผมบินบ่อยมาก ไม่ค่อยอยู่เฉยๆกับที่ ผมกับนิลเคยคุยกันว่าบางทีแม่อาจจะเป็นโรคไฮเปอร์


[เพิ่งปิ๊กเจียงฮาย ก็สบายดีตามมีตามเกิด how about you?]


“Same old อะแม่ งานเยอะ”


[ช่วงนี้ฝนตกตลอด โอเคมั้ยเรา]


ผมเลือกที่จะไม่บอกแม่


“ก็พอไหวแหละ แล้วนี่โทรไปหานิลมายัง”

ลืมบอกไปสนิทเลยครับว่าผมกับนิลแยกกันอยู่ เหตุเพราะนิลอยู่กับเพื่อนในวงที่หอติดรั้วมหาลัย รายนั้นชอบซ้อมดนตรีจัดงานดึกๆ เป็นเด็กกิจกรรม อยู่ใกล้ก็สะดวกกว่าเป็นธรรมดา


[โทรไปละ รายนั้นซ้อมดนตรีทั้งวันทั้งคืน แล้วนี่ไม่คิดจะย้ายไปอยู่ด้วยกันจริงหรอ]

ผมรู้ครับว่าทำไมแม่ถึงถามแบบนี้ ตอนช่วงแรกๆเราก็อยู่ห้องเดียวกันเนี่ยแหละ เพียงแต่ผมเกรงใจในภาระหน้าที่และอะไรอีกหลายอย่างที่นิลต้องรับผิดชอบ เลยตัดสินใจยืนกรานว่าแยกดีกว่า นิลจะได้มีอิสระในการซ้อมดนตรีมากขึ้นด้วย ไม่งั้นเวลาผมนอนนิลก็ต้องหยุดซ้อมตามผม 

ไม่รู้สิ… ผมเหมือนเป็นภาระมันมามากแล้ว


“ไม่อะแม่ ตรงนี้สบายดี”

อย่างน้อยเพื่อนใหม่ก็อยู่ตรงข้ามกันนี่เอง


[ว่าไงว่าตามกัน แล้วเราอะ อาการกำเริบอีกบ้างมั้ย]


“ก็ไม่…”


[อย่าคิดโกหกแม่ที่คลอดแกออกมาเชียว]


โอ้โห ดักคอขนาดนี้


“ก็ได้ มีบ้างอะ ก็อย่างที่แม่บอก ฝนตกบ่อย”


[เออดูแลตัวเอง ไม่ไหวก็เรียกนิลมาอยู่ด้วย ไม่ก็เรียกม่อนมา สองคนนั้นไม่เห็นว่าแกเป็นภาระหรอกเข้าใจมั้ย]


เสียงของแม่อบอุ่นจนผมต้องอมยิ้ม


“ครับๆ”


[อย่าครับแล้วไม่ทำตามล่ะ แม่อยากให้เราเดินต่อไปซักที อย่างน้อยพี่เขาก็คงอยากให้เป็นแบบนั้น นะ]


มีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกันเหลือกันระหว่างแม่กับคนๆนั้น
พวกเธอชอบจบประโยคด้วยคำว่า นะ
มันทำให้ขอบตาร้อนหน่อยๆ ใจวูบไหวนิดๆ เป็นแบบนี้ตลอดสี่ปีที่นึกและคิดถึงคนในความทรงจำ


“เข้าใจ…”


[I miss you, my son]


“κι εμένα μου λείπεις, mama”

...ผมก็คิดถึงแม่



ครืด ครืด

ใครโทรมาอีกนะ…


“ไง”


[นี่ธันวานะ ตกลงเจอ usb ปะวะ]


“เอ้อ ลืมบอกเลยว่าเจอแล้ว”


[โอ้ย ตกใจหมด โอเค เดี๋ยวแวะไปเอาละกัน]


“เออโทษที ข้างในมีงานล่ะสิ”


[แน่สิ จะส่งละด้วย แต๊งมาก]


“เดี๋ยวๆ จะมาเอากี่โมง”


[อาจจะค่ำหน่อย ตอนนี้มาข้างนอก]


“เออได้ อยู่ห้อง จะมากี่โมงก็มา”


[เคๆ ขอบใจมาก บาย]


บทสนทนาอันสั้นและกระชับของผมและธันวาจบลง มือวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน








แต่ไม่นานผมก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมใบหน้าลำคอและหลังชื้นแฉะจากเหงื่อกาฬ หัวใจยังเต้นรัวด้วยความกลัว มือไม้สั่นไปหมดอย่างที่นานๆจะเป็นที


ผมฝันถึงเธอ


ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าฝันดีหรือฝันร้าย เพราะการที่ผมจะเจอเธอในชีวิตจริงคงวิเศษน่าดู แต่พอมาเป็นในฝันแล้ว ผมกลับไม่สามารถเผชิญมันได้แม้แต่น้อย

การที่แผลมันติดอยู่บนหัวใจนั้นยากที่จะรักษา
แค่การเต้นของอวัยวะก็ทำให้แผลเปิดออกได้
จริงอยู่ที่หัวใจแข็งแรง แต่ถ้าการที่กล้ามเนื้อผ่อนและเกร็งสลับไปมาทำให้เจ็บขนาดนี้


บางทีก็หวังว่ามันจะหยุดเต้น
จะได้เลิกเจ็บปวดเสียที



แปดโมงเช้าวันอังคาร…



วิทยุเหมือนเล่นตลกกับผม แว๊บแรกที่ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายก็ต้องมาฝันร้ายอีกทอดกับเสียงเพลงในความทรงจำอันเจ็บปวดซึ่งถูกเปิดอยู่ ผมควานหาโทรศัพท์ด้วยมือที่เย็นเฉียบและสั่นเทา

ผมมองไม่ชัด ตาดูเหมือนจะพร่ามัวไปด้วยอะไรบางอย่าง ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้ แต่น้ำตาก็อาจจะไหลลงมาโดยอัตโนมัติ

เมื่อไม่สามารถจะหารายชื่อบนมือถือได้ ผมเลยเลือกที่จะโทรหาคนที่คุยด้วยล่าสุด


ใครคนนั้น โปรดรับสายผมที…



[กำลังเดินไปพอดี ว่าไง]


เสียงทุ้มโทนอุ่นของธันวาทำให้ผมต้องรวบรวมสมาธิกว่าเก่า เพราะดันเป็นเพื่อนใหม่ที่ผมหวังพึ่งพา


“มึง… เดินเร็วหน่อย...ได้มั้ย”


ทั้งๆที่พยายามประคองเสียงไม่ให้หายและไม่ให้สั่นไปตามอารมณ์ซึ่งใกล้จะอยู่เหนือทุกสิ่ง แต่ก็เหมือนสติที่มีไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่


[เป็นไร กูจะรีบไป รอก่อน แป๊บเดียว]


ปลายสายดูงงแต่ทีแรก แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่งรีบ

ผมเริ่มไม่ได้ยินอะไรแล้ว ความทรงจำสุดท้ายคือเดินไปเปิดล็อคประตูค้างไว้เพื่อให้อีกคนเข้ามาได้เพราะผมใกล้จะไม่สามารถควบคุมสติให้คงอยู่ได้มากกว่านี้อีกต่อไป

รู้ตัวอีกทีก็เผชิญกับหยาดฝนเย็นฉ่ำ
นี่ผมกำลังยืนอยู่ตรงไหนกัน
ฟ้ามืดเหลือเกิน นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ผมกำลังร้องไห้หรือ
น้ำอุ่นรื้นขอบตานี่คือน้ำตาใช่ไหม
รู้สึกได้ไม่นานก็เหมือนจะหายไป

มือที่เอื้อมออกไป ไม่เคยไกลพอ
ไม่เคยมีแม้แต่วันเดียวที่ผมเลิกบอกตัวเองให้หยุดไขว่คว้าเสียที เพราะสิ่งที่กำลังวิ่งตามนั้นไม่มีวันกลับมา


ทำไม่ได้
พยายาม
แต่ยังไม่ได้


...แล้วโลกทั้งใบก็พลันกลายเป็นความมืด





ปัง!


บุคคลที่สองกระชากประตูออกและก้าวเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมที่เขาอยู่อาศัย ดวงตาเรียวฉายความกังวลและร้อนใจอย่างชัดเจนก่อนจะเบิกกว้างขึ้นกับภาพตรงหน้า

นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาสะท้อนความมืดของท้องฟ้ายามรัตติกาลซึ่งมีหยาดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เส้นผมหยักศกสีดำที่ถูกมัดต่ำลู่ลงเมื่อเปียกน้ำ 

ทั้งตัวของเจ้าของห้องเปียกปอน
และในไม่ช้าบุคคลผู้มาเยือนก็เปียกปอนไปด้วย

ขายาวสาวเร็วๆไปที่ระเบียงห้องก่อนจะรั้งร่างของอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมกอด มันเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ธันวาสามารถทำได้ในขณะนี้ เป็นการกระทำเดียวที่เขาไม่แม้แต่จะคิดทบทวนเป็นครั้งที่สอง


เป็นเหมือนสัญชาตญาณมากกว่า


ร่างสูงกว่าสามารถรับรู้ได้ถึงการสั่นสะท้านจากทั้งร่างกายและจิตใจของอีกฝ่าย ไม่มีเสียงใดเอื้อนเอ่ย ไม่มีแม้แต่การสะอื้นไห้
น้ำตาของไนล์ไหลปะปนกับหยาดน้ำจากฟากฟ้า เหมือนทั้งคู่กำลังร่ำไห้ไปพร้อมๆกัน แขนบางไร้เรี่ยวแรงไม่แม้กระทั่งจะกอดตอบ ดวงตาหม่นมองยังไม่ฉายแววว่าหลุดออกจากห้วงภวังค์

ธันวาไม่ทำอะไรนอกจากกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นอีกนิด และส่งมือใหญ่ขึ้นลูบผมของร่างบางกว่า

มีแค่ประโยคเดียวที่เขาอยากจะบอกกับคนตรงหน้า
อยากจะบอกแม้อีกฝ่ายจะไม่เข้าใจมันก็ตาม




“все нормально. Я здесь.”








