Monday, 11 July 2016

09 Here

09 Here



[Tunwa]


ณ งานประจำคณะ


ไม่ใช่คณะผมหรอกครับ และเชื่อว่าอีกหลายต่อหลายคนที่มายืนออกันหน้าเวทีชั่วคราวก็ไม่ได้อยู่คณะนี้แน่นอน

คณะอะไรน่ะหรือ?
ผมว่าเดี๋ยวผมลองอธิบายการจัดงานให้ฟังก่อน แล้วอาจจะนึกออกนะครับ

ไฟเหลืองนวลตามหลอดกลมซึ่งติดพ่วงกับสายยาวไขว้เกี่ยวกิ่งไม้ทำหน้าที่ส่องแสงให้กับร้านค้าขนาดเล็กหรือก็คือการออกบูธย่อมเยาของนักศึกษาในคณะ 
ส่วนตัวบูธนั้นหลากหลายต่างกันออกไป มีโซนอาหารง่ายๆเช่นข้าวเหนียวหมูปิ้ง ไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ ไอศครีม โซดาหลากยี่ห้อ อีกทั้งน้ำผลไม้ต่างๆ

ของกระจุกกระจิกที่วางขายล้วนเป็นงานทำมือ ไม่ก็สั่งทำจากการออกแบบของเด็กในคณะ มีตั้งแต่เสื้อยืดสกรีนคำเก๋แบบมินิมอล ถุงผ้า สมุดโน้ต รูปวาด ปากกา แว่นตา ไปจนถึงปลาตะเพียนสานตัวน้อยที่เขาเอามาทำเป็นพวงกุญแจ

เห็นแล้วก็แอบคิดไม่ได้ว่าจะมีคนซื้อไอ้ปลาตะเพียนสานนี่จริงหรอ แต่พอเห็นคนออกันหน้าร้านก็เชื่อแล้วล่ะครับว่าของเขาดีจริง 

แน่นอนว่ากลุ่มเป้าหมายที่มาเดินในงานนั้นคล้ายคลึงกับกลุ่มคนขายมากมายทีเดียวเชียว

เล่ามาถึงตรงนี้เดากันออกหรือยังครับว่าผมอยู่ในงานของคณะอะไร
และแน่นอนไม่ได้มีคณะเดียว


นี่คืองานอาร์ตสตรีทประจำปีของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ และพวกผมอักษรศาสตร์ก็มีติดสอยห้อยตามมาฝากหนังสือขายอยู่บ้าง

บรรยากาศแบบนี้มันดีมากครับ คุ้มค่าแก่การอยู่รอตั้งแต่เขาเซ็ทเวทีและเต๊นท์ จนถึงเวลานี้ที่มีคนมาเดิน 
ผมแต่งกลอนไปได้สิบหน้าแล้วนะคิดดูสิ



“เฮ้ย วา!”

เสียงนุ่มติดแหบเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านไหนก็ไม่รู้ทำให้ผมต้องมองไปรอบๆงาน

อา เสียงคุ้นชะมัด 
แต่เพลงที่เปิดคลออยู่ก็ดังเชียว


“ทางนี้ๆ หันซ้าย”

พอเอี้ยวมองไปทางซ้ายก็ต้องพบกับต้นส้นอินเดีย…

อะไรกัน
นี่ผมคุยกับต้นไม้ได้หรือ


ผลัก!

