Tuesday, 26 July 2016

12 ใช่ไหม


12 ใช่ไหม





[Tunwa]


เวลาล่วงเลยผ่านมาหนึ่งเดือนแต่ผมยังไม่สามารถปัดภาพใบหน้าอันเศร้าหมองของม่อนออกไปได้ พอๆกับที่ไม่สามารถปัดความคิดที่ว่าผมอาจไปคั่นกลางระหว่างสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรถูกคั่น


ทำไมน่ะหรือ


เพราะตอนนี้คนตรงหน้าผมมีท่าทีขัดแย้งกับตัวเองเสียจนน่าเป็นห่วง นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาดรอปเฉดลงอีกขั้น ใบหน้าเรียบเฉยเฉกเช่นปกติแต่ไม่รู้ทำไมผมถึงดูออกว่าอีกฝ่ายมีเรื่องให้คิดตลอดเวลา

แถมดูท่าจะเป็นเรื่องเดียว

เท่าที่ผมสังเกตุม่อนไม่ได้มาป้วนเปี้ยนรอบตัวไนล์สักพักแล้ว (ถามว่าทำไมถึงรู้น่ะหรอ ก็เพราะผมมาเจอมันทุกวันไง) ถ้าถามผมว่าเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตเขาเจอกันอาทิตย์ละกี่ครั้ง ก็ถ้ามันอยู่มหาลัยเดียวกันก็ต้องเจอเกือบทุกวันแหละมั้งครับ

แต่ก่อนไนล์กับม่อนเป็นแบบนั้น
และไม่ต้องรอให้ใครมาบอกผมก็รู้ว่าระหว่างคนทั้งคู่มีบางอย่างที่เกินคำว่าเพื่อนไปอีกขั้น แต่ก็แปลกไปอีกตรงที่สายสัมพันธ์ประหลาดนี้ก็ไม่ขยับเลื่อนขึ้นหรือลงแต่อย่างใด


จนกระทั่งผมเข้ามาล่ะมั้ง…


ผมเข้าใจนะว่าความสัมพันธ์บางจำพวกก็ไม่สามารถจำแนกประเภทออกมาอย่างชัดเจนได้ และบางครั้งคนสองคนก็เลือกจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น

จนกระทั่งมีใครคนนึงมาขัด
จนกระทั่งวันหนึ่งมันไม่สามารถจะปล่อยไว้ตรงนั้นได้อีกแล้ว ทางเลือกคือทำให้มันชัดเจน
จะคว้าไหวหรือจะปล่อยมือ มีแค่สองทางเท่านั้น

คนนั้นคงเลือกแล้วที่จะปล่อยมือ
แต่คนนี้นี่สิ เขารู้ตัวไหมว่าจะต้องเลือก


“เป็นอะไร”

ผมแกล้งถามไปอย่างนั้น มือก็จับหมับให้นิ้วของอีกฝ่ายหยุดม้วนผมตัวเองเสียก่อน เวลาเขาเครียดทีไรจะชอบม้วนผมตัวเองทุกที นี่ก็หยักศกละ อีกนิดคงหยิกหย็อย


“หืม”

ฝ่ายนั้นเลิกคิ้วกลับมาเป็นเชิงว่าถามอะไรของมึง กูไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย

ว่าไงดีครับ ปกติไนล์เป็นคนซื่อสัตย์กับผมและตัวเองเวลาที่เราอยู่ด้วยกันนะ
ครั้งนี้มันจึงแปลกจริงๆน่ะแหละ


“เครียดอยู่ รู้ตัวไหม”

ส่งนิ้วไปคลี่ปมที่มองไม่เห็นระหว่างคิ้วของอีกคนแล้วก็หัวเราะเบาๆกับความมึนงงของคนใกล้ชิด

เวลาที่เขาไม่รู้ตัวเอง
ผมก็ต้องช่วยเตือนแบบนี้เสมอ


“ฮึ”

เขาส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะก้มลงขีดๆเขียนๆบนสมุดจดเช่นเคย


“ใครหายไปรึเปล่า”

ตอนพูดนี่ก็กลั้นใจอยู่พอตัว เชื่อไหม


“?”