It’s okay.
I'm here. 





***

04 ว่าไหม

04 ว่าไหม



ผมคิดว่าความรักไม่ใช่สิ่งสวยงามอะไรมากมาย
ความรักนั้นอาจมีความโลภ โกรธ หลง และอีกหลายความรู้สึกปนอยู่ด้วย
ความรักอาจไม่ได้บริสุทธิ์ใจ

แต่หากความรักเป็นธรรมชาติแล้ว
เมื่อรักอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว ความรักก็ไม่ได้แย่อะไร


คุณว่าไหม




*



บ่ายโมงของวันพฤหัสวนมาให้ผมเจอกับวิชาที่เบาที่สุดในสัปดาห์อีกครั้ง รู้สึกดีเหมือนกันนะที่ได้ทำอะไรนอกคณะบ้าง ก็อย่างที่ทุกคนพอจะเห็นแหละครับ เด็กถาปัตย์ฯอย่างพวกผมไม่ค่อยจะออกไปทำกิจกรรมมหาลัยเสียเท่าไหร่ บางคนก็บอกว่าเป็นเพราะเราเข้ากับคนอื่นไม่ได้ แต่ผมว่าปัจจัยหลักมันอยู่ที่งานอันรัดตัวจนทำให้ไม่สามารถกระดิกไปทำอย่างอื่นได้ต่างหาก



“ไนล์ แฟ้มมึง”


เสียงทุ้มจากด้านข้างทำให้ต้องหันไปสบนัยน์ตาสีเข้มของอีกฝ่าย ธันวามองมาพร้อมกับมือใหญ่หยิบแฟ้มสีขุ่นยื่นมาด้านหน้า ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะเปิดกระเป๋าตัวเองดูแล้วพบว่ามีแฟ้มลักษณะเหมือนกันอยู่ในนั้น

หยิบออกมาเปิดก็พบว่ามันเป็นแบบที่อีกคนว่า
แต่แฟ้มมันไปสลับตอนไหนวะงง


“อ่า.. สลับตอนไหนวะ”


“ไม่รู้ว่ะ รู้อีกทีไอ้นี่ก็มาอยู่กับกูละ”


“เออ ขอบใจที่เอามาคืน”

ผมรับแฟ้มมาก่อนจะยัดมันเข้ากระเป๋าและยื่นแฟ้มของธันวาคืนให้เจ้าของ


“แน่ดิ เห็นมีงานจะส่งเลยรีบเอามาคืน”


“เปิดดูหรอ เอองานแม่งส่งพรุ่งนี้อีกละ เบื่อ”

พูดแล้วก็เหนื่อยนะ จะส่งรัวไปไหน ตารางเรียนคือไม่ใช่คำว่าเรียน ให้เรียกตารางส่งงานง่ายกว่า
อย่าว่าผมขี้บ่นเลยครับ เรียนมหาลัยมันก็เหนื่อยของมัน บ่นบ้างไม่เสียหายหรอกเนอะ


“เอาน่า อีกเดือนนึง”

อีกฝ่ายขยับยิ้มมุมปากก่อนจะเปิดสมุดจดอีกครั้ง ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจดอะไร ภาษารัสเซียเป็นสิ่งที่เกินขอบเขตุการสอดรู้สอดเห็นน่ะ


“กลั้นใจมาสามปีละห่า”

ธันวาได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมสายหน้าช้าๆเหมือนเอือมในการบ่นของผม
เฮ้ยจริงๆผมไม่ได้เป็นคนพูดน้อยนะ ค่อนข้างจะพูดมากเสียด้วยซ้ำ แต่ปกติเป็นคนขี้เกียจพูด เหนื่อยกับการพูดและการสร้างสัมพันธไมตรีกับคนอื่น แต่ถ้าเป็นคนที่สนิทใจก็อีกเรื่องครับ


แล้วความเงียบก็โรยตัวพร้อมกับดินสอในมือซึ่งเริ่มขยับเขยื้อนวาดรูปเรื่อยเปื่อยในสมุดจดของผม เสียงอาจารย์วัยทองดังราวกับเพลงกล่อมเด็ก ผมเลือกที่จะเท้าคางมองออกไปด้านนอกซักพักก่อนจะหลับตา


ผมชอบความคงเส้นคงวา
แต่ผมเอง เหมือนจะไม่มีสิ่งนั้น





“ไนล์ๆ”

ผมหันไปตามเสียงเรียกของพี่ไอย์ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง ครึ่งท้ายของคาบอาจารย์ให้เรานั่งตามกลุ่มเพื่อเริ่มวางแผนโครงงานและรายงานกลุ่มน่ะครับ ก็ดีไปอีกแบบนะที่มีเพื่อนมานั่งด้วย ปกติผมนั่งคนเดียวตามประสาคนมนุษย์สัมพันธ์ติดลบและไม่มีเพื่อนน่ะครับ 


“ครับ?”


“คือไอ้วันมันอยากจะนัดทำงาน น้องมินว่างวันเสาร์อาทิตย์ ธันวาว่างศุกร์เสาร์ พี่ยังไงก็ได้ตารางเรียนพี่น้อย ส่วนวันก็แล้วแต่ไนล์เพราะมันก็เรียนสัปดาห์ละสองวันเหมือนพี่”

ผมครุ่นคิดถึงตารางเรียนหรรษาหฤโหดของตัวเองอีกชั่วครู่ก่อนจะตอบไป คิดว่ามันจะโอเค คิดว่าจะไม่มีงานหลวงแทรกเข้ามา


“งั้นวันเสาร์ก็ได้พี่”


พี่ไอย์พยักหน้าก่อนจะหันไปจดขยุกขยิกในสมุดโน้ตของตัวเอง


“สรุปนะ วันเสาร์นี้เราเจอกันที่xxx ซอยxxx เคปะ”


โอ๊ะ นั่นมันร้านกาแฟแถวคอนโดผมเลยนี่นา


“นั่นตรงข้ามคอนโดผม”

อีกเสียงที่ไม่ใช่เสียงผมเอ่ยขึ้นทำให้ต้องหันไปมอง ไม่ยักรู้ว่านอกจากผมมีใครอยู่ละแวกนั้นด้วย มันไม่ใช่ที่ๆนักศึกษาส่วนมากอยู่น่ะครับ เพราะไม่ได้อยู่ในระยะเดินของคนกรุงทั่วไป แต่ผมเลือกจะไปอยู่ตรงนั้นเพราะมันปลอดผู้คนดี บางทีเราก็ไม่ได้อยากเจอเพื่อนคุ้นหน้าไปทุกวันจริงมั้ย


“อ้าวหรอ งั้นไปคอนโดแกได้มั้ย”


พี่วันไม่รอช้ายื่นข้อเสนอทันที ผมก็เห็นด้วยนะ ขืนไปนั่งร้านกาแฟได้เสียคนละสองแก้วแน่ๆ นั่งไม่ต่ำกว่าครึ่งวันหรอกเชื่อสิ


“ผมเลี้ยงแมว ถ้าไม่มีใครแพ้ก็ไปได้”


เสียงทุ้มตอบนิ่งๆก่อนจะเสยผมที่ปรกตาขึ้นเล็กน้อย แสงแดดลอดเข้าไปกระทบใบหน้าได้รูปทำให้ผมเห็นได้ว่าดวงตาของเขาไม่ใช่สีดำสนิทแบบคนเอเชียทั่วไป แต่มีมวลของสีน้ำตาลส้มๆมากอยู่พอตัวเลยทีเดียว


“ทุกคนโอเคมั้ย ไนล์โอเคปะ”


พี่ไอย์เอ่ยถามอีกรอบเพื่อความชัวร์

“หนูโอเคหมดอะพี่”


น้องมินเอ่ยเสริมเมื่อจัดการเขียนตารางเรียนของตัวเองเสร็จแล้ว พวกเราเขียนตารางเรียนของตัวเองเพื่อจะได้รู้ว่าควรจะนัดกันวันไหนไม่ให้เป็นอุปสรรคของวิชาหลักในคณะน่ะครับ แบบนี้ง่ายต่อการทำงานมากขึ้นไปอีก



“ได้นะ”


ผมพยักหน้าให้กับความสะดวก ทำไมผมจะไม่ตกลงกันล่ะ
คอนโดของธันวาน่ะอยู่ตรงข้ามกับคอนโดของผมเอง…





