Sunday, 24 July 2016

11.5 ถ้าเป็นตอนนั้น



[Special]
Back to where the river started

ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดว่าถ้าเป็นตอนนั้นจะทำอย่างไร
ถ้าเป็นตอนนั้น...


ต้นกำเนิดลำธารอยู่ในป่าและภูเขา
ตาน้ำเล็กใหญ่ผลิตผลลัพธ์อันไม่น่าเชื่อ
จากสายธารเล็กแค่เพียงฝ่ามือ ไหลตามแรงโน้มถ่วงลงมาเรื่อยๆจนกลายเป็นสายน้ำใหญ่และเชี่ยวในบางครั้ง

ต้นกำเนิดความรู้สึกของผมน่ะหรือ
เช่นเดียวกัน…
เนินเขาสูงชัน

คนที่ทำให้ผมได้รู้ว่า
การ ‘รัก’ โดยไม่แสดงออกนั้น
เขาทำกันอย่างไร






“เราชื่อม่อน นายล่ะ”

ประโยคแรก
คำถามแรก
การคุยกันครั้งแรก

ม่อนเป็นเพื่อนบ้านข้างซอย ผมกลับมาเชียงรายหมาดๆหลังจากพ่อต้องการให้พวกเรามาเรียนภาษาไทยเพิ่มเติมเสียบ้าง ไหนจะนิลที่ไม่ยอมพูดไทย และพี่แนตที่สำเนียงแปร่งๆ แต่สำเนียงแปร่งๆนั่นแหละที่ทำให้ครอบครัวเราหัวเราะสนุกสนานอยู่ทุกวัน


“ไนล์ เราชื่อไนล์”


“โอ๊ะ ไม่ใช่คนไทยนี่นา”

เด็กชายมนัสหรือม่อนเอ่ยขึ้นแกมตกใจเล็กๆเมื่อเขาหันไปสบตาด้วย ตอนนี้เรากำลังอยู่ในเทศกาลปีใหม่ หมู่บ้านของผมมีจัดงานลอยโคมตามประเพณีทางเหนือ ทุกซอย(มีอยู่แค่สามซอย)ในหมู่บ้านจึงออกมารวมตัวกันเพื่อพบปะสังสรรค์ทั่วไป


“อื้อ ลูกครึ่ง”

ผมเป็นเด็กพูดน้อย และจะไม่เล่าถ้าไม่มีคนถาม
ม่อนเป็นคนเจื้อยแจ้วชอบเจรจา เป็นมนุษย์สังคม


“ชาติอะไรอะ ดูเท่ชะมัด”


“กรีก”


“หูยย ไม่เคยเจอเลย ตาสีฟ้าแต่ผมสีดำสนิทเชียว เราชอบๆ”

ไม่ว่าเปล่ามือที่ยังไม่โตเต็มวัยยื่นเข้ามาจับปลายผมสั้นหยักศกก่อนยกมันขึ้นกระทบแสงจันทร์


“...”

ผมไม่ได้ตอบอะไรเมื่ออีกคนไม่พูดต่อและเริ่มเล่นกับเส้นผมบนศีรษะ ปากของม่อนพึมพำอย่างมีชีวิตชีวาตลอดจนบางทีผมก็คิดว่าเขาน่ารำคาญไปบ้าง

เด็กป. 6ยังพูดมากได้ขนาดนี้เลยหรอ
ไม่รู้เหมือนกันผมเป็นเด็กไม่ค่อยพูด จะอายุเท่าไหร่ก็ไม่เคยพูดเจื้อยแจ้วขนาดนี้


“เด็กๆ มาลอยโคมได้แล้วลูก”

เสียงผู้ใหญ่คนหนึ่งที่น่าจะเป็นแม่ของม่อนเรียกจากไกลๆ


“ไปกันเถอะไนล์”


“อืม”


“ยินดีที่ได้รู้จักนะ”


“อืม”


“พูดอะไรอย่างอื่นเป็นมั้ยเนี่ย”


“...อืม”


แล้วอีกคนก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มสดใสกับมือที่กุมมือของผมก่อนฉุดออกแรงลากไม่มากไม่น้อย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ามือของคนอื่นเย็นกว่ามือของตัวเอง

เย็นสบาย
เหมือนต้นลม
สดชื่น
เสมือนอากาศบริสุทธิ์

นั่นคือเขา
นั่นคือม่อนสำหรับผม





สองปีผ่านไป


“ไนล์ ร้องเพลงให้พี่หน่อยสิ”