ร่างบางกว่าชะงักก่อนนัยน์ตาหม่นมองมาโดยมีเครื่องหมายคำถามอยู่เต็มไปหมด


“กูรู้ว่ามึงเข้าใจ”

อย่าหลอกตัวเองเลย
อย่าหลอกทั้งตัวเอง และกู…


“...”


“มึงไม่เจอม่อนมากี่วันแล้ว”

สุดท้ายก็พูดไปจนได้ นี่ผมจะโดนต่อยมั้ยวะ
ไนล์หันขวับมาเหมือนกับผมพูดอะไรผิดไป


“ทำไมถามงั้น”


“มึงก็รู้ว่าทำไม”


“...”

ความเงียบของมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเหมือนที่เคย เมื่อภายในความเงียบครั้งนี้ไม่มีคำตอบแบบทุกครั้ง


“ไม่สบายใจก็ไปหา”

จริงๆผมไม่ได้คิดว่ามันยากนะ
ส่วนตัวแล้วในเมื่อสองคนนี้ยังเป็น ‘เพื่อน’ กันอยู่ ผมก็คิดว่าพวกเขามีสิทธิ์จะไปมาหาสู่กันตามปกติ

จะมีก็แต่ความกลัวของผม
กลัวอยู่ลึกๆในใจว่าเขาจะไม่กลับมา

แต่ก็แล้วไงล่ะ
ความรู้สึกของผม ผมจะดูแลเองให้ได้
แม้ว่ามันจะยากสักหน่อยก็ตาม


“ทำไม”

ทำไมต้องไปหา?


“เพราะไม่มีม่อนแล้วมึงเครียด”


“แต่กูมีมึงไม่ใช่หรือไง”

ไม่คิดว่าประโยคแบบนี้จะออกมาจากปากของคนเฉยชาแสนเปราะบางอย่างนายณภัทร

ไม่รู้ว่ามันแค่พูดไปงั้นหรือพูดออกมาจากใจจริงๆ
แต่ได้เท่านี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว จริงไหม


“เอาแบบนั้นก็ได้”

ยกฝ่ามืออันอุ่นเสมอของตัวเองขึ้นลูบผมหยักศกสีดำสนิท ไนล์สบตากับผมเหมือนเอ่ยคำขอบคุณที่ผมยังอยู่ตรงนี้

ขอบคุณที่ผมยังอยู่ตรงนี้แม้เขาจะลังเลว่าจะอยู่หรือไป


“วันนี้ไปแดกเหล้ากัน”


แบบนี้ก็ทำตัวสมเป็นคนเครียดดี








ณ ร้านเหล้าไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก


“เฮ้ย กูต้องถูกหวยแน่ๆ”

ใครคนหนึ่งตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเมื่อหันมาสบตากับผม มองจากไกลๆแล้วหน้าตาคุ้นแปลกๆแต่ก็จำไม่ได้ว่าเจอกันที่ไหน


“เฮ้อ… พี่เพลง”

แต่คนข้างผมนี่เหมือนจะรู้จักดีเลยนะเนี่ย
ทำหน้าเบื่อหน่ายขนาดนี้


“กรี๊ด ฉันจะโทรไปอวดเพื่อนว่าเจอใคร”

สาวเจ้าหันมามองผมทีไนล์ทีก่อนจะพิมพ์อย่างรัวเร็วลงบนสมาร์ทโฟน


“เว่อร์ไปละพี่ คณะก็มีให้เจอ”


“ฉันไม่ได้หมายถึงแก หมายถึงแฟนแกต่างหาก”


“ไม่ใช่แฟน”


…


เกิดความเงียบขึ้นหลายอัตรา
เพลงในร้านก็ดันจบพอดี


…


พี่เพลงมองแบบอึ้งๆ
ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ว่าไปแล้วก็ไม่เคยขอคบกันอย่างจริงจังเสียทีล่ะมั้ง เฮ้ยแต่ผมเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรนะ ความสัมพันธ์แบบนี้ก็แปลกๆดี ไม่ซีเรียสแต่ก็ไม่ทิ้งขว้าง อืม…



“แล้วเราเป็นอะไรกันวะมึง”

ผมถามไปแบบเฉยๆมากๆจนพี่เพลงแกช็อคอีกรอบ มือเรียวควานเอาแก้วเบียร์ของไนล์ไปดื่ม


“คนที่คบกันอยู่”


เออ… แล้วมันต่างกับแฟนยังไง…


“มันต่างกันหรอวะ”

ไม่ใช่เสียงผมครับ เสียงพี่เพลง


“ไม่รู้ ไม่ชอบฟอฟัน”


แม่งบ้า


“....”


“เออ เอาแบบนั้นก็ได้”

เออออกับมันมาขนาดนี้ละ อีกนิดคงไม่เสียหายครับ



“กูไปละ อยู่กับพวกมึงแล้วประสาทจะแดก นี่พูดกันรู้เรื่องได้ไงวะ”

พี่เพลงเปลี่ยนสรรพนามก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับดนตรีเพลงใหม่ที่เริ่มเล่นพอดี





รักไม่ได้
บอกกับตัวเอง
หัวใจตัวเอง
ต้องห้ามตัวเอง
บอกมันอย่าหวั่นไหว





ร่างโปร่งชะงักไปเล็กน้อย ย้ำว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผมมองตามสายตาของอีกคนจนกระทั่งไปสบตากับฝ่ายที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล


“อ้าว มากับใครวะม่อน”

เป็นผมที่เอ่ยทัก เมื่อคนข้างๆมันยังนั่งนิ่งเหมือนฟ้าก่อนพายุเข้า


“ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกมึง กูมากับนิล”

ผมเลิกคิ้วนิดๆเมื่อได้คำตอบ


“สนิทกันหรอวะ กูไม่เห็นรู้”

เดาว่าไนล์ก็อาจจะไม่รู้
ไอ้นิสัยถ้าไม่ถามก็ไม่ตอบ และไม่เคยสงสัยอะไรเลยของมันเนี่ย ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียกันแน่


“ก็เออมั้ง สนิททั้งไอ้บ๊องนี่และไอ้บ้านั่น”

พยักเพยิดมาทางนี้ทีแล้วก็ทางคนที่ยืนสีไวโอลินอยู่บนเวทีที ม่อนทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติทั้งที่ในแววตาของมันหมองจนผมยังรู้สึกได้

แน่นอนว่าม่อนเก็บความรู้สึกได้น้อยกว่าไนล์มากโข
แล้วมีหรอที่ไนล์จะไม่รู้ว่ามันคิดอะไรรู้สึกอย่างไรอยู่


“นั่งไหม”

สุดท้ายคนปากแข็งก็เอ่ยขึ้นจนได้


“มึงนั่งเป็นเพื่อนมันก่อนละกัน กูออกไปจดอะไรแป๊บ ในนี้แม่งมืดมากมองไม่เห็นเลย”




ผมโกหกที่ว่ามองไม่เห็น
ไนล์โกหกที่ว่าไม่รู้
ม่อนโกหกที่ว่าไม่รู้สึก


อ่า… มีแต่คนขี้โกหกทั้งนั้นเลย





รักเขาไม่ได้
เขาดียังไง
ชอบเขาเท่าไร
ก็ต้องหยุดไว้...เอง





“อ้าว ธันวามานั่งทำอะไรคนเดียวข้างนอก”

พี่เพลงเจ้าเก่าครับ ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ค่อยกระอักกระอ่วนทั้งที่เพิ่งจะเคยคุยกันครั้งแรก


“จดอะไรนิดหน่อยครับ”

ผมแบสมุดจดเล่มพกพาให้ดู มีแต่ภาษารัสเซียพี่เขาคงอ่านไม่ออกหรอกครับ ลายมือผมก็ไม่ได้สวย


“จดอะไรล่ะ จดจำหรอ”

เสียงหวานติดห้าวนิดๆเอ่ยกลั้วหัวเราะแล้วขี้มาที่สมุด อันเป็นว่าหน้าที่ผมเปิดนั้นมีแค่ลายเส้นขยุกขยุยของไนล์ที่มันเคยวาดเอาไว้เต็มหน้า


“อันนี้ของไนล์มัน”


“แล้วไม่กลับไปหาเขาหรอ”


“คิดว่ามันมีเรื่องต้องทำ”

หญิงสาวเลิกคิ้วเรียวสวยซึ่งเขียนมาเป๊ะขึ้นก่อนจะถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ


“รู้ใช่ไหมว่ามันเป็นคนยังไง”


“รู้ครับ”


“รู้อย่างเดียวไม่ได้นะ ต้องเข้าใจมันด้วย”

เธอยิ้มบางก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านผมไปที่อื่น



เข้าใจหรอ…
เข้าใจสิ
ผมเข้าใจดีทั้งหมดที่เป็นเขา


เข้าใจจนเลือกจะออกมานั่งข้างนอก
แล้วให้อีกคนจัดการกับความรู้สึก
ที่มายืนอยู่ตรงหน้าของมัน


ว่าแต่ผมออกมานั่งรอข้างนอกหัวใจของเขาพอหรือยังนะ


สักพักหนึ่งผมก็ลุกขึ้นแล้วกลับเข้าไปในร้าน สองคนยังคงนั่งหันหน้าเข้าหากันเช่นเคย แต่ไม่ได้สบตากัน ม่อนมองไปที่เวทีส่วนไนล์มองไปที่หน้าต่างซึ่งขึ้นเป็นไอและมีหยาดน้ำเกาะพราวเพราะฝนด้านนอกเริ่มตกแล้ว


“กูไม่เคยบอกมึง”


“เรื่องอะไร”


เฮ้ๆ ทำไมบทสนทนาเหมือนเพิ่งเริ่มเองล่ะ ผมว่าผมออกไปนานแล้วนะ


“มึงก็รู้ว่ากูกำลังพูดถึงอะไร”


แน่นอนว่าม่อนรู้จักไนล์ดี ดีกว่าผมเสียอีก


“กูไม่รู้ถ้ามึงไม่พูด”


เฮ้อ…


“ไนล์ มึงกำลังจะบอกว่ามึงไม่รู้เลยสักนิดว่ากูรักมึงมากกว่าเพื่อนมาตลอด มึงกำลังจะบอกกูแบบนั้นหรอ”

เสียงของม่อนยังคงระดับเดิม เย็นอย่างไรก็เย็นเท่าเดิม
ที่เพิ่มเติมคงเป็นเพียงความสั่นที่มากขึ้น แต่ไม่เยอะพอจะทำให้เขาหยุดพูด

ผมเลือกจะเดินอ้อมมานั่งโต๊ะด้านหลัง และดีที่โต๊ะร้านนี่มีที่กั้นค่อนข้างสูงให้ผมได้ซ่อนตัวต่ออีกนิด


“...”


“มึงอย่ามาเงียบได้ไหมวะ”


“แล้วจะให้กูพูดอะไร มึงก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”


“รู้สิ กูก็ไม่ได้บอกว่าจะทำให้มันเป็นไปได้ปะวะ”


“แล้วมึงจะพูดขึ้นมาทำห่าไร”


“กูแค่คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว มึงเองก็มีคนดูแลแล้ว กูควรจะบอกๆให้มันจบๆไป จบแล้วก็จะได้ตัดใจ”


“...”


ทำไมมึงไม่บอกมันไปว่าไม่มีมันมึงก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน
ผมได้แต่ก่นด่าคนที่คบอยู่เงียบๆในใจ


“ความรู้สึกของกู ก็เท่านี้แหละ”


“งั้นทั้งกูและมึงควรส่งความรู้สึกนี้ลงมหาสมุทรไปพร้อมกัน”


“อืม กูก็ว่างั้น”


ใจร้ายกับตัวเองกันเกินไปไหม…


ม่อนว่าเท่านั้นก่อนที่บทสนทนาจะเงียบลง ผมคิดว่ามันคงลุกออกไปแล้วจึงเดินกลับมานั่งที่เดิม

ดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหยาดฝนของผมแดงก่ำ
แต่ดันไม่มีน้ำตาสักหยด

คิดๆไปแล้วทำไมน้ำตาผมถึงไม่ไหลกันนะ
ในเมื่อในอกมันทั้งเจ็บทั้งจุกที่ต้องมานั่งฟังทุกอย่าง


“ร้องไห้ไหม”

ยื่นมืออุ่นของตัวเองไปแตะกับมือเย็นบนโต๊ะที่กำกันแน่นจนขึ้นข้อขาว


“ไม่เป็นไร”

ไนล์ส่ายหน้าเบาๆ แต่ผมชักไม่แน่ใจว่ามันบอกประโยคนี้กับผม กับตัวเอง หรือกับใคร


“ทำไม..”