*



เวลาผ่านไปรวดเร็วทันใจ สัปดาห์นี้ผมมีส่งงานเกือบทุกวัน จริงๆคือทุกวันเว้นวันพฤหัสไว้วันเดียว บางคนมักเข้าใจผิดว่าการเรียนสายศิลป์นั้นทำให้ไม่ต้องอ่านหนังสือหรือสอบอะไรมากมาย คือผมก็ไม่มั่นใจว่าเป็นภาคผมภาคเดียวหรือเปล่า แต่วันนี้ผมมีสอบจริงจังเหลือกัน ไม่รู้จะจริงจังขนาดนี้ไปเพื่ออะไรในเมื่อมันแค่หน่วยกิตเดียว


อย่างไรก็ตาม วันนี้เป็นวันก่อนที่ผมจะต้องไปทำงานกลุ่มบ้านเพื่อน…
จะผิดไหมถ้าบอกว่าตื่นเต้น…

มันนานมากพอสมควรแล้วที่ผมไม่ได้มีเพื่อนใหม่ อย่างที่ม่อนเคยบอกว่าผมไม่ค่อยเข้าหาคนก่อน และส่วนมากเวลาไปเรียนวิชานอกคณะก็ไปกับพวกเพื่อนสนิท และในคณะก็อยู่แต่กับเพื่อนสนิทอย่างเวลาและพลินทร์ สรุปแล้วคือสามปีในรั้วมหาลัยผมแทบไม่ได้เพื่อนใหม่เพิ่มเลย 



“เฮ้ย พรุ่งนี้ว่างมั้ย”


ม่อนเอ่ยขึ้นหลังจากเดินเข้าคณะมาหาพวกผมได้ไม่นาน ร่างสูงหยิบขวดน้ำของผมไปดื่มโดยที่ไม่ขอเช่นเคย เอาเถอะครับ ผมอนุญาติก็ได้



“กูว่าง มีไร”


“กูก็ว่าง”


“ไม่ว่าง”


สิ้นคำของผมอีกสามคนว่างที่เหลือก็หันมามองหน้าราวกับมันเป็นเรื่องแปลกใหม่ เหมือนช้างออกลูกเป็นไข่อะไรแบบนั้น


“ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงไม่ว่าง คราวนี้ไอ้เวลายังบอกว่าง แล้วทำไมมึงไม่ว่างวะไนล์”


โห ไอ้พลินทร์ ไอ้เว่อร์


“มีทำงานกลุ่มของเจนเอด”


“ที่ไหน”

ม่อนดูท่าจะอย่างซักถามมากกว่าเพื่อน ดวงตาคมหรี่ลงเหมือนจับผิด
ผมรู้สึกว่าเห็นสายตาแบบนี้บ่อยไปละนะช่วงนี้

“คอนโดธันวา”

พลินทร์ทำหน้าตกใจทันที เออ ไอ้การที่ผมมีเพื่อนใหม่และจะไปทำงานกลุ่มที่คอนโดของเพื่อนใหม่มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอครับ รู้สึกเป็นเกียรติมาก



“ที่ไหนวะ”


“ไม่ไกล”


รู้สึกบอกไปแล้วจะไม่ปลอดภัย…


“บอกมาเถอะ กูไม่ไปบุกหรอก”

เวลาเอ่ยเหมือนได้รับรังสีความระแวงจากผม มันขยับแว่นกรอบดำให้เข้าที่ก่อนจะก้มลงโซ้ยข้าวผัดหมูเมนูประจำอย่างหิวโหย



“ตรงข้ามคอนโดกู”


สิ้นเสียงผมพลินทร์ตบโต๊ะอย่างถูกใจ


“พรหมลิขิตแน่ๆ”


ป้าบ

แล้วมันก็โดนม่อนตบหัวไปทีนึง


“พรหมลิขิตเหี้ยไรเตี้ย ไร้สาระ”


ไอ้ตัวเล็กสุดของกลุ่มทำปากขมุบขมิบก่อนจะก้มลงจัดการเยลลี่ในมือ พวกเพื่อนผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ จะเถียงกันอะไรยังไงก็ช่าง จบลงด้วยการกินทุกที



“แล้วทำดึกไหมวะ”

ม่อนเอ่ยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ใช่แล้ว ผมเองก็ลืมไปเลย
ยังไม่ได้บอกสินะครับ แต่ผมไม่ค่อยถูกกับกลางคืนซักเท่าไหร่ ยิ่งช่วงนี้ฝนชอบตกด้วยแล้ว


“ไม่น่าดึกมั้ง น่าจะไหว”


ผมสบตากับม่อนครั้งที่ล้านของชีวิต นัยน์ตาสีนิลบ่งบอกว่าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด มันเข้าใจผมยิ่งกว่าใคร อาจเป็นเพราะเคยเผชิญกับสิ่งที่ผมเป็นมามากที่สุดล่ะมั้ง


“มึงแน่ใจนะ”


“เออ กูโอเค อีกอย่างช่วงนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว”


ผมตอบก่อนเอามือไปขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มนั้นเล่นแบบที่ทำประจำ ม่อนมีท่าทีคลายกังวลลงเล็กน้อย


“กูไปรอห้องมึงละกัน”


“เออ ขอบใจ”


ผมคิดว่าผมจะโอเค








*
วันเสาร์มาเยือนไม่ช้าไม่เร็วกว่าที่คิดไว้ ผมได้ตื่นสายสุดในกลุ่มทำงานเพราะที่อยู่ใกล้ ลุกขึ้นมาอาบน้ำสระผม แต่งตัวสบายๆใส่แค่เสื้อยืดสีน้ำเงินกับกางเกงสี่ส่วนสีขาว พ่วงด้วยรองเท้าคอนเวิร์สก่อนออกจากห้องไปเจอกับคนที่เหลือและนั่งรอเจ้าของห้องที่ล็อบบี้ 

คอนโดของธันวาไม่ได้ต่างจากที่ผมคิดเท่าไหร่นัก มันออกจะคล้ายกับคอนโดของผมเลยทีเดียว แต่ก็อย่างว่าแหละครับ สถาปัตยกรรมในเมืองกรุง ยิ่งเป็นคอนโดมิเนียมสูงด้วยแล้วนั้น ก็จะปักหลักลงกับคำว่าโมเดิร์น ซึ่งออกมาคล้ายกันเกือบทุกที่เลย

ธันวาลงมารับในเวลาที่นัดกันไว้พอดี ร่างสูงสวมชุดค่อนไปทางอยู่บ้านกึ่งนอน เสื้อยืดสีส้มอิฐกับกางเกงห้าส่วนสีฟ้าหม่นทำให้ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่เลือกจับคู่สีได้ดีทีเดียว


“มายา มานี่มา”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกสิ่งมีชีวิตที่ผมคาดว่าเป็นแมว สัตว์เลี้ยงที่เจ้าตัวบอกไว้แต่แรก ผมมองแมวเพศเมียตัวสีเทาเข้มกระโดดขึ้นอ้อมกอดของเจ้าของอย่างคุ้นเคย 


“จับได้ปะวะ”


พี่วันก็ดูจะสนใจแมวตาสวยตัวนี้อยู่ไม่น้อย 



“ไม่ดีกว่าพี่ มายาไม่เคยให้ใครจับเลย นอกจากเพื่อนผมคบกันมาหลายปี”


ผมยิ้มให้กับความไร้มนุษย์สัมพันธ์ของมายา มองไปมองมามันเหมือนผมไม่น้อยเลยนะ ผมเดินไปนั่งบนโซฟาจังหวะเดียวกับที่ธันวาปล่อยมายาลงพื้น แล้วก็ต้องสะดุ้งกับสัมผัสของขนนุ่มข้างแขนขวา หันไปมองก็พบกับสัตว์เลี้ยงเจ้าของตาสีฟ้าใส


“อ้าว ไหนบอกไม่คุ้นคน”


พี่ไอย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ามายามาคลอเคลียข้างกายผมและยอมให้ผมจับแต่โดยดี
ธันวานิ่งไปซักพักก่อนจะมานั่งกึ่งคุกเข้าเยื้องหน้าผม นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองไปที่มายา ก่อนจะสลับขึ้นมาสบตากับผมในขณะที่มือใหญ่ลูบไปตามขนสีเทา



“คนนี้คนแรกที่คุ้น”






*



นาฬิกาทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ ดวงอาทิตย์เริ่มลอยต่ำลงทุกที แสงที่สาดเข้ามาในห้องสีเหลี่ยมสีโมโนโทนแปรเปลี่ยนเป็นอมส้มของแสงยามโพล้เพล้

ธันวาตกแต่งห้องด้วยสีขาวเทาดำ แซมน้ำตาลบ้างบางส่วนเช่นโต๊ะหรือเก้าอี้ไม้ ผมกวาดตามองรอบห้องอย่างคนสมาธิเริ่มกระจาย


“ใครรีบไปไหนมั้ย จริงๆจะเสร็จแล้วนะ กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่รวมงานให้คืนนี้”

พี่ไอย์พูดขึ้นหลังจากเห็นน้องมีนเริ่มอู้ไปเล่นโทรศัพท์และพี่วันนั่งเล่นเกมอยู่อีกมุมห้อง ผมส่ายหน้าน้อยๆเชิงว่ายังไหวเพราะอยากให้มันจบๆไป


“อีกนิดเดียวเอง อีกซักชั่วโมงก็เสร็จแล้ว”

ธันวาเสริมก่อนจะเคาะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกระลอก ผมพยายามจะรวบรวมสติทั้งหมดที่มีและคิดว่าตัวเองยังไหวอยู่ เคยได้ยินไหมล่ะครับ mind over matter 
ทันใดนั้นเสียงฟ้าคำรามดังขึ้น พี่ไอย์น้องมีนและพี่วันรีบมองหน้ากันทันทีก่อนจะขอตัวทยอยกลับทีละคน 

ธันวาเดินลงไปส่งน้องมีนที่เหลือเป็นคนสุดท้าย ผมนั่งอยู่ในห้องของเขาพร้อมมายาที่มานั่งข้างๆกัน 


ผมไม่ชอบเวลาฟ้าฝนแปรเปลี่ยนหนักขนาดนี้
ไม่ใช่ไม่ถูกกับฝน แค่จะมีบางช่วงของอารมณ์และบางห้วงของใจที่อยู่ไม่สุข

เพลงที่ธันวาเปิดชัฟเฟิลไปเรื่อยๆตามสายฝนที่เริ่มปรอย คนที่ลงไปส่งรุ่นน้องยังไม่กลับขึ้นมา




แปดโมงเช้าวันอังคาร ถึงจะนานที่ผ่านมา
วันนั้นที่เธอร่ำลา พูดว่าเธอจะไป


เพล้ง!