พี่แนตหรือนาตาเลียเอ่ยขึ้น เธออายุมากกว่าผมถึงหกปี
พี่แนตเป็นเหมือนฤดูใบไม้ร่วง มีสีสันแต่ก็แอบมีความเศร้า ไม่ถึงกับหมองแต่มีความหม่น เธอเป็นคนสำคัญของครอบครัวเรา เป็นเหมือนพู่กันค่อยแต่งแต้มอารมณ์ให้ทุกคน

ผมเป็นคนเงียบ
นิลซึ่งเป็นฝาแฝดก็เงียบ จะพูดก็ต่อเมื่อโกรธ
แม่เป็นคนอ่อนโยน แต่ไม่ใช่คนเจี๊ยวจ๊าว
พ่อไม่ค่อยอยู่ไทยกับเราเท่าไหร่ เพราะธุรกิจอยู่ที่กรีซ

เพราะเหตุนี้มั้งครับพวกเราจึงพึ่งให้พี่แนตเป็นเสียงของบ้าน เป็นดนตรี เป็นศิลปะ เป็นแสงสว่าง


“นิลด้วย เล่นไวโอลินไปพร้อมน้องสิ เดี๋ยวพี่เล่นเปียโนให้”

เสียงเพลงน่ารักสดใสบรรเลงในบ้านเรียบง่ายไสตล์ไทยประยุกต์ เปียโนหลังเก่าของคุณยายถูกใช้และดูแลอย่างสม่ำเสมอมาตลอดเพราะพี่แนตเป็นคนดีดทุกวี่ทุกวัน


“สอนหน่อย”

ผมเดินเข้าไปใกล้พร้อมนั่งบนเก้าอี้เปียโนตัวเดียวกัน
หญิงสาวนัยน์ตาสีฟ้าเข้มหันมาพร้อมรอยยิ้ม มือเรียวจับมือของผมไปวางบนคีย์ทั้งห้า


“จำที่พี่บอกให้ดีนะ เวลานี้คือความสุข จำให้ดีนะ”

ผมไม่รู้ว่าพี่แนตหมายถึงแค่การเล่นดนตรีด้วยกันหรืออะไรอย่างอื่น
ไม่รู้ว่าสื่อถึงชีวิตและอะไรอีกหลายอย่างหรือเปล่า

โทษตัวเองที่อ่อนต่อโลกเกินจะเข้าใจ
โทษตัวเองซึ่งไร้เดียงสาเกินจะตีความ

เพราะผมไม่รู้ว่าเธอหมายความยังไง
เพราะแบบนั้น… อาจะเพราะแบบนั้น…
เราถึงได้เสียเธอไป




วันนี้วันเกิดผม
วันเกิดครบรอบสิบสามปีบริบูรณ์
เราวางแผนจะจัดงานเล็กๆในสนามหญ้าหน้าบ้าน ไม่มีอะไรมากแค่ชวนเพื่อนสนิทผมซึ่งคือม่อน และครอบครัวของม่อนมาทานข้าวด้วยกัน

ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน และเดินออกจากห้องเช้ากว่าทุกวัน
ผมเดินไปหาพี่แนตเช้ากว่าทุกวัน
แต่มันดันเป็นเช้าที่ฝนตก และพยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้ฝนจะตกทั้งวัน แม่เลยสั่งให้ผมเดินไปบอกพี่แนตว่าเราจะไม่มีปาร์ตี้ในสวนแล้ว พี่แนตจะได้ไม่ต้องขับรถออกไปซื้อของตกแต่ง



“...”

ผมไม่รู้ว่าควรมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไร


“พี่แนต…”




โครม!


เก้าอี้ไม้สีน้ำตาลอ่อนล้มลง
คนบนนั้นถูกเชือกรั้งคอต่อหน้าต่อตา
มีเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาประสานกัน
บ่งบอกว่าฝ่ายบนเก้าอี้นั้นก็ตกใจ

ขาสองข้างเหมือนไม่รู้จะต้องก้าวเดินหรือทรุดลง
ทั้งร่างกายไม่สามารถขยับได้
นัยน์ตาของผมยังคงเบิกกว้างจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า


“พี่แนต… พี่แนต…”

พึมพำได้เพียงเท่านี้ทั้งที่ในใจตะโกนร้องเรียกให้คนมาช่วย ผมในอายุ 13 ปีตกใจเกินกว่าจะทำสิ่งที่ถูกต้องได้เร็วพอ


ตุบ

จดหมายในซองสีขาวสะอาดหล่นลงกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์
ผมมองตามกระดาษแผ่นบางที่เขียนคำขอโทษนับร้อย



“พี่แนต!!!!”