คิดไร้สาระได้ไม่นานฝ่ามืออรหันต์ที่โดนทีเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นมือของใครก็ฟาดลงอย่างแรงบนไหล่ขวา


“แกเองหรอ”


“เออฉันเองสิ ซ้ายอะซ้ายฉัน แกก็ต้องหันขวาสิธันวา”

ทะเล (หรือที่ผมเรียกสั้นๆว่าเล) เอ่ยก่อนจะเอามือพาดบ่าผม เธอเป็นคนไม่สูงมากนะครับ แต่ด้วยความขี้เล่นแบบแปลกๆเลยทำให้เป็นคนมีความพยายามแบบแปลกๆไปโดยปริยาย


“ก็กำลังจะหันไง”


“เรื่องของแก”


อ้าว ไหงงั้นวะ..
แต่นี่แหละครับผู้หญิงที่ชื่อทะเล ที่มีพี่ชายชื่อคลื่น และน้องชายชื่อทราย ทะเลเป็นคนขี้เล่นก็จริง แต่จะคนละแบบเลยถ้าคุณไม่สนิทกับเธอ 
น่าจะเพราะติดมาดพี่ว้ากมากระมัง

อ่าใช่ ศิลปกรรมฯเป็นคณะเดียวมั้งครับที่มีพี่ว้ากผู้หญิง และรุ่นของทะเลก็มีมันคนเดียวแหละครับที่เป็นพี่ว้ากผู้หญิง คนอื่นเขากลัวจะโดนเกลียด แต่นี่กลับบอกว่า


‘สีหน้าแบบโคตรโมโหฉัน อยากเดินมาตบฉันแต่ทำไม่ได้เนี่ย ดูละโคตรเอนจอยเลย’


เอากับมันเถอะครับ ปล่อยไป 
ชาตินี้ทะเลอาจจะไม่มีแฟนแล้วก็ได้นอกจากผม


อ้อ ใช่ 
ทะเลเป็นแฟนผมสมัยมัธยมปีสุดท้ายจนถึงจบปีหนึ่ง


“ไงสุดหล่อ ถ่านไฟเก่ามันร้อนหรอจ๊ะ”

เพื่อนสนิทของทะเลที่จำได้ว่าชื่อฟางเอ่ยขึ้นพร้อมยักคิ้วหลิ่วตาแบบที่ทำมาจะสองปีแล้ว จำได้ว่าเธอทักผมแบบนี้ตั้งแต่ผมกับทะเลยังไม่เลิกกัน


“มอดเป็นโบราณวัตถุละสัส”

ไม่ครับ ไม่ใช่เสียงผม 
เสียงมนุษย์แฟนเก่าหน้าตาสะสวยข้างๆผมต่างหาก..
ผมเหลือบมองผมสีน้ำเงินที่จะถ้าทักว่าแตกปลายก็จะโดนฟาดคางแตกของมันก่อนจะถอนหายใจ


“แกเลิกทำสีผมบ้างดีปะวะ อย่างกับไม้กวาดแล้วมั้ง”


“ก็เลิกเปลี่ยนสีละไง ย้อมน้ำเงินมาเป็นปีแล้ว”

เอาดีๆตอนแรกผมก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอคนที่พูดน้อยแต่ตรงจุดเท่าทะเลนะ จนกระทั่งรู้จักกับไนล์
เอ๊ะแต่ไม่รู้สิครับ ผมว่ามันคนละไสตล์นิดนึง ไนล์เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาแบบเมฆครึ้มๆก่อนฝนจะเทลงมา
ต่างกับทะเลที่ไม่คิดเยอะแต่ซัดคลื่นเข้าฝั่งทุกวี่ทุกวันอย่างไม่เบื่อหน่าย 

ร่างเล็กตรงนี้ไม่เคยเก็บอะไรไว้ในใจ ต่างกับร่างโปร่งคนนั้นที่พูดอะไรออกมานับครั้งได้


แต่ทุกครั้งที่เขาพูด
มันก็กระทบใจทุกที


“เอาเถอะ เรื่องของแก”


“เหม่ออะไร คิดถึงใครอยู่หรอ”

สาวเจ้ามัดผมประบ่าสีน้ำเงินเข้มเป็นหางม้าต่ำแล้วเริ่มจัดบูธให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้งหลังจากมีลูกค้ามาหยิบดูของแล้วเดินจากไป


“มีคนนึง ตรงข้ามกับแกเลยเล”


“อะไรยังไง กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันทำไมฉันไม่รู้”