แก้วเซรามิคเคลือบเงาสีขาวดิ่งตัวลงบนพื้นตามแรงโน้มถ่วงเมื่อมือของผมสั่นและไม่สามารถประคองมันไว้ได้อีก มายาสะดุ้งตกใจก่อนจะวิ่งกลับมานั่งข้างๆผมเหมือนเดิม

ผมว่าผมคิดผิด คิดผิดว่าตัวเองโอเค

ใช้มือสั่นๆควานหาโทรศัพท์และต่อสายหาคนที่บอกว่าจะรออยู่ที่ห้อง



“ม่อน”

ผมพูดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องเอามือปิดปากไว้ ผมรู้สึกว่าแม้แต่ปากของผมก็ยังสั่น อากาศเริ่มเย็นขึ้นเมื่อฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา


[ไหวมั้ย ให้กูไปรับมั้ย]

ปลายสายเสียงตึงเครียดด้วยความเป็นห่วงทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากผม ม่อนรู้ดีว่าผมมีอาการอย่างไร วันนั้นที่ร่มสลับกับคนแปลกหน้าแต่ร่มดันพังและผมดันเปียกปอนไปเกือบทั้งตัว พอกลับมาถึงคอนโดอาการก็เริ่มกำเริบหลังจากไม่ได้เป็นมาสักพัก นั่นเป็นเหตุที่ทำให้ม่อนรู้ว่าผมยังไม่หายดี


“ไม่ค่อย...ไหว เดิน..มาหน่อย”


[ไอ้สัส ทำไมไม่โทรมาเร็วกว่านี้ มึงอย่าเพิ่งหลุด รอกูแป๊บนึง]


ม่อนหัวเสียไม่น้อยที่ผมปล่อยให้ตัวเองคิดว่าตนเองโอเค ผมวางสายก่อนจะพยายามเก็บเศษแก้วที่ตกอยู่ตามพื้น กลิ่นกาแฟที่หกอยู่ช่วยทำให้ใจสงบขึ้น แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็ยังดี



“เฮ้ย ไม่ต้องเก็บ”


เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นฉับพลันทำให้มือผมกระตุกและแก้วบาด โชคดีที่แผลไม่ลึกมาก ผมเงยหน้ามองเจ้าของห้องด้วยแววตาอันเลื่อนลอย 

ผมรู้ดีว่าตัวเองตอนนี้เป็นเช่นไร


“ขอโทษ”

สิ้นเสียงขอโทษผมก็พยายามลุกขึ้นให้เป็นปกติที่สุด พยายามซ่อนมือที่สั่นไว้กลัวอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงความผิดปกติ ผมเลยเลือกจะเดินไปล้างมือแทน

เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน
เพราะผมในตอนนี้ไม่ใช่บุคคลที่เขาควรได้เผชิญ

ไม่รู้ว่าผมแช่มืออยู่ในน้ำนานเท่าไหร่ กระทั่งธันวายื่นมือมาปิดก๊อกน้ำทำให้ผมรู้สึกตัว


“น้ำจะหมดโลกแล้ว”

ธันวาเอ่ยล้อนิดๆตามไสตล์ แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นมือของผมที่ยังค้างอยู่ที่เดิม 

มือที่กำลังสั่น

ผมรั้งมือตัวเองเข้ามา ลืมไปชั่วขณะว่ามีแผลอยู่บนนิ้ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีคนตรงหน้าก็เอาทิชชู่กดลงมาบนปากแผลเป็นการห้ามเลือด

กว่าจะรู้ตัวอีกทีกลิ่นกาแฟของธันวาก็เข้ามาใกล้
กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเหมือนโดนกอดอยู่


“สั่นไปหมดเลยนะ ว่าไหม”

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงทุ้มติดแหบเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ผมพยักหน้าหน่อยๆเหมือนคนไม่มีสติก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้รับแรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือ



[ไอ้เหี้ย ทำไมไม่รับโทรศัพท์ โทรไปจะสิบสายแล้ว!]


“กูขอโทษ… กูไม่รู้…”


ม่อนถอนหายใจยาวเมื่อได้ยินเสียงของผมปกติขึ้นมาระดับหนึ่ง เสียงของเพื่อนสนิทอ่อนลงทันที


[แล้วนี่โอเครึยัง กูอยู่ตรงล็อบบี้ จะกลับเลยมั้ย]


“กูโอเคแล้ว เดี๋ยวอีกสิบนาทีเดินลงไป ทำกาแฟหก”


[เออโอเค รอนี่ละกัน]


ผมวางสายจากม่อนและเหลือบตามองอีกฝ่ายที่ยังโอบตัวผมไว้หลวมๆ ธันวาก็เหมือนกับเพิ่งรู้สึกตัว มือหนายกขึ้นแตะใบหน้าเย็นของผมเบาๆ


“โอเคมั้ย”


ผมพยักหน้าอีกรอบกับคำถาม และบอกให้เจ้าของห้องได้รู้ว่าผมกำลังจะกลับ 


“เดี๋ยวไปส่ง”

ธันวาเอ่ยระหว่างติดพลาสเตอร์บนนิ้วชี้ข้างซ้ายของผมก่อนจะสอดมือเข้ามาจับกันและออกแรงดึงให้ผมเดินผ่านประตูไป


ไม่มีคำพูดและบทสนทนาอะไรระหว่างเราอีก พอถึงล็อบบี้ม่อนก็วิ่งเข้ามาหาและดึงผมเข้าไปกอด มันบอกว่ากลัวผมจะตายเสียก่อน
ผมยิ้มเจื่อนให้กับเพื่อนสนิทก่อนจะหันไปกอดธันวาด้วยความเคยชิน ปกติการกอดกับเพื่อนเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับผม แต่ผมลืมไปว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ชิน


มันเลยทำให้ผมประหลาดใจกับการที่เขากอดกลับมา
ไม่แน่ใจว่าคือความประหลาดใจหรือไม่ที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจแปลกไปจากปกติ
ไม่แน่ใจว่าเพราะมืออุ่นที่ลูบผมแผ่วเบาหรือเปล่า ที่ทำให้รู้สึกสงบขึ้นไปอีก


รู้แค่ว่ามันเป็นไปอย่างธรรมชาติ
รู้แค่ว่ารู้สึก


แต่เท่านั้นก็น่าจะพอแล้ว… ว่าไหม?

03 ร่มบัตรปากกา


03 ร่มบัตรปากกา
[Tunwa]


ผมกำลังสงสัยว่ามันเกิดอาเพศอะไรกับชีวิตรึเปล่า ช่วงนี้ของมันถึงผลุบๆโผล่ๆ ไม่ใช่ของหายนะ แต่เหมือนที่มีมันไม่ใช่ของๆผมน่ะครับ


วันนั้นร่มก็ทีละ
ไหนจะคิทแคทที่หยิบมาแต่หายไป
ไหนจะบัตรเข้างาน

…มาวันนี้คือปากกา


ปากกาดำมูจิเส้น0.38แท่งสีขุ่นถูกควงไปมาบนมือของผมอย่างที่ติดนิสัยทำประจำ ผมมองปริมาณหมึกในด้ามก็แปลกใจเล็กน้อย 

คือไม่ได้เพิ่งซื้อมา แต่ทำไมหมึกเยอะกว่าตอนดูครั้งล่าสุด…เท่าที่จำได้แท่งนี้ผมพกประจำหมึกเลยค่อนข้างร่อยหรอด้วยซ้ำ ผมเลยไม่มั่นใจว่าช่วงนี้ได้ไปหยิบของผิดใครมาอีกรึเปล่า

คิดยังไงก็คิดไม่ออกผมจึงเอาสมุดเล่มเล็กที่พกไว้เสมอออกมาอีกครั้ง เพื่อนๆชอบบอกว่าผมควรใช้ฟังค์ชั่นโน้ตในมือถือเครื่องละสองสามหมื่นที่ซื้อมาเสียบ้าง ไม่ใช่โทรออกส่งข้อความอย่างเดียว ไม่ใช่ว่าไม่เคยลองนะ แต่ผมชอบการเขียนลงบนกระดาษมากกว่า ชอบลายมือของตัวเองที่ไม่สม่ำเสมอ

