09 Here
[Tunwa]
ณ งานประจำคณะ
ไม่ใช่คณะผมหรอกครับ และเชื่อว่าอีกหลายต่อหลายคนที่มายืนออกันหน้าเวทีชั่วคราวก็ไม่ได้อยู่คณะนี้แน่นอน
คณะอะไรน่ะหรือ?
ผมว่าเดี๋ยวผมลองอธิบายการจัดงานให้ฟังก่อน แล้วอาจจะนึกออกนะครับ
ไฟเหลืองนวลตามหลอดกลมซึ่งติดพ่วงกับสายยาวไขว้เกี่ยวกิ่งไม้ทำหน้าที่ส่องแสงให้กับร้านค้าขนาดเล็กหรือก็คือการออกบูธย่อมเยาของนักศึกษาในคณะ
ส่วนตัวบูธนั้นหลากหลายต่างกันออกไป มีโซนอาหารง่ายๆเช่นข้าวเหนียวหมูปิ้ง ไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ ไอศครีม โซดาหลากยี่ห้อ อีกทั้งน้ำผลไม้ต่างๆ
ของกระจุกกระจิกที่วางขายล้วนเป็นงานทำมือ ไม่ก็สั่งทำจากการออกแบบของเด็กในคณะ มีตั้งแต่เสื้อยืดสกรีนคำเก๋แบบมินิมอล ถุงผ้า สมุดโน้ต รูปวาด ปากกา แว่นตา ไปจนถึงปลาตะเพียนสานตัวน้อยที่เขาเอามาทำเป็นพวงกุญแจ
เห็นแล้วก็แอบคิดไม่ได้ว่าจะมีคนซื้อไอ้ปลาตะเพียนสานนี่จริงหรอ แต่พอเห็นคนออกันหน้าร้านก็เชื่อแล้วล่ะครับว่าของเขาดีจริง
แน่นอนว่ากลุ่มเป้าหมายที่มาเดินในงานนั้นคล้ายคลึงกับกลุ่มคนขายมากมายทีเดียวเชียว
เล่ามาถึงตรงนี้เดากันออกหรือยังครับว่าผมอยู่ในงานของคณะอะไร
และแน่นอนไม่ได้มีคณะเดียว
นี่คืองานอาร์ตสตรีทประจำปีของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ และพวกผมอักษรศาสตร์ก็มีติดสอยห้อยตามมาฝากหนังสือขายอยู่บ้าง
บรรยากาศแบบนี้มันดีมากครับ คุ้มค่าแก่การอยู่รอตั้งแต่เขาเซ็ทเวทีและเต๊นท์ จนถึงเวลานี้ที่มีคนมาเดิน
ผมแต่งกลอนไปได้สิบหน้าแล้วนะคิดดูสิ
“เฮ้ย วา!”
เสียงนุ่มติดแหบเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านไหนก็ไม่รู้ทำให้ผมต้องมองไปรอบๆงาน
อา เสียงคุ้นชะมัด
แต่เพลงที่เปิดคลออยู่ก็ดังเชียว
“ทางนี้ๆ หันซ้าย”
พอเอี้ยวมองไปทางซ้ายก็ต้องพบกับต้นส้นอินเดีย…
อะไรกัน
นี่ผมคุยกับต้นไม้ได้หรือ
ผลัก!
คิดไร้สาระได้ไม่นานฝ่ามืออรหันต์ที่โดนทีเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นมือของใครก็ฟาดลงอย่างแรงบนไหล่ขวา
“แกเองหรอ”
“เออฉันเองสิ ซ้ายอะซ้ายฉัน แกก็ต้องหันขวาสิธันวา”
ทะเล (หรือที่ผมเรียกสั้นๆว่าเล) เอ่ยก่อนจะเอามือพาดบ่าผม เธอเป็นคนไม่สูงมากนะครับ แต่ด้วยความขี้เล่นแบบแปลกๆเลยทำให้เป็นคนมีความพยายามแบบแปลกๆไปโดยปริยาย
“ก็กำลังจะหันไง”
“เรื่องของแก”
อ้าว ไหงงั้นวะ..