ไม่รู้อะไรสั่งให้ตะโกนลั่นบ้าน รู้เพียงว่าร่างตรงหน้าหยุดดิ้นแล้วแน่นิ่งไป ลมหายใจของพี่สาวคนเดียวของผมก็เช่นกัน


หยุดไปหมด
ทั้งเวลา
ทั้งการเต้นของหัวใจ


เพราะทุกสิ่งหยุด
จึงเจ็บปวด
รวดร้าวจนไม่รู้ว่ายังเจ็บอยู่อีกไหม




“...ไนล์...ไ…”

เสียงแว่วจากที่ไกลๆดังค้างอยู่ในโสตประสาท แต่ก็ไม่สามารถเรียกสติของผมกลับมาได้


“พี่แนต…”

สิ่งเดียวที่ยังคงติดค้างในใจ ในสมอง ในม่านตาคือภาพของพี่สาวอันเป็นที่รักซึ่งตัดสินใจปลิดชีพตนเอง


“ไนล์… ไนล์! ไนล์!!”

ผมหันไปมองต้นเสียงที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนเสมือนว่าอยู่ข้างๆในที่ๆใกล้มาก สบกับดวงตารีสีน้ำตาลเข้มเกือบจะดำก็พบความกังวลและเป็นห่วงมากมายอยู่ในนั้น

มือของม่อนเย็นแต่ก็เป็นไอเย็นที่ทำให้ผมรู้สึกตัว


“ม่อน..”

เสียงอันแหบแห้งกระซิบกับอากาศ
มือพลันสั่นขึ้นมา… ไม่สิ… สั่นไปทั้งตัว
จู่ๆขอบตาก็ร้อนผ่าวเมื่ออีกคนกุมมือผม จู่ๆน้ำตาก็ไหลรินเมื่ออีกฝ่ายดึงเข้าไปในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน


“กลับมาหาเราก่อนไนล์ กลับมาก่อน”

เสียงยังไม่แตกหนุ่มดีเอ่ยซ้ำไปซ้ำมาราวกับกลัวว่าผมจะหายเข้าห้วงแห่งภวังค์เศร้าและไม่กลับมาอีกเลย


“พี่แนต… พี่แนต.. เขา…”


“ชู่.. ไม่ต้องเล่าหรอกนะ”

มือขนาดเท่าๆกันยกขึ้นลูบผมหยักศก สายตาของเพื่อนบ้านข้างซอยมองไปรอบๆตัวซึ่งมีแต่กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง

นิลยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ตรงหน้ามุมห้องฉุกเฉินโดยมีแม่ของเขากุมมือ สายตาดุของคนๆนั้นว่างเปล่าอย่างน่าใจหาย หญิงวัยทำงานก็ไม่ต่างกัน เธอกุมมือลูกชายอย่างสั่นเทา ใบหน้าสวยแนบลงที่มือของนิลพร้อมเสียงสะอื้นมากมายที่บรรยายไม่ได้ถึงครึ่งของความโศกเศร้า


“พี่แนต.. ไนล์ขอโทษ.. ขอโทษ”


ถ้าผมทำอะไรเร็วกว่านี้
ถ้าช่วยได้เร็วกว่านี้
ถ้าสมองประมวลผลเร็วกว่านี้

บางที…
เราอาจจะยังมีฤดูใบไม้ร่วงอยู่ด้วยกัน
บางที…
เราอาจยังมีรอยยิ้มของครอบครัว
แต่บางที…
บางที… ก็ไม่สามารถเป็นจริงได้


แขนเล็กแบบเด็กผู้ชายยังไม่โตเต็มวัยของม่อนโอบกอดผมเท่าที่เขาจะทำได้ คนๆนี้นั่งกอดผมแบบนั้นเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม นิ้วเรียวคอยเช็ดน้ำตาแม้ว่าสุดท้ายธารแห่งความเสียใจก็ไหลลงมาซ้ำรอยเดิมทุกที

ผมร้องไห้จนเหมือนจะไม่มีน้ำตาเหลือ
รอบดวงตาแดงก่ำและช้ำไปหมด
อาหารไม่ตกถึงกระเพาะสักนิดเพราะทุกส่งที่กินเข้าไปผม
อาเจียนมันออกมาหมด หมอบอกว่าเป็นอาการช็อคขั้นรุนแรง ต้องใช้ยาบำบัดพร้อมแอดมิดอยู่โรงพยาบาลสักพักหนึ่งเพื่อป้องกันการคิดสั้น



“กินข้าวหน่อยนะ วันนี้ของอร่อยนะ”