ไม่รู้สิครับ
ลายมือเหมือนบอกได้ว่า ณ ตอนนั้นที่เขียนผมกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่


приятно познакомиться


ภาษารัสเซียเบื้องต้นประโยคสั้นๆถูกจรดไว้ในหน้าต่อจากเนื้อเพลง Counting Stars
‘ยินดีที่ได้รู้จัก’ คือคำแปลของประโยคนั้น ผมมองไปแล้วนึกถึงเพื่อนใหม่ที่ไม่รู้จะเรียกเพื่อนได้หรือยังซึ่งเพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน

ผมว่าไนล์น่ะเหมือนผมอยู่พอตัว
คนโลกส่วนตัวสูง ไม่เข้าหาใครก่อนง่ายๆ

นึกถึงตรงนั้นแล้วก็ขำดี ที่คนแบบเขาจะยอมเดินมาหาผมง่ายๆ ยิ่งไอ้เหตุการณ์สปอตไลท์นั่นด้วยแล้วทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจที่เขาไม่ได้เคืองหรือหงุดหงิดอะไรกับการเป็นเป้าสายตา ราวกับเขาเคยชินที่ถูกตกเป็นเป้าสายตาแล้วยังไงยังงั้น

คนๆนี้น่าจะมีมิติที่มากกว่าหนึ่งแน่นอน
ถึงอดีตของเขาจะน่าสนใจ แต่ปัจจุบันของเขาน่าค้นหาและจับตามองยิ่งกว่าเสียอีก



*


8.10 am


แปดโมงเช้าวันอังคาร ถึงจะนานที่ผ่านมา 
วันนั้นที่เธอร่ำลา พูดว่าเธอจะไป



เสียงเพลงชัฟเฟิลดังขึ้นพอเหมาะพอเจาะกับวันเวลาซึ่งเด่นหราอยู่บนจอวิทยุของรถเสียเหลือเกิน ผมยิ้มหน่อยๆอย่างอารมณ์ดีเพราะเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงโปรด ก้มลงกัดขนมปังธรรมดาอย่างที่ทำทุกวัน ก่อนจะเบนตัวไปหยิบแก้วกาแฟพลาสติกขนาดไม่ใหญ่มากมาดื่ม

ผมชอบชงกาแฟเอง ที่คอนโดจึงมีทั้งเครื่องบดกาแฟแบบโบราณและเครื่องทำกาแฟแบบทันสมัยที่แค่ใส่แคปซูลก็ได้กาแฟมาดื่ม 

มีเพื่อนหลายคนบอกว่าตัวผมก็เหมือนกาแฟ ซ้ำยังมีกลิ่นกาแฟอ่อนๆติดตัวอยู่ตลอดเวลา และดูท่ามันจะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของผมได้ดีเสียด้วย


ครืด ครืด

โทรศัพท์ดังขึ้นปรากฎชื่อของเพื่อนสนิทคนนึงจากเพียงไม่กี่คนที่มี


“ว่า”


[ถึงคณะยัง]


“ถึงละ กำลังเลี้ยวเข้าที่จอดรถ”

อยู่ใกล้มหาลัยมันดีอย่างนี้แหละครับ


[วันก่อนกูลืมของไว้ท้ายรถมึงอะ เห็นบ้างปะ]


“อะไรวะ”


[ชีทซีร็อกซ์หน้าปกเขียนว่า Advance Bio-Psychology]


“เออเดี๋ยวดูให้ จอดรถแป๊บ”


[เค]


ไผ่ เพื่อนคณะจิตวิทยาของผมเอ่ยจบการสนทนาและวางสายไป ปล่อยให้ผมได้หมุนพวงมาลัยนำรถเข้าซองได้ถนัดยิ่งขึ้น เดินไปเปิดค้นท้ายรถมีแต่หนังสือเล่มหนาและชีทมากมายวางกองระเกะระกะเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิรบไฟนอลไปเลยยังไม่ได้เก็บ และแล้วก็เจอกับชีทที่เพื่อนของผมบอกเมื่อครู่


“กูเจอละ จะให้เอาไปให้มั้ย”


[มึงเรียนกี่โมง ไม่สายหรอวะ]


“สิบ แค่จะมาห้องสมุด เดี๋ยวเดินไป”


เดินลงจากลานจอดและลัดเลาะไปตามแนวฟุตบาทของมหาลัยอันกว้างขวาง เสื้อเริ่มชื้นนิดๆจากอุณหภูมิร้อนอบอ้าวละแดดจ้าของประเทศไทยที่ไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร 

ผมเกลียดอากาศร้อนที่สุด เผชิญกับมันนานๆแล้วรู้สึกปวดหัวอยากจะอาเจียน ยังดีที่วันนี้ไม่แย่มากและผมกำลังอารมณ์ดีจึงยอมเดินไปคืนชีทเรียนให้ไอ้ไผ่


“อ้าวธันวา”

ผมหันไปตามเสียงเรียกที่ไม่คุ้นเคย ก็ได้พบกับผู้ชายผิวขาวร่างสูงซึ่งเจอที่ผับวันก่อน

ชื่ออะไรนะ…


“มาทำไร”


“กูเรียนนี่ แล้วมึงอะมาทำไร อักษรอยู่ตั้งไกลนี่เดินมาหรอ”


“เอาชีทมาให้ไอ้ไผ่ มันลืมไว้”

จำได้ละ ชื่อม่อน


“อ้อ เล่มนี้ต้องใช้วันนี้นี่นา เออเมื่อกี๊เห็นมันนั่งอยู่ในห้อง มาๆเดี๋ยวกูพาไป”


ผมเดินเข้าตึกตามม่อนไปเงียบๆและขึ้นอีกสามชั้นก่อนจะผ่านประตูไปเจอกับหนึ่งในเพื่อนสนิทกำลังนั่งพับนกกระดาษอยู่

ว่าไปแล้วก็ไม่ได้พับมานาน

ตอนเด็กๆผม นันดา และไผ่ชอบพับกระดาษครับ ฟังดูเป็นงานอดิเรกของผู้หญิงไปนิดนึงรึเปล่านะ คือเราก็เล่นอย่างอื่นนะครับ พวกมวยปล้ำ เกมเพลย์สเตชั่น เตะบอล เล่นบาส และอื่นๆอีกมากมายที่พวกผู้ชายเขาทำกัน แต่อาจจะเป็นเพราะแถวๆบ้านผมมีสมาคมแม่บ้านญี่ปุ่นอยู่ล่ะมั้ง ผมเลยติดชอบการพับกระดาษแบบพวกออริกามิอะไรแบบนั้นมา ส่วนอีกสองคนก็เป็นผลพลอยได้น่ะ พอผมไม่ยอมออกจากบ้านมันเลยต้องมาหาผมที่บ้านแทน กลายเป็นว่านั่งพับกระดาษกันสามคน


“เอ้า”


“เหย ขอบใจมากมึง ละเย็นนี้จะไปไหนมั้ย”


“คงไม่”


“กูว่าละ เออเดี๋ยวเรียนเสร็จโทรหาละกัน มึงเสร็จกี่โมง”


“น่าจะสาม”


“ดีๆ รถยังไม่ติด เดี๋ยวแวะไปคอนโดมึงก่อนดีกว่า คิดถึงมายา”

มายาที่ว่าไม่ใช่น้องสาวหรือพี่สาวหรือฝาแฝดหรือญาติส่วนไหนของผมหรอกครับ มายาคือแมวของผมเอง เลี้ยงมาตั้งแต่เข้ามหาลัยเนี่ยแหละ ตอนแรกอยู่บ้านแม่ก็ไม่เห็นด้วยแต่พอมาอยู่คอนโดแม่ก็ปล่อยๆน่ะครับ เห็นผมชอบของผมมานานล่ะมั้ง


“เออๆ”

ผมหันหลังและยกมือบอกลามันและผงกหัวให้ม่อนก่อนจะเดินออกมาเผชิญกับแดดยามเช้าอีกรอบ

จริงๆผมชอบแดดนะ ถ้ามันไม่ร้อน
แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่หรือไง



*


เวลาผ่านไปรวดเร็วสำหรับวิชาในคณะวันนี้ เอกรัสเซียของผมมีไม่ถึงสิบคน บางคนเรียนเพราะพ่อแม่เป็นทูต บางคนเรียนเพราะอยากไปแลกเปลี่ยนที่นั่น ส่วนบางคนก็เหมือนผม เรียนเพราะแค่ชอบ

แต่ ‘แค่ชอบ’ น่ะทำอะไรได้มากกว่าที่คิดเยอะเลย
ก็เพราะปกติคนเราก็ทำตามแค่คำว่าชอบไม่ใช่หรือไง

ผมหมุนควงปากกาที่คิดว่าไม่น่าจะใช่ของผมอีกครั้ง หมึกสีดำทำให้นึกถึงอะไรหลายๆอย่าง

ควานหาของในกระเป๋าก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อมือดันไปหยิบเศษกระดาษที่ถูกขยำแล้ว ผมคลี่มันออกมาก็ต้องยิ้มให้กับสถานการณ์ซึ่งเพิ่งเกิดไปไม่นาน