“ก็ไม่จำเป็นต้องบอกปะวะ”


“อย่าเพิ่งตีกันสิอีสองคนนี้ เห็นหน้าทีไรก็ตีกันทุกที แม้แต่ตอนที่เป็นแฟนกันแกก็เป็นงี้”

ฟางทำหน้าเหม็นเบื่อก่อนจะเดินวนไปซุ้มอีกด้านเพื่อหาของมาลงหน้าร้านเพิ่ม ทะเลเงยหน้ามาสบตาผม


“รู้ตัวใช่ไหมว่าไม่เหมาะกับอะไรที่ร้อน”


“ถึงบอกไงว่าตรงข้ามกับแก”


“แล้วไง จริงจัง?”


“ไม่รู้”


“ใครวะ”


“คนที่แกต้องเคยเห็นแน่ๆ”


“ลีลาสัสธันวา บอกๆมาเหอะ”

คิ้วเรียวขมวดมุ่น ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางค์แบบพองามมุ่ยไปหมดเพราะความหงุดหงิดง่ายและขี้รำคาญของเจ้าตัว ดวงตาคมกริบด้วยอายไลเนอร์จ้องมองผมราวจะหักคอถ้ายังไม่พูดในอีกสองวินาที

ผมก็คิดนะว่าผมคนที่คบกับทะเลนี่หายไปไหน
ตอนนั้นชอบเหลือเกินอากาศอุ่นๆ แถมยังเป็นคนใจร้อนไม่แพ้สาวตรงหน้าอีกด้วย ...เผลอๆอาจจะมากกว่านี้อีก


แต่ก็อย่างที่ทะเลว่า ผมคงไม่เหมาะกับอะไรร้อนๆ
ขอเพียงแค่อุ่นนิดๆ เต็มไปด้วยความเย็นสบาย


ก่อนที่ผมจะได้ต่อปากต่อคำกับทะเลอีกระลอกเพราะริมฝีปากทรงกระจับกำลังจะพ่นคำหยาบคายใส่หน้า พิธีกรประจำงานก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน




“สวัสดีครับทุกคน ขอต้อนรับสู่งานอาร์ตสตรีทประจำปีคร้าบบ วันนี้มีโอกาสพิเศษให้ทุกคนได้ตื่นเต้นเล่นๆ วงดนตรีสดที่เตรียมจะขึ้นมาสร้างความบันเทิงให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลยครับ วงดนตรีประจำคณะนี่เอง!!”


“และไม่ให้เป็นการเสียเวลาและเสียอารมณ์สุนทรีย์กับผมไปมากกว่านี้ ไปพบกับนิล ฝ้าย บี เวลา และไนล์ได้เลยคร้าบบ”


หน้าบอกบุญไม่รับขนาดนั้น.. 
ใครบังคับให้เขาขึ้นไปเนี่ย..






-ก่อนหน้าขึ้นเวทีชั่วโมงนึง-

[Nile]

“อย่ามาอำ”

ผมเปิดปากเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งชั่วโมงเต็ม เบื้องหน้ามีเพื่อนในคณะที่แทบจะนั่งพับเพียบไปกับพื้นห้องราวนางสนมในวัง กับพี่ชายฝาแฝดซึ่งใส่หูฟังเข้าโลกส่วนตัวไปแล้ว

ที่เหตุการณ์มันเป็นแบบนี้ก็เพราะนักร้องคอรัสประจำวงของพวกมันป่วยแบบกระทันหัน ถึงกับเสียงหายแค่พูดยังไม่ได้ซักคำ นับประสาอะไรกับการร้องเพลง

และวันนี้คนร้องนำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนในกลุ่มผมที่ขึ้นชื่อเรื่องการมาสายนั่นเอง


ถามว่าเวลามันจับพลัดจับพลูมาร้องเพลงให้วงได้ยังไง
ต้องตอบว่าก็สภาพไม่ต่างจากผมมาก แต่มันเป็นคนง่ายๆ และชอบร้องเพลง บวกกับการที่มันบอกว่าอยากร้องเพลงให้คนหนึ่งคนที่มันมั่นใจว่าต้องอยู่ในงานแน่นอนด้วยแล้ว เวลาจึงไม่ปฏิเสธคำขอร้องของเพื่อน ไม่แม้แต่จะอิดออดเสียด้วยซ้ำ


แต่กับผมมันไม่ใช่


นี่มันไม่ใช่กงการอะไรของผมเสียหน่อยหนิครับ…
จะว่าผมใจดำก็เอาเถอะ แต่ผมไม่ได้มีส่วนรับผิดชอบกับการที่นักร้องเสียงประสานของวงนิลมันป่วยนี่นา


“ช่วยพวกกูเหอะไนล์ เพลงวันนี้มันจำเป็นต้องมีเสียงประสานจริงๆนี่หว่า ถ้าไม่งั้นพวกกูไม่นั่งกลุ้มแบบนี้หรอก”

“จริงมึง อีกอย่างงานนี้คนเยอะมากเลยนะ มึงจะไม่สงสารพวกกูหน่อยหรอ นี่ตั้งหน้าตั้งตาซ้อมมาตั้งแต่เปิดเทอม”


“...”

ผมยังคงนั่งนิ่งและไม่ตอบ ดวงตาไล่ไปที่สีหน้าของเพื่อนทีละคนก่อนจะถอนหายใจ ผมก็ไม่ได้เป็นคนใจดำอะไรมากมายนะ แต่เข้าใจใช่ไหมครับ อืม..


ครืด

โทรศัพท์มือถือในมือสั่นเป็นจังหวะสั้นเมื่อมีข้อความเข้า ผมมองชื่อคนส่งแล้วเลิกคิ้วก่อนจะกดเข้าไปดู ไอ้นิลยังรู้ใจผมเช่นเดิมด้วยการส่ง sms มาแทนไลน์

แต่ใจความนั้นทำให้ผมชะงักชั่วครู่


‘ถือว่าเพราะพี่แนตชอบฟังมึงร้องเพลงได้ไหม’


ผมหันไปมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกันราวกับแกะ ผมสีเหลือบน้ำตาลมะฮอกกานีกว่าหน่อยปรกหน้าผากลงมาจนเกือบถึงตา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความชัดเจนในนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นลดน้อยลงเลย

เขากำลังบอกว่าทั้งผมและเขาน่ะเหมือนกัน
เราต่างก็ทำในสิ่งที่พี่แนตชอบให้ทำ

เธอชอบให้นิลสีไวโอลินให้ฟัง
เธอชอบให้ผมร้องเพลงให้ฟัง

สิ่งที่แตกต่างจากในอดีตคือวันนี้เธอไม่อยู่ฟังมันแล้ว


“ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย”

ผมเอื้อนเอ่ยออกมาในที่สุด เพื่อนคนอื่นกระโดดโลดเต้นกันใหญ่ ไอ้บีถึงกับบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน

ใบหน้าเหมือนกันกับผมยกยิ้มบางที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาทีและโคลงหัวเป็นการขอบคุณ ผมกับนิลไม่ต้องคุยกันเยอะ แต่ดวงตาสีฟ้าอมเทาสองคู่นี้สื่อสารกันตลอดเวลาแทนคำพูดและทุกการกระทำ


เพื่อพี่แนต
ทุกอย่างแม้จะในวันที่สาย 
ก็เพื่อพี่แนตทั้งสิ้น






“มึงนี่โดนลากมาช่วยอะไรแบบนี้ตลอดเลยนะ โถๆ เพื่อนผู้น่าสงสาร”

ม่อนซึ่งมาเป็นผู้ช่วยคุมเครื่องเสียงเอ่ยขึ้นก่อนจะยีศีรษะผมด้วยแรงไม่มากแต่ก็ทำให้ผมตาขุ่นกว่าเดิม แล้วมือเย็นๆของอีกฝ่ายจึงจัดผมเผ้าให้เข้าที่เช่นเคย

นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังหรือไง


“ใกล้ชินละ”

พูดไปก็ถอนหายใจไป…

“อะ กีตาร์โปร่งมึงเช็คสายเรียบร้อย ไม่เอาหูฟังใช่มั้ย”

“ไม่”

“มีใครเอาหูฟังมั้ย”

คราวนี้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจางหันไปถามคนที่เหลือ ซึ่งแน่นอนมีแค่เวลาที่รับไปเพราะทำหน้าที่ร้อง บีเลิกคิ้วนิดหน่อยที่ผมไม่รับหูฟังมาเนื่องจากการร้องประสานก็ค่อนข้างเสี่ยงต่อการหลงคีย์ถ้าไปมั่วรวมกับไลน์เมโลดี้


“ไอ้นี่มัน pitch perfect อยู่แล้วไม่ต้องห่วงมันหรอก”

นิลไขข้อข้องใจให้กับเพื่อนร่วมวงก่อนที่หลายคำถามจะตามมาเป็นพรวน

“เชี่ย ละทำไมมึงไม่ไปเรียนดนตรีเนี่ย เสียดายของ”

“มาสอนกูมั่งสิๆๆ”

“ทำไงวะมึงๆ”


ซึ่งผมก็ได้แต่ตอบว่า


“...สอนไม่เป็น”







ใครจะไปคิดนะว่าจู่ๆฝนจะโปรยปราย

งานยังคงดำเนินต่อไปได้ในเมื่อส่วนของเวทีนั้นอยู่ในร่ม และซุ้มต่างๆก็มีผืนผ้าใบกันน้ำ จะมีก็แต่ปัญหาของสนามหญ้าขังน้ำทำให้คนเดินงานไม่ค่อยเข้าไปเดินแล้วแต่มาออกันอยู่ข้างๆเวทีและริมบ่อน้ำแทน


“เพลงก่อนสุดท้ายนะครับ แอบเหมาะกับฟีลนี้แฮะ ถึงทุกคนที่อยู่ตรงนี้ด้วยกันครับ”

เสียงนุ่มลึกของเวลาดึงสติผมกลับมา สายตาพลันไปสบกับม่อนที่เหมือนจะเพิ่งมาจากหลังเวที ร่างสูงยืนเฉียงไปทางขวา และพอผมเบนสายตาอีกรอบก็เห็นอีกคนที่ช่วงนี้เข้ามาในชีวิตบ่อยเหลือเกิน

ธันวายืนไกลออกไปหน่อย เป็นบริเวณบ่อน้ำของมหาลัย มือใหญ่กำลังคว้าทิชชู่เข้าซับเรียวขาเลอะโคลนให้ทะเล
ถามว่าผมรู้จักทะเลได้อย่างไร ผมก็จะบอกเลยว่าน้อยคนในสายอาร์ตจะไม่รู้จักเธอ เพราะทะเลเป็นนางเอกหนังสั้นของรุ่นพี่ที่จบไป ซึ่งได้ขึ้นจอฉายในสกาล่าและลิโด้ 


สิ่งที่คนไม่รู้คือสองคนนี้สนิทกันล่ะมั้ง
รวมผมด้วยคนนึง


ฝ้ายยื่นกีตาร์โปร่งมาทางผมก่อนจะพยักเพยิดให้เล่นคลอกันไป นิลเองก็กำลังจัดเก้าอี้บนเวทีอยู่ และไม่นานพวกเราทั้งสี่คนก็มานั่งเรียงกันโดยมีผมกับฝ้ายเล่นกีตาร์ บีตีกลองอะคูสติก นิลสีไวโอลินเวลาร้องเพลงและผมร้องคอรัสเช่นเดิม

จริงๆมันก็ยากนะที่จู่ๆมาเล่นกับวงที่ไม่เคยซ้อมด้วยกัน
แต่ผมมันเป็นประเภทปรับตัวเร็วและเรียนรู้เร็ว ยิ่งเป็นเพื่อนในคณะและคนในสายเลือดด้วยมั้งครับ


“Oh, love, it changes shapes; it glows in many shades”

ผมปล่อยให้เวลาร้องท่อนแรกของเวิร์สสองด้วยเสียงทุ่มของเขาคนเดียว เสียงดนตรีไม่ได้ดังแข่งกับเสียงฝนแต่กลับคลอเคลียเข้ากันอย่างสุนทรีย์

“We won't be gone as long as our echoes resonate”

ดวงตาของผมสบกันกับม่อน เขายิ้มให้ผมเหมือนที่เคยทำ ดวงตาคู่นั้นมีความห่วงใยเดิมๆที่ทำให้หลงรักได้ง่ายดาย 

เหมือนกับตอนนั้น
แค่ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่ารู้สึกอย่างไร

นิลเอาเข่ามาแตะกันกับเข่าผมนิดหน่อย ร่างโปร่งข้างกายส่งสัญญาณเป็นคำถามเพียงสั้นว่าโอเคไหม เพราะแน่นอนหยาดฝนซึ่งแย่งกันหล่นลงมาจากฟากฟ้านั้นไม่ได้ทำให้ผมสบายใจเลยแม้แต่น้อย

ผมได้แต่ผงกหัวให้คนในครอบครัว และหันกลับไปยิ้มมุมปากให้กับเพื่อนสนิทที่สุดของผม


“We need no photographs; the past's not only past”

ผมเริ่มร้องคลอไปกับเวลาเมื่อถึงท่อนที่ต้องการเสียงประสาน บางคนบอกว่าอิจฉาที่ผมเป็นพวก pitch perfect ที่สามารถแยกเสียงประสานได้อย่างง่ายดาย

แต่เอาเข้าจริงแล้วบางอย่างคนเราก็ไม่จำเป็นต้องแยกมันอย่างง่ายดายด้วยซ้ำ แบบนั้นบางครั้งมันชัดเจนเกินกว่าที่มนุษย์เราควรจะรับรู้


“I find us everywhere and that's how the magic lasts”


ใบหน้าคมแต่ไม่ถึงกับเข้มพ่วงด้วยดวงตารั้นที่ไม่ถึงกับดื้อดึงหันมาทางเวทีหลังจากทิ้งทิชชู่เปื้อนดินลงในถังขยะ พร้อมกันกับที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มแบบคนเอเชียทั่วไปของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินมองมาทางพวกผมเช่นกัน

ร่างเล็กของสาวหน้าเฉี่ยวไม่ได้สบตากับผม หากแต่มองไปข้างๆซึ่งเป็นที่นั่งของนักร้องนำแทน ผมไม่ทราบแน่ชัดว่าสายตาของเธอแทนถึงความรู้สึกอย่างไรเพราะในดวงตาของผมสะท้อนภาพของคนข้างกายเธอแทน


“Cause everywhere we've been, we have been leaving traces”


เพราะทุกที่ที่พวกเราไป 
เราได้ทิ้งบางส่วนของความทรงจำไว้ตรงนั้น 
เช่นเดียวกันกับที่ใหม่ๆ
เช่นเดียวกันกับที่เก่าๆ
เช่นเดียวกับทุกที่ที่เราเจอกัน


“They won't ever disappear”


มันจะไม่หายไป…
ซึ่งผมก็ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความทรงจำต่อสถานที่อันคุ้นเคยถูกประดับประดาไปด้วยภาพของเขาผู้สะท้อนอยู่ในดวงตาสีหม่นของตัวเอง


“We were here, 
we were here, 
we were really here”


อาจไม่ใช่คำบอกเล่าตามเนื้อเพลงและทำนอง
อาจเป็นคำร้องซึ่งเต็มไปด้วยคำถาม
อาจเป็นบางความรู้สึกที่เราต่างพยายาม
จะหาความหมายแม้ไม่จำเป็นก็ตามที


เราเคยอยู่ตรงนี้
เราเคยมาในที่แห่งนี้
เราเคยรู้สึกหลายๆอย่าง ณ จุดนี้


ผมหลับตาลงฟังเสียงดนตรีสด ละอองน้ำเย็นเริ่มสาดเข้ามากระทบทัวเมื่อลมพัดแรงขึ้น มือซึ่งจับไมโครโฟนถึงจะสั่นเทาแต่ผมก็ประคับประคองสติไว้ได้จนท่อนดนตรีห้องสุดท้ายของเพลง

โดยปกติแล้วเล่นจบเพลงจะมีเสียงเป่าปากและปรบมือส่งเสียงเชียร์ไปตามเรื่องตามราว แต่วันนี้กลับไม่มี… คิดได้ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะยกแพขนตาชื้นละอองฝนขึ้น


แต่แล้วลืมตาขึ้นมาก็พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด


ร่างสูงโปร่งของธันวายืนอยู่บนเวทีด้านหน้าผม เขาถือร่มคันสีขาวขุ่นคันไม่ใหญ่มากแต่พอจะกันละอองฝนให้กับคนสองคนได้ 
ชำเลืองไปมุมเวทีก็เห็นสายตาซึ่งเหมือนจะยินดีและเศร้าสร้อยไปพร้อมกันของเพื่อนสนิทที่ผมให้ใจมากที่สุด



“ไหนๆก็อยู่ที่นี่แล้ว มาอยู่ตรงนี้ด้วยจะได้ไหม”

ธันวาชอบเปล่งเสียงทุ้มนุ่มลึกแบบนี้เวลาพูดภาษารัสเซีย
อวัยวะซึ่งรับหน้าที่สูบฉีดเลือดเหมือนจะกระตุกเมื่อฝ่ามือของคนตรงหน้ายื่นออกมา


“แน่ใจหรอ…”

ผมมีแต่เสียงแหบและดวงตาอันพร่ามัวมอบกลับไปให้ พร้อมคำถามที่ติดค้างคาในใจกับสิ่งที่เห็น

“...ว่าเป็นท้องฟ้าฝนพรำ ไม่ใช่ทะเลฤดูร้อน”


มือหนายกขึ้นทาบแก้มข้างซ้ายของผม นิ้วโป้งอุ่นปาดหยาดน้ำซึ่งมองไม่เห็นออกอย่างเบามือแต่หนักแน่นในการกระทำ นัยน์ตาสีนิลสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ผมยังไม่ค่อยอยากจะยอมรับว่ามั่นคง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง


“ฟ้าหลังฝน เป็นกูได้ไหม”

ผมยักไหล่น้อยๆอย่างกึ่งจะหมดแรงพร้อมกับยกมุมปากแบบเนือยๆ


“กูไม่มีสายรุ้งให้มึงหรอกนะ”

ผมพูดความจริง ผมไม่เหมือนดวงจันทร์ซึ่งมีทั้งด้านมืดและสว่าง ผมมีแต่พื้นผิวอันขรุขระไร้แสง เปรียบกันคงเป็นเพียงหนึ่งในแสนล้านอุกกาบาตของจักรวาลเท่านั้น

แต่แล้วใบหน้าหล่อเหลากลับส่ายไปมาน้อยๆ ปากกระจับระบายยิ้มบางที่ให้ความรู้สึกอุ่นใจแต่ไม่อบอ้าว นิ้วชี้และโป้งทัดผมซึ่งปรกหน้าไปหลังใบหูให้ก่อนจะเปิดปากอีกครั้ง





“มีกูเป็นครึ่งสายรุ้งของมึงก็พอ”





*****



เพลงประกอบ: BOY - We Were Here

No comments:

Post a Comment