แต่นี่แหละครับผู้หญิงที่ชื่อทะเล ที่มีพี่ชายชื่อคลื่น และน้องชายชื่อทราย ทะเลเป็นคนขี้เล่นก็จริง แต่จะคนละแบบเลยถ้าคุณไม่สนิทกับเธอ
น่าจะเพราะติดมาดพี่ว้ากมากระมัง
อ่าใช่ ศิลปกรรมฯเป็นคณะเดียวมั้งครับที่มีพี่ว้ากผู้หญิง และรุ่นของทะเลก็มีมันคนเดียวแหละครับที่เป็นพี่ว้ากผู้หญิง คนอื่นเขากลัวจะโดนเกลียด แต่นี่กลับบอกว่า
‘สีหน้าแบบโคตรโมโหฉัน อยากเดินมาตบฉันแต่ทำไม่ได้เนี่ย ดูละโคตรเอนจอยเลย’
เอากับมันเถอะครับ ปล่อยไป
ชาตินี้ทะเลอาจจะไม่มีแฟนแล้วก็ได้นอกจากผม
อ้อ ใช่
ทะเลเป็นแฟนผมสมัยมัธยมปีสุดท้ายจนถึงจบปีหนึ่ง
“ไงสุดหล่อ ถ่านไฟเก่ามันร้อนหรอจ๊ะ”
เพื่อนสนิทของทะเลที่จำได้ว่าชื่อฟางเอ่ยขึ้นพร้อมยักคิ้วหลิ่วตาแบบที่ทำมาจะสองปีแล้ว จำได้ว่าเธอทักผมแบบนี้ตั้งแต่ผมกับทะเลยังไม่เลิกกัน
“มอดเป็นโบราณวัตถุละสัส”
ไม่ครับ ไม่ใช่เสียงผม
เสียงมนุษย์แฟนเก่าหน้าตาสะสวยข้างๆผมต่างหาก..
ผมเหลือบมองผมสีน้ำเงินที่จะถ้าทักว่าแตกปลายก็จะโดนฟาดคางแตกของมันก่อนจะถอนหายใจ
“แกเลิกทำสีผมบ้างดีปะวะ อย่างกับไม้กวาดแล้วมั้ง”
“ก็เลิกเปลี่ยนสีละไง ย้อมน้ำเงินมาเป็นปีแล้ว”
เอาดีๆตอนแรกผมก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอคนที่พูดน้อยแต่ตรงจุดเท่าทะเลนะ จนกระทั่งรู้จักกับไนล์
เอ๊ะแต่ไม่รู้สิครับ ผมว่ามันคนละไสตล์นิดนึง ไนล์เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาแบบเมฆครึ้มๆก่อนฝนจะเทลงมา
ต่างกับทะเลที่ไม่คิดเยอะแต่ซัดคลื่นเข้าฝั่งทุกวี่ทุกวันอย่างไม่เบื่อหน่าย
ร่างเล็กตรงนี้ไม่เคยเก็บอะไรไว้ในใจ ต่างกับร่างโปร่งคนนั้นที่พูดอะไรออกมานับครั้งได้
แต่ทุกครั้งที่เขาพูด
มันก็กระทบใจทุกที
“เอาเถอะ เรื่องของแก”
“เหม่ออะไร คิดถึงใครอยู่หรอ”
สาวเจ้ามัดผมประบ่าสีน้ำเงินเข้มเป็นหางม้าต่ำแล้วเริ่มจัดบูธให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้งหลังจากมีลูกค้ามาหยิบดูของแล้วเดินจากไป
“มีคนนึง ตรงข้ามกับแกเลยเล”
“อะไรยังไง กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันทำไมฉันไม่รู้”
“ก็ไม่จำเป็นต้องบอกปะวะ”
“อย่าเพิ่งตีกันสิอีสองคนนี้ เห็นหน้าทีไรก็ตีกันทุกที แม้แต่ตอนที่เป็นแฟนกันแกก็เป็นงี้”
ฟางทำหน้าเหม็นเบื่อก่อนจะเดินวนไปซุ้มอีกด้านเพื่อหาของมาลงหน้าร้านเพิ่ม ทะเลเงยหน้ามาสบตาผม
“รู้ตัวใช่ไหมว่าไม่เหมาะกับอะไรที่ร้อน”
“ถึงบอกไงว่าตรงข้ามกับแก”
“แล้วไง จริงจัง?”
“ไม่รู้”
“ใครวะ”
“คนที่แกต้องเคยเห็นแน่ๆ”
“ลีลาสัสธันวา บอกๆมาเหอะ”
คิ้วเรียวขมวดมุ่น ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางค์แบบพองามมุ่ยไปหมดเพราะความหงุดหงิดง่ายและขี้รำคาญของเจ้าตัว ดวงตาคมกริบด้วยอายไลเนอร์จ้องมองผมราวจะหักคอถ้ายังไม่พูดในอีกสองวินาที
ผมก็คิดนะว่าผมคนที่คบกับทะเลนี่หายไปไหน
ตอนนั้นชอบเหลือเกินอากาศอุ่นๆ แถมยังเป็นคนใจร้อนไม่แพ้สาวตรงหน้าอีกด้วย ...เผลอๆอาจจะมากกว่านี้อีก
แต่ก็อย่างที่ทะเลว่า ผมคงไม่เหมาะกับอะไรร้อนๆ
ขอเพียงแค่อุ่นนิดๆ เต็มไปด้วยความเย็นสบาย
ก่อนที่ผมจะได้ต่อปากต่อคำกับทะเลอีกระลอกเพราะริมฝีปากทรงกระจับกำลังจะพ่นคำหยาบคายใส่หน้า พิธีกรประจำงานก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“สวัสดีครับทุกคน ขอต้อนรับสู่งานอาร์ตสตรีทประจำปีคร้าบบ วันนี้มีโอกาสพิเศษให้ทุกคนได้ตื่นเต้นเล่นๆ วงดนตรีสดที่เตรียมจะขึ้นมาสร้างความบันเทิงให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลยครับ วงดนตรีประจำคณะนี่เอง!!”
“และไม่ให้เป็นการเสียเวลาและเสียอารมณ์สุนทรีย์กับผมไปมากกว่านี้ ไปพบกับนิล ฝ้าย บี เวลา และไนล์ได้เลยคร้าบบ”
หน้าบอกบุญไม่รับขนาดนั้น..
ใครบังคับให้เขาขึ้นไปเนี่ย..
-ก่อนหน้าขึ้นเวทีชั่วโมงนึง-
[Nile]
“อย่ามาอำ”
ผมเปิดปากเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งชั่วโมงเต็ม เบื้องหน้ามีเพื่อนในคณะที่แทบจะนั่งพับเพียบไปกับพื้นห้องราวนางสนมในวัง กับพี่ชายฝาแฝดซึ่งใส่หูฟังเข้าโลกส่วนตัวไปแล้ว
ที่เหตุการณ์มันเป็นแบบนี้ก็เพราะนักร้องคอรัสประจำวงของพวกมันป่วยแบบกระทันหัน ถึงกับเสียงหายแค่พูดยังไม่ได้ซักคำ นับประสาอะไรกับการร้องเพลง
และวันนี้คนร้องนำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนในกลุ่มผมที่ขึ้นชื่อเรื่องการมาสายนั่นเอง
ถามว่าเวลามันจับพลัดจับพลูมาร้องเพลงให้วงได้ยังไง
ต้องตอบว่าก็สภาพไม่ต่างจากผมมาก แต่มันเป็นคนง่ายๆ และชอบร้องเพลง บวกกับการที่มันบอกว่าอยากร้องเพลงให้คนหนึ่งคนที่มันมั่นใจว่าต้องอยู่ในงานแน่นอนด้วยแล้ว เวลาจึงไม่ปฏิเสธคำขอร้องของเพื่อน ไม่แม้แต่จะอิดออดเสียด้วยซ้ำ
แต่กับผมมันไม่ใช่
นี่มันไม่ใช่กงการอะไรของผมเสียหน่อยหนิครับ…
จะว่าผมใจดำก็เอาเถอะ แต่ผมไม่ได้มีส่วนรับผิดชอบกับการที่นักร้องเสียงประสานของวงนิลมันป่วยนี่นา
“ช่วยพวกกูเหอะไนล์ เพลงวันนี้มันจำเป็นต้องมีเสียงประสานจริงๆนี่หว่า ถ้าไม่งั้นพวกกูไม่นั่งกลุ้มแบบนี้หรอก”
“จริงมึง อีกอย่างงานนี้คนเยอะมากเลยนะ มึงจะไม่สงสารพวกกูหน่อยหรอ นี่ตั้งหน้าตั้งตาซ้อมมาตั้งแต่เปิดเทอม”
“...”
ผมยังคงนั่งนิ่งและไม่ตอบ ดวงตาไล่ไปที่สีหน้าของเพื่อนทีละคนก่อนจะถอนหายใจ ผมก็ไม่ได้เป็นคนใจดำอะไรมากมายนะ แต่เข้าใจใช่ไหมครับ อืม..
ครืด
โทรศัพท์มือถือในมือสั่นเป็นจังหวะสั้นเมื่อมีข้อความเข้า ผมมองชื่อคนส่งแล้วเลิกคิ้วก่อนจะกดเข้าไปดู ไอ้นิลยังรู้ใจผมเช่นเดิมด้วยการส่ง sms มาแทนไลน์
แต่ใจความนั้นทำให้ผมชะงักชั่วครู่
‘ถือว่าเพราะพี่แนตชอบฟังมึงร้องเพลงได้ไหม’
ผมหันไปมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกันราวกับแกะ ผมสีเหลือบน้ำตาลมะฮอกกานีกว่าหน่อยปรกหน้าผากลงมาจนเกือบถึงตา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความชัดเจนในนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นลดน้อยลงเลย
เขากำลังบอกว่าทั้งผมและเขาน่ะเหมือนกัน
เราต่างก็ทำในสิ่งที่พี่แนตชอบให้ทำ
เธอชอบให้นิลสีไวโอลินให้ฟัง
เธอชอบให้ผมร้องเพลงให้ฟัง
สิ่งที่แตกต่างจากในอดีตคือวันนี้เธอไม่อยู่ฟังมันแล้ว
“ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย”
ผมเอื้อนเอ่ยออกมาในที่สุด เพื่อนคนอื่นกระโดดโลดเต้นกันใหญ่ ไอ้บีถึงกับบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน
ใบหน้าเหมือนกันกับผมยกยิ้มบางที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาทีและโคลงหัวเป็นการขอบคุณ ผมกับนิลไม่ต้องคุยกันเยอะ แต่ดวงตาสีฟ้าอมเทาสองคู่นี้สื่อสารกันตลอดเวลาแทนคำพูดและทุกการกระทำ
เพื่อพี่แนต
ทุกอย่างแม้จะในวันที่สาย
ก็เพื่อพี่แนตทั้งสิ้น
“มึงนี่โดนลากมาช่วยอะไรแบบนี้ตลอดเลยนะ โถๆ เพื่อนผู้น่าสงสาร”
ม่อนซึ่งมาเป็นผู้ช่วยคุมเครื่องเสียงเอ่ยขึ้นก่อนจะยีศีรษะผมด้วยแรงไม่มากแต่ก็ทำให้ผมตาขุ่นกว่าเดิม แล้วมือเย็นๆของอีกฝ่ายจึงจัดผมเผ้าให้เข้าที่เช่นเคย
นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังหรือไง
“ใกล้ชินละ”
พูดไปก็ถอนหายใจไป…
“อะ กีตาร์โปร่งมึงเช็คสายเรียบร้อย ไม่เอาหูฟังใช่มั้ย”
“ไม่”
“มีใครเอาหูฟังมั้ย”
คราวนี้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจางหันไปถามคนที่เหลือ ซึ่งแน่นอนมีแค่เวลาที่รับไปเพราะทำหน้าที่ร้อง บีเลิกคิ้วนิดหน่อยที่ผมไม่รับหูฟังมาเนื่องจากการร้องประสานก็ค่อนข้างเสี่ยงต่อการหลงคีย์ถ้าไปมั่วรวมกับไลน์เมโลดี้
“ไอ้นี่มัน pitch perfect อยู่แล้วไม่ต้องห่วงมันหรอก”
นิลไขข้อข้องใจให้กับเพื่อนร่วมวงก่อนที่หลายคำถามจะตามมาเป็นพรวน
“เชี่ย ละทำไมมึงไม่ไปเรียนดนตรีเนี่ย เสียดายของ”
“มาสอนกูมั่งสิๆๆ”
“ทำไงวะมึงๆ”
ซึ่งผมก็ได้แต่ตอบว่า
“...สอนไม่เป็น”
ใครจะไปคิดนะว่าจู่ๆฝนจะโปรยปราย
งานยังคงดำเนินต่อไปได้ในเมื่อส่วนของเวทีนั้นอยู่ในร่ม และซุ้มต่างๆก็มีผืนผ้าใบกันน้ำ จะมีก็แต่ปัญหาของสนามหญ้าขังน้ำทำให้คนเดินงานไม่ค่อยเข้าไปเดินแล้วแต่มาออกันอยู่ข้างๆเวทีและริมบ่อน้ำแทน
“เพลงก่อนสุดท้ายนะครับ แอบเหมาะกับฟีลนี้แฮะ ถึงทุกคนที่อยู่ตรงนี้ด้วยกันครับ”
เสียงนุ่มลึกของเวลาดึงสติผมกลับมา สายตาพลันไปสบกับม่อนที่เหมือนจะเพิ่งมาจากหลังเวที ร่างสูงยืนเฉียงไปทางขวา และพอผมเบนสายตาอีกรอบก็เห็นอีกคนที่ช่วงนี้เข้ามาในชีวิตบ่อยเหลือเกิน
ธันวายืนไกลออกไปหน่อย เป็นบริเวณบ่อน้ำของมหาลัย มือใหญ่กำลังคว้าทิชชู่เข้าซับเรียวขาเลอะโคลนให้ทะเล
ถามว่าผมรู้จักทะเลได้อย่างไร ผมก็จะบอกเลยว่าน้อยคนในสายอาร์ตจะไม่รู้จักเธอ เพราะทะเลเป็นนางเอกหนังสั้นของรุ่นพี่ที่จบไป ซึ่งได้ขึ้นจอฉายในสกาล่าและลิโด้
สิ่งที่คนไม่รู้คือสองคนนี้สนิทกันล่ะมั้ง
รวมผมด้วยคนนึง
ฝ้ายยื่นกีตาร์โปร่งมาทางผมก่อนจะพยักเพยิดให้เล่นคลอกันไป นิลเองก็กำลังจัดเก้าอี้บนเวทีอยู่ และไม่นานพวกเราทั้งสี่คนก็มานั่งเรียงกันโดยมีผมกับฝ้ายเล่นกีตาร์ บีตีกลองอะคูสติก นิลสีไวโอลินเวลาร้องเพลงและผมร้องคอรัสเช่นเดิม
จริงๆมันก็ยากนะที่จู่ๆมาเล่นกับวงที่ไม่เคยซ้อมด้วยกัน
แต่ผมมันเป็นประเภทปรับตัวเร็วและเรียนรู้เร็ว ยิ่งเป็นเพื่อนในคณะและคนในสายเลือดด้วยมั้งครับ
“Oh, love, it changes shapes; it glows in many shades”
ผมปล่อยให้เวลาร้องท่อนแรกของเวิร์สสองด้วยเสียงทุ่มของเขาคนเดียว เสียงดนตรีไม่ได้ดังแข่งกับเสียงฝนแต่กลับคลอเคลียเข้ากันอย่างสุนทรีย์
“We won't be gone as long as our echoes resonate”
ดวงตาของผมสบกันกับม่อน เขายิ้มให้ผมเหมือนที่เคยทำ ดวงตาคู่นั้นมีความห่วงใยเดิมๆที่ทำให้หลงรักได้ง่ายดาย
เหมือนกับตอนนั้น
แค่ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่ารู้สึกอย่างไร
นิลเอาเข่ามาแตะกันกับเข่าผมนิดหน่อย ร่างโปร่งข้างกายส่งสัญญาณเป็นคำถามเพียงสั้นว่าโอเคไหม เพราะแน่นอนหยาดฝนซึ่งแย่งกันหล่นลงมาจากฟากฟ้านั้นไม่ได้ทำให้ผมสบายใจเลยแม้แต่น้อย
ผมได้แต่ผงกหัวให้คนในครอบครัว และหันกลับไปยิ้มมุมปากให้กับเพื่อนสนิทที่สุดของผม
“We need no photographs; the past's not only past”
ผมเริ่มร้องคลอไปกับเวลาเมื่อถึงท่อนที่ต้องการเสียงประสาน บางคนบอกว่าอิจฉาที่ผมเป็นพวก pitch perfect ที่สามารถแยกเสียงประสานได้อย่างง่ายดาย
แต่เอาเข้าจริงแล้วบางอย่างคนเราก็ไม่จำเป็นต้องแยกมันอย่างง่ายดายด้วยซ้ำ แบบนั้นบางครั้งมันชัดเจนเกินกว่าที่มนุษย์เราควรจะรับรู้
“I find us everywhere and that's how the magic lasts”
ใบหน้าคมแต่ไม่ถึงกับเข้มพ่วงด้วยดวงตารั้นที่ไม่ถึงกับดื้อดึงหันมาทางเวทีหลังจากทิ้งทิชชู่เปื้อนดินลงในถังขยะ พร้อมกันกับที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มแบบคนเอเชียทั่วไปของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินมองมาทางพวกผมเช่นกัน
ร่างเล็กของสาวหน้าเฉี่ยวไม่ได้สบตากับผม หากแต่มองไปข้างๆซึ่งเป็นที่นั่งของนักร้องนำแทน ผมไม่ทราบแน่ชัดว่าสายตาของเธอแทนถึงความรู้สึกอย่างไรเพราะในดวงตาของผมสะท้อนภาพของคนข้างกายเธอแทน
“Cause everywhere we've been, we have been leaving traces”
เพราะทุกที่ที่พวกเราไป
เราได้ทิ้งบางส่วนของความทรงจำไว้ตรงนั้น
เช่นเดียวกันกับที่ใหม่ๆ
เช่นเดียวกันกับที่เก่าๆ
เช่นเดียวกับทุกที่ที่เราเจอกัน
“They won't ever disappear”
มันจะไม่หายไป…
ซึ่งผมก็ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความทรงจำต่อสถานที่อันคุ้นเคยถูกประดับประดาไปด้วยภาพของเขาผู้สะท้อนอยู่ในดวงตาสีหม่นของตัวเอง
“We were here,
we were here,
we were really here”
อาจไม่ใช่คำบอกเล่าตามเนื้อเพลงและทำนอง
อาจเป็นคำร้องซึ่งเต็มไปด้วยคำถาม
อาจเป็นบางความรู้สึกที่เราต่างพยายาม
จะหาความหมายแม้ไม่จำเป็นก็ตามที
เราเคยอยู่ตรงนี้
เราเคยมาในที่แห่งนี้
เราเคยรู้สึกหลายๆอย่าง ณ จุดนี้
ผมหลับตาลงฟังเสียงดนตรีสด ละอองน้ำเย็นเริ่มสาดเข้ามากระทบทัวเมื่อลมพัดแรงขึ้น มือซึ่งจับไมโครโฟนถึงจะสั่นเทาแต่ผมก็ประคับประคองสติไว้ได้จนท่อนดนตรีห้องสุดท้ายของเพลง
โดยปกติแล้วเล่นจบเพลงจะมีเสียงเป่าปากและปรบมือส่งเสียงเชียร์ไปตามเรื่องตามราว แต่วันนี้กลับไม่มี… คิดได้ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะยกแพขนตาชื้นละอองฝนขึ้น
แต่แล้วลืมตาขึ้นมาก็พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด
ร่างสูงโปร่งของธันวายืนอยู่บนเวทีด้านหน้าผม เขาถือร่มคันสีขาวขุ่นคันไม่ใหญ่มากแต่พอจะกันละอองฝนให้กับคนสองคนได้
ชำเลืองไปมุมเวทีก็เห็นสายตาซึ่งเหมือนจะยินดีและเศร้าสร้อยไปพร้อมกันของเพื่อนสนิทที่ผมให้ใจมากที่สุด
“ไหนๆก็อยู่ที่นี่แล้ว มาอยู่ตรงนี้ด้วยจะได้ไหม”
ธันวาชอบเปล่งเสียงทุ้มนุ่มลึกแบบนี้เวลาพูดภาษารัสเซีย
อวัยวะซึ่งรับหน้าที่สูบฉีดเลือดเหมือนจะกระตุกเมื่อฝ่ามือของคนตรงหน้ายื่นออกมา
“แน่ใจหรอ…”
ผมมีแต่เสียงแหบและดวงตาอันพร่ามัวมอบกลับไปให้ พร้อมคำถามที่ติดค้างคาในใจกับสิ่งที่เห็น
“...ว่าเป็นท้องฟ้าฝนพรำ ไม่ใช่ทะเลฤดูร้อน”
มือหนายกขึ้นทาบแก้มข้างซ้ายของผม นิ้วโป้งอุ่นปาดหยาดน้ำซึ่งมองไม่เห็นออกอย่างเบามือแต่หนักแน่นในการกระทำ นัยน์ตาสีนิลสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ผมยังไม่ค่อยอยากจะยอมรับว่ามั่นคง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“ฟ้าหลังฝน เป็นกูได้ไหม”
ผมยักไหล่น้อยๆอย่างกึ่งจะหมดแรงพร้อมกับยกมุมปากแบบเนือยๆ
“กูไม่มีสายรุ้งให้มึงหรอกนะ”
ผมพูดความจริง ผมไม่เหมือนดวงจันทร์ซึ่งมีทั้งด้านมืดและสว่าง ผมมีแต่พื้นผิวอันขรุขระไร้แสง เปรียบกันคงเป็นเพียงหนึ่งในแสนล้านอุกกาบาตของจักรวาลเท่านั้น
แต่แล้วใบหน้าหล่อเหลากลับส่ายไปมาน้อยๆ ปากกระจับระบายยิ้มบางที่ให้ความรู้สึกอุ่นใจแต่ไม่อบอ้าว นิ้วชี้และโป้งทัดผมซึ่งปรกหน้าไปหลังใบหูให้ก่อนจะเปิดปากอีกครั้ง
“มีกูเป็นครึ่งสายรุ้งของมึงก็พอ”
*****
เพลงประกอบ: BOY - We Were Here
No comments:
Post a Comment