บัตรงานอีเว้นท์ที่ผับวันนั้น
ก็ตลก และก็สนุกดี

ก็สนุกดีเหมือนกันที่มีเหตุการณ์ให้หวนนึกถึงบ่อยๆ



*


ผมกลับคอนโดมาพร้อมนันดาและไผ่ แวะซื้อขนมถุงจากเซเว่นแถวที่อยู่ก่อนเข้ามาเพราะพวกมันบ่นว่าหิว
ผมเห็นไผ่แอบส่งซิกบอกผมให้จัดคำถามชุดหนักให้หนุ่มวิศวะในกลุ่ม ใช่ครับ เรื่องน้องว่านนั่นเอง


“มายา อยู่ไหน”

พอเปิดประตูผมก็ออกเสียงทักทายสิ่งมีชีวิตในห้องทันที มายาวิ่งมาคลอเคลียข้อเท้าก่อนจะวิ่งกลับไปกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะกาแฟกลางห้อง ไผ่ปรี่เข้าไปลูบหัวแมวของผมทันที มีแค่เพื่อนสองคนนี้แหละครับที่มายายอมให้จับ


“ห้องสะอาดเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน นี่มึงไม่ได้จ้างแม่บ้านจริงดิ”


“โน”


“สนใจมาเก็บห้องกูมั้ย เดี๋ยวจ่ายค่าจ้าง”


“มีสาวก็ถามสาวมึงสิ”

พอได้โอกาสไผ่ก็เปิดประเด็นทันที ตาเรียวหรี่ลงมองอย่างจับผิด


“น้องว่านน่ะหรอ”


“ใช่สิ มึงรู้มั้ยว่าน้องเขามีพี่ชายนะเว้ย”


“ห๊ะ กูไม่รู้ ก็เพิ่งเจอกันวันนั้นแหละ”


“พี่ชายเขาอยู่ถาปัตย์ ชื่อเวลา”

แล้วมันไปสืบมาตอนไหนล่ะเนี่ย


“มึงรู้ได้ไง”

ถามได้ตรงใจมากเพื่อน


“ก็เวลามันสนิทกับม่อน เพื่อนในคณะกู”


“เดี๋ยวนะมึง ม่อนถาปัตย์ กูคุ้นมาก ละก็เวลา กับใครอีกคนนะ แก๊งค์นี้มันมีสามคนปะ”


“ไอ้มั่ว มันมีสี่ มีม่อน พลินทร์ เวลา ละก็…”


“ไนล์”


“เออไนล์ กูได้ยินมาว่าเป็นผีประจำคณะว่ะ แบบหาตัวไม่ค่อยเจอ จับไม่ได้”


“อ่าฮะ แต่ไอ้ธันวามันจับได้นะเว่ยไผ่”

เวร นันดามันเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ผมเสียอย่างงั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องผมสลับกับหันไปมองสบตาเรียวเล็กของไผ่อย่างมีเลศนัย


“เออ กูเพิ่งนึกได้ มันเป็นไงมาไงของมึง ไหนเล่าซิ”


“เล่าไร”

ผมหันไปอุ้มมายาขึ้นมาวางไว้บนตักแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนทั้งสองอีกรอบ


“ก็ที่มึงไปจับมือถือแขนกันวันนั้น เรื่องยังไม่กระจ่างเลยเพื่อนรัก เล่าๆ”


“ไม่มีไรจะเล่า เลยถามว่าให้เล่าไร”

ผมยังคงเสียงนิ่งตอบออกไปแบบเดิม จริงๆก็ไม่ได้มีอะไรจะเล่าตามที่บอกแหละครับ แต่แค่ไม่อยากจะเผยไต๋ว่าวันนั้นเริ่มกรึ่มหน่อยๆแล้วเรียกอีกฝ่ายเข้ามาพูดแค่ยินดีที่ได้รู้จัก รู้สึกปัญญาอ่อนอะ


“ไอ้ธันวาแม่ง เอาเหล็กร้อนมาง้างปากยังไม่พูดเลยมั้ง มึงปล่อยไปเหอะ เดี๋ยวเราไปสืบเองก็ได้”

นันดาจิ๊ปากอย่างงอนนิดๆ แต่ก็ใช่ว่าผมจะใจอ่อนและมันก็รู้ในเรื่องนั้นดี ไผ่เองก็ไหวไหล่อย่างไม่สนใจแล้วเดินไปหยิบขนมมาเปิดกิน ส่วนผมอุ้มมายาวางไว้บนพื้นก่อนจะเดินไปหยิบสมุดจดและปากกาแท่งเดิม 

มือตวัดเขียนต่อเติมท้ายประโยคยินดีที่ได้รู้จัก
ภาษารัสเซียวันนี้ขอเสนอคำว่า

Черная река
Black River





‘Nile’

02 ยินดีที่ได้รู้จัก


02 ยินดีที่ได้รู้จัก





หลังจากชนแก้วกันไปได้ครึ่งค่อนคืน ดนตรีในผับก็เริ่มหมุนเวียนเปลี่ยนจากไสตล์เพลงป๊อบร้องได้ธรรมดาเป็นเพลงแดนซ์ EDM techno และอื่นๆอีกมากมาย ม่อนกำลังติดลมเริ่มเต๊าะสาวโต๊ะข้างหลัง พลินทร์ก็แวะทักทายเพื่อนเก่า เวลาที่มาหลังสุดกำลังกรึ่มได้ที่เมคเฟรนด์ไปทั่ว ส่วนตัวผมไม่อินกับพวกเพลงตื๊ดเสียเท่าไหร่เลยออกมาพักเบรคด้านหน้า เป็นปกติแหละครับ คนเรามีสุราในร่างกาย มิหนำซ้ำยังแสงสีเสียงสาดเสียขนาดนั้น ไม่แปลกเลยที่หลายคนจะออกมานั่งพักด้านนอกเพื่อทุเลาอาการเวียนหัว

บางคนก็ออกมาอาเจียน
บางคนก็ออกมากดโทรศัพท์หาคนรักหาครอบครัวว่าตัวเองยังอยู่ดีอยู่
บางคนก็แค่ออกมายืนคุยกับเพื่อน
บางคนก็ออกมาสูบบุหรี่ (เช่นผม) 

แต่ไอ้คนที่น่าแปลกใจคือ ธันวา

ร่างสูงราวร้อยแปดสิบกว่าๆเซนติเมตรนั่งบนราวจับบันได ในมือใหญ่มีสมุดจดเล่มเล็กหนึ่งเล่มซึ่งน่าจะเล็กพอที่จะใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง พ่วงกับปากกาหมึกดำของมูจิที่กำลังตวัดเขียนอย่างเมามัน

โอเค… ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองปกตินะ
แต่มันไม่แปลกหรอครับที่ผู้ชายวัยรุ่นคนนึ่งจะมานั่งเขียนหนังสืออยู่หน้าผับ…


ผมคนนึงแหละที่คิดว่ามันเป็นเรื่องไม่ธรรมดา


เอาเป็นว่าไม่ได้อยากไปยุ่งเรื่องของคนอื่นมากนักแม้เขาจะเป็นเพื่อนร่วมคลาสของผมก็ตาม ผมจึงเดินผ่านธันวามาพิงกำแพงคอนกรีตสีเทาไร้การตกแต่งและหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เอาตามตรงผมไม่ใช่คนสูบตามเทรนด์หรืออะไรนะ แล้วก็ไม่ได้สูบบ่อยด้วย แต่จะไม่พูดว่าตัวเองไม่ได้ติด เพราะของแบบนี้ขึ้นชื่อว่าอบายมุขและมีสารเสพติดอย่างนิโคตินแล้ว พอมีรอบแรกก็ต้องมีรอบสอง ส่วนมากจะสูบแค่ตอนเครียดจริงๆกับตอนมาเที่ยวกลางคืน


ผมแค่คิดว่าผมติดมันในระดับที่ผมยังไม่เกลียดตัวเองก็พอ


“เย็นปะ”

เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมองและพบกับคนๆเดิมซึ่งเมื่อครู่ยังจดจ่อกับการเขียนหนังสืออยู่เลย ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบยื่นบุหรี่ในมือให้อีกฝ่าย ธันวาทำหน้านิ่งและรับไปสูบเพียงลมหายใจเดียวก่อนจะคืนกลับมา


“ไง”


“เย็นดี”

ผมพยายามจะไม่แบ่งแยกจำพวกของคนตามภาพลักษณ์หรือสิ่งที่เขาทำ แบบไม่อยากจะ stereotype คนน่ะ แต่บอกตามตรงเลยนะผมไม่คิดว่าเด็กอักษรท่าทางสะอาดสะอ้านผู้พกสมุดจดมาผับจะรับบุหรี่จากผมไปสูบ ไม่รู้สิ มันขัดกับลุคนิดหน่อย


“นั่น… พกหรอ”

ผมว่าพลางชี้ไปที่สมุดสีน้ำตาลอ่อนเล่มจิ๋วเล่มเดิม เอาหน่า คนมันอยากรู้นิดๆหน่อยๆ ไม่โดนด่าว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก


“อืม ติดนิสัยน่ะ”


“จดไรหน้าผับ”


“ชอบเนื้อเพลง เพลงที่สองก่อนสุดท้ายอะ”


เพลงที่สองก่อนสุดท้ายก่อนเดินออกมา…


“Counting stars?”