ยังพูดไม่ทันจบประโยคอีกคนก็เอ่ยขึ้นขัดก่อน


“เพราะม่อนสำคัญ”

เสียงสั่นเอ่ยเช่นนั้น ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าแบบไหน
หรือแม้แต่รู้สึกเยี่ยงไร

ตอนนี้รู้แค่อึดอัดไปหมด จนต้องสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ผ่อนปรนให้ตัวเองใจเย็นลงบ้าง


“มึงเลยเลือกที่จะไม่คบกันใช่ไหม”


“...”


เงียบก็แปลว่าใช่


“เพราะม่อนสำคัญเกินกว่าที่มึงจะเอามาเสี่ยงกับคำว่ารัก ใช่ไหม”


“...”


เออเจ็บแปล๊บๆดีแฮะ


“เพราะมึงไม่อยากเสียมันไป ถ้าวันนึงความสัมพันธ์มันมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ใช่ไหม”


“...”

ไนล์ยังคงเงียบและจ้องมองผมด้วยสายตาสับสนปนขุ่นมัว ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรที่ผมกล่าวไป


สรุปได้ว่าม่อนสำคัญมาก


“และเพราะกูสำคัญไม่พอ มึงถึงจะลองเสี่ยงดู…ใช่ไหม”


ปลายเสียงของผมเบาหวิวจนตัวเองรู้สึกได้ ผมยิ้มไปพูดไป แต่ไม่ส่องกระจกก็รู้ว่ายิ้มของตัวเองก็แห้งเหี่ยวเสียเหลือเกิน


“...”


ในใจผมอยากให้มันเลิกเงียบนะ
แต่เมื่อความเงียบก็เป็นคำตอบ… ผมก็ได้คำตอบของผมแล้วสิ


“มาเป็นคนไม่สำคัญมาก ที่มีความรู้สึกที่สำคัญต่อกัน กูขอแค่นี้ ได้..ใช่ไหม”


“...”


จนแล้วจนเล่ามันก็ยังเงียบ
แต่มือเย็นข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นประคองแก้มอุ่นของผม


ราวกับอ่านใจคนตรงหน้าได้
ราวกับแววตาเอ่ยปากได้
ราวกับหัวใจร่ำร้องเป็นถ้อยคำได้


ผมได้ยินคำขอโทษมากมาย
แต่ไม่สามารถรู้ได้ว่าเหตุผลของมันคืออะไร


น้ำตาหยาดเล็กหล่นจากดวงตาที่ใครก็ว่าอบอุ่นราวดวงอาทิตย์ฤดูหนาว ไม่ได้พรั่งพรูเรียกให้เห็นใจหรือสงสาร เป็นเสมือนแค่หยาดน้ำค้างยามเช้า ทุกคนบอกฤดูฝนนั้นหนาวเย็นเพราะหยาดฝนทำให้อุณหภูมิผิดเพี้ยนไปหมด จะมีก็แต่ดวงอาทิตย์ให้แสงนวลคอยประคองไออุ่น


แต่หลายคนคงลืมไป
ว่าหากฝนตกในฤดูหนาว
มันหนาวเหน็บเสียจนปวดหัวใจ
จนแม้แต่ดวงอาทิตย์ก็ช่วยอะไรไม่ได้






“นะ…”







ไม่เป็นไร…
ถึงจะไม่สำคัญเท่า
แต่เพราะถ้านั่นแปลว่าเราจะลองรักกันได้





ผมว่ามันก็คุ้มอยู่
...ใช่ไหม

No comments:

Post a Comment