และก็เป็นม่อนอีกเช่นเคยที่มานอนเป็นเพื่อนและดูแลผมทุกวัน นิลกับแม่ต้องทำการดำเนินเรื่องงานศพ ส่วนพ่อบินกลับมาแล้วและอยู่ในสภาวะใจเสียไม่ต่างกัน พ่อพักอยู่โรงพยาบางห้องข้างๆกับผมนี่เองเพราะเป็นลมกระทันหัน

ทุกคนในครอบครัวจิตใจพังกันไปหมด
ไม่มีใครหวังพึ่งใครได้
ไม่มีใครให้ระบายความทุกข์

ผมรู้สึกโชคดีที่มีม่อน
โชคดีที่มือคู่นี้ไม่ปล่อยผมให้จมอยู่กับความทุกข์
ถึงเขาจะฉุดผมขึ้นมาไม่ได้แต่สักวันผมต้องตะเกียกตะกายขึ้นไปจากที่นี่แน่นอน


“นอนมั้ย นอนกอดกันนะ”

เพราะเป็นคนติดผ้าห่มแต่เด็กผมจึงชอบการถูกกอด เวลานอนไม่หลับผมมักจะเดินไปนอนกับพี่แนตเพราะการกอดกับนิลที่หน้าตาเหมือนกันเกินไปนั้นมันให้ความรู้สึกแปลกๆ

เสียงอ่อนโยนของเพื่อนสนิทยังคงเอ่ยเบาๆคลอไปกับเสียงเพลงที่เปิดเพื่อให้ผ่อนคลาย
อ้อมกอดที่เคยรู้สึกว่าเย็นสดชื่นมีความอุ่นมากกว่าปกติ มือที่เคยคิดว่าอุณหภูมิเย็นกว่าคนทั่วไปอุ่นขึ้นอีกระดับ


อุ่นเสียจนน้ำตาไหล


“..ขอบคุณ”

รู้สึกถึงแรงกระชับของอ้อมแขนและสัมผัสอบอุ่นของฝ่ามือบนศีรษะ รู้สึกขอบคุณจริงๆ



ถ้าไม่มีม่อน
อาจไม่มีผมในวันนี้

แต่ถึงจะรัก ก็จะไม่ปริปากพูดออกไป
ถึงจะรู้สึกมากมายแค่ไหน ต่างคนก็ต่างเลือกจะไม่ทำอะไร
ความสัมพันธ์แบบที่เรามีตอนนี้นั้นดีอยู่แล้ว
เป็นจุดที่ไม่ว่าผมหรือม่อนก็จะไม่อยากทำลาย

เพราะกลัวการผิดพลาดของตัวเอง
เพราะไม่อยากให้ความรักต้องหายไปอีก

จึงต้องหยุดไว้เท่านี้







ถึง...เนินเขาของผม

ณ ความรัก
รักครั้งแรก
เป็นความชอบ
ชอบแบบไร้พิกัด

ถ้าตอนนั้นผมเห็นนัยน์ตาอันรักใคร่
ถ้าผมเห็นทุกสิ่งเร็วกว่านี้
เราก็คงจะลงเอยด้วยกัน เพราะผมนั้นรักคุณไม่ต่างเลย

แต่นั่นเป็นเรื่องของเมื่อวานและเมื่อวานซืน
เมื่อตอนนั้นได้ถูกสายลมหนาวพัดผ่านไปเสียแล้ว

ถ้าเป็นตอนนั้นเราคงจะรักกันแบบที่ผมเคยอยากจะรัก
ถ้าเป็นตอนนั้นแววตาที่ใช้มองกันคงไม่ต่าง
ถ้าเป็นตอนนั้น…

แต่เพราะว่า ‘ถ้า’ เป็น ‘ตอนนั้น’
ตอนนี้จึงทำไม่ได้

เพราะช่วงเวลาแห่งนั้นได้จบลงแล้ว
เพราะคำว่า ‘ถ้า’ ถูกทิ้งไว้ให้เป็นเพียงการสมมติฐาน



ถ้าตอนนั้นเป็นแบบนี้
เพียงแค่ตอนนี้ ไม่อาจกลับไปเป็นเช่นนั้น



ถ้าเป็นตอนนั้น
ผมคงกอดคุณผู้ส่งแววตาตัดพ้อไว้แน่น

ถ้าเป็นตอนนั้น
ผมคงรับรักอย่างไม่คิดอะไร

และถ้าเป็นตอนนั้น
อุณหภูมิเย็นเยียบของคุณคงไม่ทำให้เจ็บปวด



แต่ตอนนั้นผ่านมาแล้ว
ผมมีแค่ตอนนี้

ผมมีแค่วันนี้ ณ ที่ตรงนี้
และวันนั้นซึ่งไม่อาจย้อนคืน




*****



No comments:

Post a Comment