“อ่าฮะ”

ธันวากระเถิบขึ้นมานั่งบนราวบันไดข้างๆผมก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าที่ควรจะมืดสนิทแต่ดันมีแสงไฟจากถนนและตึกมากมายทำให้มองเป็นโทนสีน้ำเงินเข้ม


Lately I’ve been
I’ve been losing sleep
Thinking about the things
That we could be


จะว่าเพ้อก็ไม่เชิง จะว่าพรรณนาก็ไม่ใช่
การที่เรานึกและคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับอีกคนในความคิด แม้จะเป็นคนปัจจุบันหรือคนในอดีต ก็คงไม่ใช่ความเพ้อเจ้อเสียอย่างเดียวหรอก


“ไนล์มึงออกมาทำอะไรตั้งนาน”

เสียงคุ้นเคยของม่อนดังขึ้นจากด้านหลังก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนข้างๆผมคือธันวา ผมว่าผมเห็นเครื่องหมายคำถามแปะอยู่บนหน้าผากมันประมาณร้อยอัน


“สูบบุหรี่”


“นานเชียวมึง ไอ้เวลาให้กูออกมาดูมึง เผื่อมึงโดนลากไปทำกระทำชำเรา”


“สัส”


“เคยมีคนคิดจะทำหรอ”

เสียงบุคคลที่สองที่ตอนนี้เหมือนกลายมาเป็นบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นแล้วมองผมอย่างงงๆ แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เสียงม่อนก็ดังขึ้นแทรก


“ถึงมันจะหล่อแต่ก็มีคนคิดว่ามันออกไปทางสวยไง ดูขนตาดิงอนเชียว เอ้อ เราม่อน นายธันวาใช่มั้ย”


“อ๋อ อ่าฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก พูดกูมึงเหอะ สุภาพไปมันไม่ชินว่ะ”

ธันวายิ้มขำน้อยๆก่อนจะจดยิกๆลงสมุดอีกครั้ง ม่อนหันมาส่งสายตางงๆให้ผมอีกครั้ง ส่วนผมได้แต่ยักไหล่กลับไปเพราะไม่รู้ว่ามันอยากได้คำตอบของคำถามไหน หรือเรื่องอะไร


“เอองั้นกูกลับเข้าข้างในก่อน ไนล์มึงจะไปมั้ย”


“เออไป”

ผมผงกหัวให้ธันวาเล็กน้อยก่อนม่อนจะลากผมไปจนลับตาธันวาแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างจับผิด

“ตอบคำถามกูมาเดี๋ยวนี้ มึงสนิทกันหรอ”


“ทำไม กูจะมีเพื่อนคนอื่นบ้างไม่ได้?”


“ห่า มึงคิดว่ากูถามงี้เพราะไร เพราะมึงไม่เคยมีเพื่อนใหม่ไง”


“โอเคยอม มันก็ไม่ได้สนิทอะไร”


“แล้วทำไมไปนั่งสูบบุหรี่ด้วยกันวะ”

ไอ้นี่ก็คะยั้นคะยออะไรมากมาย ผมมนุษย์สัมพันธ์ติดลบก็จริงแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามีเพื่อนใหม่แล้วมันจะเกิดซึนามิอะไรแบบนั้นปะล่ะ


“เปล่า มันนั่งอยู่ก่อน กูเดินออกไปมันก็มาทัก คุยกันสองสามประโยค”


ม่อนหรี่ตาคมๆของมันลงและจ้องเข้ามาในตาของผม ผมไม่ได้หลบตามันหรืออะไร จ้องกลับนิ่งๆในแบบที่ผมทำประจำ 

“อย่าคิดมีความลับกับกูเชียวนะณภัทร”


“กูเคยทำที่ไหน”


“บ่อยไปไอ้ห่า”


“นั่นมันกับพลินทร์กับไอ้เวปะ”

บางครั้งผมก็มีความลับกับไอ้สองตัวนั้น แต่ม่อนเหมือนเป็นข้อยกเว้น สำหรับมันกับผมไม่มีความลับ มีแต่มันหรือผมจะเลือกถามมั้ย เราสองคนไม่ใช่พวกป่าวประกาศเรื่องราวของตัวเอง ถ้ามันถาม ผมก็บอก ถ้าผมถาม มันก็บอก แค่นั้นเอง


“...”


“ไร”


“ก็จริงของมึง เออๆ ไปๆแดกเหล้า จ่ายไปละเอาให้คุ้มหน่อย บัตรตั้งหกร้อย”

แขนยาวๆของคนส่วนสูงเท่าๆกันยกขึ้นมาพาดไหล่ผมก่อนจะลากคอให้เข้าไปในผับด้วยกันอีกรอบ ผมลอบถอนหายใจอย่างปลงตกกับเพื่อนบ้าคนนี้


“เออๆ”


ทำไมผมถึงดูสนิทกับม่อนมากกว่าพลินทร์และเวน่ะหรอ คนบ้านเดียวกันไงครับ ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวแต่หมายถึงทั้งม่อนและผมมาจากเชียงรายเหมือนกัน บ้านอยู่ห่างกันแค่สองซอยเอง และเพราะบ้านห่างกันสองซอยนี่แหละทำให้มันรู้เรื่องราวในชีวิตผมไปเสียหมด

แม้แต่เรื่องที่ไม่น่ารู้เท่าไหร่ก็ตาม


“พวกมึงหายไปไหนมา”

ไอ้พลินทร์ตะโกนถามพวกผมแข่งกับเสียงเพลง เบสดังสนั่นจนใจเต้นตุบๆตามไปด้วยทีเดียว 


“ไอ้ไนล์แม่งนอกใจกูไปมีคนใหม่ว่ะ”

ไอ้ม่อนพูดพลางเล่นละครสดคว้าแก้วใสบรรจุน้ำสีอำพันมากรอกปากทีเดียวหมด ผมมองมันอย่างละเหี่ยใจก่อนจะคว้าบารากุมาสูบ


“เฮ้ย มึงทำงี้ได้ไงวะไนล์ ม่อนมันรักมึงมากนะเว่ย”

ไอ้พลินทร์ที่ดูท่าจะกรึ่มๆก็ดันไปรับมุขไอ้ม่อน ผมส่ายหน้าเบาๆอย่างเอือมๆ


“แล้วเรื่องของพวกกูเกี่ยวไรกับมึง”

อ้าวอึ้งแดกสิครับ พวกมันไม่คิดว่าผมจะต่อมุขแน่ๆ เพราะน้อยครั้งที่จะทำเช่นนั้น แต่ผมว่าตอนนี้ผมก็เริ่มกรึ่มนิดๆนะ ไอ้เหล้าที่ชงไว้แก้วนั้นเข้มเสียจนร้อนคอ 


“ไม่เกี่ยวกับไอ้พลินทร์แต่เกี่ยวกับกู กูรักไอ้ม่อนมานาน และมึงกำลังทำให้คนที่กูรักเสียใจ”

ผมกระพริบตาปริบๆมองเวที่ทำสีหน้าจริงจัง คือมันสมจริงไปปะวะ มือเรียวยังคว้าหมับเอาที่คอเสื้อผมอีกต่างหาก แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปได้เรื่อยเปื่อยกว่านั้นไอ้เวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะดัง พร้อมกับตบไหล่ผมป้าบๆ


“โอ๊ย มึงน่าจะเห็นหน้าตัวเองเมื่อกี๊ ฮามากบอกเลย”


ไอ้พวกเพื่อนเวร…


“ไอ้เว กูว่ามึงควรไปแคสละคร เชี่ย แสดงแบบสมจริงมาก ใจกูกระตุกเลยไอ้เชี่ย”

ม่อนจับตัวทำท่าขนลุกขนพองกับถ้อยคำของเวลาเมื่อครู่ที่ผ่านมา อืม ผมว่าถ้ามันคบกันก็น่าขนลุกอยู่พอตัว


“โถ่พี่ไนล์ครับ อย่าทำหน้าเอือมกูขนาดนั้น ไหนมาจุ๊บทีซิ”

ไม่พูดเปล่าไอ้เวยื่นปากมาแตะกับแก้มผมเฉย แต่ความที่บ้านผมก็ค่อนไปทางประเพณีตะวันตกเพราะผมเป็นลูกครึ่งกรีซ ผมเลยไม่ตกใจและได้แต่เช็ดบริเวณแก้มอย่างเอือมๆท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสามที่รักผมมากเสียเหลือเกิน


เอาเถอะ ถึงมันจะเพี้ยนๆไปบ้าง
ยังไงก็เป็นเพื่อนกันไปละ


เพลงที่จังหวะช้าลงเริ่มเปิดขึ้นทำให้ทุกคนเริ่มรู้ตัวว่าผับใกล้ปิด ผมมองไปเห็นคนมีคู่กันเกือบหมด รวมทั้งไอ้เวด้วยที่ไม่รู้ไปหาสาวได้ตอนไหน ส่วนไอ้พลินทร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และสงสัยจะเจอคนที่เข้าตาล่ะมั้ง ไปเข้าห้องน้ำครึ่งชั่วโมงละยังไม่กลับมาเลย

ผมเหลือบมองโต๊ะที่เยื้องกันก็เห็นธันวานั่งจดอะไรซักอย่างลงบนสมุดอีกแล้ว คนๆนี้จดไปได้ยังไงกัน มองเห็นด้วยเหรอถายใต้ไฟแบบนี้…

และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมก่อนจะกวักมือเรียกผมให้เดินไปที่โต๊ะของเขา ผมบอกไอ้ม่อนและได้รับการพยักหน้าจากมันผู้ซึ่งกำลังเล็งสาวสวยโต๊ะหลัง

เมื่อผมเดินไปหยุดข้างๆธันวา คนตัวสูงกว่า(แค่นิดหน่อย) ก็โน้มลงมาพูดข้างหูผมแข่งกับเสียงเพลง

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

ผมงงกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดมา เลยผละออกมามองหน้าธันวาแล้วหยิบปากกาในมือของเขามาวาดเครื่องหมายคำถามบนมือตัวเอง ผมไม่ใช่พวกชอบตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเท่าไหร่น่ะครับ มันเจ็บคอ


“แค่คิดว่ายังไม่เคยพูด”

พูดจบมือของธันวาก็มาแนบกับฝ่ามือของผม นิ้วของเขายาวกว่าเพียงนิดเดียวตามส่วนสูงที่ต่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตร ผมเอียงคอกับคำพูดของคนตรงหน้า

ไหนใครบอกผมพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
ลองมาเจอแบบนี้สิ… นี่แหละพูดงงของจริง

จู่ๆเพลงในผับก็เปลี่ยนเป็นเพลงช้าที่เอาไว้เปิดกันตอนผับจะปิด แสงไฟค่อยๆนวลตาขึ้นแต่ยังคงความมืดไว้ได้ จะมีก็แต่สปอตไลท์ที่ฉายวิ่งวนไปทั่วเหมือนกำลังจะหาเหยื่อแกล้ง


“เอาล่ะครับ งานใกล้เลิกแล้ว ไหนใครเอนจอยเต็มที่บ้างขอเสียงหน่อยเร๊ว”

สิ้นจังหวะที่ดีเจเสียงติดแหบตะโกนใส่ไมค์แล้วคนในงานก็เป่าปากตอบรับทันที ผมคิดว่ารวมๆแล้วอีเว้นท์นี้ไม่แย่นะ ถึงคนจะเยอะไปหน่อยเบียดไปนิด แต่โดยรวมแล้วเพลงดีแสงดีเสียงดี ค่อนข้างน่าพอใจทีเดียว


“ขอมือคนโสดหน่อยยย”

มุขคลาสสิคที่เอาไว้ใช้ในผับ ผมไม่ได้ยกมือเช่นเดียวกับธันวา สำหรับผมคือขี้เกียจ แต่สำหรับอีกคนผมไม่รู้และไม่คิดจะถาม


“งั้นขอมือคนเพิ่งมีคู่คืนนี้ด้วยครับบบ”

ผมหัวเราะกับรีเควสต่อมาที่ไม่ค่อยจะได้ยิน ดีเจคนนี้อารมณ์ขันดีจัง มองไปรอบๆก็เห็นคนยกมือขึ้นเต็มไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ไอ้เวลาเพื่อนของผม และหญิงสาวข้างตัวม่อนที่หัวเราะก่อนจะจับมือม่อนยกขึ้นสูง

เพื่อนสนุกก็ดีใจครับ
เพระผมน่ะทำพวกมันกรอยมาหลายรอบแล้ว


“งั้นผมขอหาคู่เด่นในค่ำคืนนี้หน่อยนะครับบบ”

ว่าแล้วสปอตไลท์ก็แกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังหาอยู่จริงๆ สุดท้ายก็หยุดลงพร้อมจังหวะเพลง ตรงพื้นที่หลังโต๊ะพวกผมไปสองแถว ผมหันหน้าไปมองพร้อมคนอื่นๆก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีคนดังของมหาลัยพร้อมหญิงสาวในอ้อมแขนใต้สปอตไลท์สีขาวสว่างจ้า เสียงเป่าปากโห่แซวดังขึ้นทันทีโดยทีสาวเจ้านั้นหน้าแดงจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีแล้วล่ะมั้งนั่น

ธันวาหัวเราะเบาๆพร้อมผมทีมีรอยยิ้มประดับบนปาก


“อ้าว คุณนันดานะครับทุกคน หนุ่มคนดังจากวิศวกรรมศาสตร์สาขานาโนเทคโนโลยีทีเดียววว แล้วสาวสวยคือใครเอ่ยยยยย โอ้มายก๊อดๆ น้องว่านนี่เอง ดาวเด่นแห่งคณะเภสัชฯเลยนะเนี่ยย ว้า เสียดายจังครับ”

ผมเลิกคิ้วกับชื่อและยศตำแหน่งของฝ่ายหญิง พอมองหน้าชัดๆก็กระจ่างใสแจ๋ว ว่านเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเวลาครับ ถือว่าคุ้นหน้ากันอยู่พอตัวเพราะเวลามันทำเหมือนว่านเป็นน้องสาวแท้เลยดีเทียว

ผมขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองไอ้เวลาที่ตอนนี้เบิ่งตาหน่อยๆเพราะคงไม่รู้ว่าน้องว่านมาอยู่ที่นี่ด้วย


“รู้จัก?”

เสียงทุ้มข้างๆเอ่ยถาม ผมพยักหน้ากลับไปแล้วถามกลับ


“น้องเพื่อน แล้วมึงรู้จัก?”


“ฮะๆ นั่นเพื่อนสนิทกู”


โลกกลมดีจริงๆเลยเนอะว่ามั้ยครับ…


“เอ้าผมขออีกคู่เป็นการปิดท้ายที่สวยงามของค่ำคืนนี้นะครับผม นี่เปิดเพลงช้าบิ๊วเลยนะเนี่ย”

ดีเจคนเดิมเอ่ยขึ้นและเล่นเพลงช้าสมกับคำพูด เพลงโรแมนติกสุดๆอย่าง Everything has changed ของ Taylor Swift feat. Ed Sheeran ดังขึ้นในรูปแบบดนตรีสด คนมีคู่เต้นก็คล้องคอคล้องเอวอันโยกไป จรดริมฝีปากกันก็มี แลกเบอร์กันนี่อย่างเยอะ

สปอตไลท์วนไปวนมาอยู่ซักพักพอลงจังหวะที่เสียงดนตรีทุกริบผมก็ไม่เห็นแสงวิ่งวนอีกต่อไป

แต่เอ๊ะ
ทำไมรู้สึกแสงเข้าตา…


“เวร”

พอคนข้างๆสบถขึ้นมาผมก็ต้องมองตามไปที่ต้นเหตุ และต้นเหตุที่ว่าคือสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าที่สองหัวพวกผมอยู่นี่แหละครับ


มาส่องพวกผมทำไม…


“เอาละเว้ยยยย คู่แปลกใหม่แถมหาตัวจับยากยิ่งกว่าสัตว์ทะเลน้ำลึก ไนล์ถาปัตย์กับธันวาอักษรครับผมม”


ผมหันไปมองหน้าธันวาที่หันมามองหน้าผมพร้อมกับที่ทุกคนมองมาที่เรา 

แปลกใจอะไรกัน ผมสิที่ต้องแปลกใจ…
แปลกใจที่สปอตไลท์ส่องมา
แปลกใจที่ทุกคนมองตาแถบถลนราวกับไม่เคยเห็นหน้าผมทั้งคู่
แปลกใจที่…
มือของธันวาจับกับของผม…

และเหมือนอีกฝ่ายก็งงๆพอกันเลยคลายมือออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงโห่แซวจากรอบข้างอีกระลอกจนผมต้องกลอกตาไปมาอย่างหน่ายใจ


“โทษทีว่ะ”

ธันวาหน้าแหยๆแต่ยังนิ่งเอ่ยออกมาสั้นๆ ผมเดาว่ามันก็คงไม่รู้ตัวว่าเราจับมือกันเมื่อกี๊


“คิดมาก กูก็ไม่รู้สึกเหมือนกัน ตลกดี”


พอส่งสายตาให้ดีเจเบนสปอตไลท์ไปที่อื่น เสียงเอนเตอร์เทนเนอร์ก็ดังขึ้นเพื่อประกาศโค้งสุดท้ายของการสังสรรค์ในค่ำคืนนี้

ผมเดินกลับโต๊ะโดยโดนสายตาประหนึ่งลูกศรคำถามทิ่มแทงจนจะพรุนไปทั้งร่างกาย


“เล่ามาเดี๋ยวนี้”

เริ่มด้วยม่อนเจ้าเก่าเจ้าเดิม


“ใช่ กูว่ากูมีไรต้องรู้เยอะมาก”

ตามด้วยพลินทร์


“น้องว่านกูว่าอึ้ง ของมึงนี่กูไปไม่เป็นเลย”

ตบท้ายด้วยเวลา


และแล้วคำคืนของผมก็จบลงด้วยการไปนั่งนอนอธิบายให้พวกมันฟังว่าไอ้เรื่องในผับเมื่อกี๊มันเป็นเรื่องผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อยเท่านั้น คงเป็นตอนที่ผมเขียนเครื่องหมายคำถามและธันวาเอามือมาแนบ พอเผลอเลยกลายเป็นจับกันไปไม่รู้ตัว และผมก็ไม่ได้สนิทกับธันวาเลยด้วยซ้ำ แค่มันมาบอกยินดีที่ได้รู้จักก็เท่านั้น 

...ว่าแต่ผมไม่ได้พูดตอบสินะ





ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน…