10 Livewire
[Tunwa]
เอ่อ… ยังไงต่อดี…
ร่างสูงใหญ่แต่โปร่งพอควรซึ่งถือร่มอยู่หน้าคนที่เขาเพิ่งเอ่ยประโยคชวนเลี่ยนใส่พลันคิดอะไรไม่ออกเสียอย่างนั้น ธันว่าไม่ใช่คนทะเล้น และห่างไกลจากคำว่าเจ้าชู้ยิ่งนัก ซ้ำร้ายคือเขาเป็นคนทื่อๆและบางทีการกระทำก็ซื่อจนน่าตกใจ
ดวงตาเรียวแต่ไม่เล็กสบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าขุ่นอมเทาซึ่งอีกฝ่ายใช้มองมาอย่างสงสัยว่าเหตุการณ์ต่อไปจะเป็นเช่นไร
แต่คำที่เขาบอกว่าจะเป็นเพียงครึ่งสายรุ้งนั้นเป็นความจริงทั้งหมด เขาจดมันไว้ในสมุดก่อนจะรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ
ถามว่าทำไมจู่ๆธันวาจึงเลือกเดินขึ้นมาบนเวที…
ก็เพราะแววตาของนายณภัทรเนี่ยสิที่ทำให้ขายาวๆสองข้างออกเดินมาโดยอัตโนมัติ
สีฟ้าหม่นอันเศร้าสร้อย
ยามมองเขาและเหลือบมองทะเล ราวกับตัดพ้อ
เป็นการตัดพ้อที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวรู้หรือไม่
ไม่สำคัญหรอกมั้งว่าทบทวนหรือยัง
สำคัญที่ว่าเขาเห็นมันเข้าพอดิบพอดี
จังหวะดนตรีก็ดันมาพอดีกับใจเสียเหลือเกิน
และพอคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ชวนกระอักกระอ่วนนี้ดี ธันวาจึงเลือกจะดึงข้อมือนักร้องประสานเสียงชั่วคราวของวงลงเวทีไปเสียดื้อๆท่ามกลางเสียงพูดคุยและเป่าปากล้อเลียนของหลายฝ่าย
แต่สิ่งเดียวที่เขาสังเกตุและจำได้แม่น
คือความสิ้นหวังในดวงตาเพื่อนสนิทของเจ้าของมือซึ่งเขากำลังกุมอยู่
นี่เราไปอยู่ตรงกลางระหว่างอะไรหรือเปล่านะ…
Fast forward เร็วๆผ่านเวลาอันมีค่าและไร้ค่าไปพร้อมกัน หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ล่วงเลยมาสักพักแล้ว ธันวาบอกกับตัวเองทุกวันว่าไม่ได้นับวันหรอก แต่ก็จำได้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่ยี่สิบแล้วนับจากวันนั้น
“กินไร”
“สุกี้แห้ง เอาน้ำไร”
“ใบเตย”
“โต๊ะมุมนู้นนะ”
ถ้าถามธันวาแล้วหนุ่มครึ่งไทยครึ่งจีนก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ความสัมพันธ์แบบไหนกันนะที่พวกเขามีอยู่ ณ ขณะนี้ แค่เพื่อนร่วมคณะ คณะข้างๆ และลามไปถึงคณะตรงข้ามก็เห็นเขากับไอ้ลูกครึ่งกรีกนี่ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น
เช่นวันนี้ อีกคนก็มากินข้าวที่โรงอาหารคณะอักษร
แต่ไม่ได้มาคนเดียว พกเพื่อนมาด้วยสองคนคือเวลาและพลินทร์ ส่วนเขาก็มากับไผ่โดยมีทะเลและฟางมาแจมบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วย
“อ้าวหวัดดี”
สาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเอ่ยขึ้นห้วนๆก่อนจะก้มลงโซ้ยข้าวเที่ยงต่อด้วยความเร็วแสง ดูท่าจะรีบไปปั่นงานนะแบบนี้
“กินช้าๆ เดี๋ยวก็ติดคอ”
ผมบ่นไปตามนิสัยเคยชิน เป็นเพราะอยู่กันมานาน ทะเลมันก็เหมือนเพื่อนสนิทไปแล้ว เหมือนน้องสาวพี่สาวด้วย ตอนคบกันนี่ก็ไม่ได้พูดจาต่างจากตอนนี้นะ ไม่มีหรอกสะวงสวีทอะไรแบบคนอื่นเขา
“ฉันมีงานส่งต่อ ใครจะไปว่างเหมือนแก”
เห็นมั้ยล่ะ เคยเดาผิดเสียที่ไหน
“ไปเลยไป ทำงานไม่เสร็จแล้วก็มาแขวะคนอื่น ชิ่ว”
“ไม่คิดจะช่วยแล้วยังไล่อีก เพื่อนชั่ว”
“อะนี่ไม่ตีกันซักวันหิมะมันจะตกหรือไงคะพวกคุณ”
ฟางเอ่ยขึ้นในที่สุด เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วที่จะต้องห้ามทัพผมกับทะเล แน่นอนเพราะขนละขั้วขนาดนี้เลยอยู่กันไม่รอดเสียที
แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนบางคนก็บอกว่าผมดูพยายามไม่สุด
“ตกแน่ ไม่ใช่หิมะนะ แต่เกรดมึงอะตกแน่ถ้ายังไม่รีบยัดข้าวแล้วไปปั่นงานต่อ”
สาวตาคมเสียงดุดีกรีพี่ว้ากหญิงประจำศิลปกรรมฯเอ่ยเสียงดังขึ้นนิดหน่อยก่อนจะฉุดกระชากเพื่อนให้วิ่งตามไปด้วย แต่ผมแอบเห็นว่าสายตามันเหลือบมามองใครคนหนึ่งในพวกเราที่ไม่ใช่ผมและไนล์ก่อนจะเร่งฝีเท้าจากไป
เวลา…?
“จริงๆมึงเป็นคนพูดมากหรอธันวา”
พลินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมเอียงหน้ามองผมอย่างฉงน ไอ้นี่ก็แปลกนะครับ มันเหมือนจะไม่ค่อยเก็บรายละเอียดอะไรตามประสาคนปากร้ายและอารมณ์ขึ้นง่าย แต่ดันเป็นคนขี้สังเกตุและดูจากสายตานี่น่าจะเจ้าเล่ห์พอสมควรเลย
“ก็เปล่า”
ผมเลิกคิ้วเชิงถามว่าทำไมถึงถามแบบนั้น
“ก็อยู่กับทะเลมึงไฟท์กันตลอด ประโยคยาวก็มา”
ดวงตาฉบับคนไทยแท้หรี่ลงเล็กน้อยเหมือนประเมิณอะไรในตัวผมอยู่ แล้วก็กลับมาเป็นแบบเดิมเมื่อผมให้คำตอบ
“รู้จักกันมานาน มันเป็นธาตุร้อน กูเย็นแต่ก็ไม่เย็นเท่าไอ้ไนล์ แป๊บๆก็ตีกัน”
“กูอยากรู้ว่าระหว่างทะเลกับไนล์ ใครจะทำให้มึงพูดได้มากกว่ากัน”
ผมชะงักไปเมื่อความปากเป็นพิษของเพื่อนใหม่ไม่กี่เดือนออกฤทธิ์ นัยน์ตาสีฟ้าของไนล์ไม่มีประกายหรือความวูบไหวอะไรทั้งสิ้น เขาแค่กระพริบตาแล้วใช้หางตามองพวกผมเท่านั้น
“เฮ้อ มึงอะ มานี่มา”
แต่แล้วไอ้ไผ่ก็ทำให้ผมงงกว่าเก่าโดยการตบที่ว่างข้างตัวให้พลินทร์เดินไปสิงสถิตตรงนั้น นี่มันไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่…
“อะไรเล่า ก็แค่สงสัย”
“ชู่ว”
ทีอย่างนี้ล่ะเงียบได้…
“แต่กูสงสัยจริงๆนะ”
เงียบได้แป๊บนึง…
“กูตอบให้ ไอ้สองคนนี้น่ะ มึงเห็นว่ามันพูดกันเยอะหรอ”
ไผ่ยกแขนคล้องคออีกฝ่ายก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ดวงตาเฉียงหันไปสบกับจุดเดียวกันของพลินทร์ก่อนจะหันกลับมาพูดต่อเมื่ออีกฝ่ายส่ายหัว
“แล้วมึงคิดว่าทำไมมันถึงอยู่ด้วยกันได้”
“แม่งเหมือนสปีชี่ส์เดียวกัน”
“ฉลาดมากที่รัก ธันวามันไม่จำเป็นต้องพูดมากกับทุกคน โดยเฉพาะคนที่เข้าใจมันและมันก็เข้าใจเขา มึงเข้าใจมั้ย”
ไผ่ยักคิ้วให้ผมอย่างกวนๆก่อนจะหันไปยิ้มมุมปากให้คนที่ใบหน้าแทบเกยไหล่ตัวเอง และเหมือนพลินทร์จะนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้ามนขึ้นสีเล็กน้อยเหมือนคนร้อน
“ที่รักอะไรของมึง ประสาท”
กูว่ามึงผิดประเด็นแล้ว…
[Nile]
วันนี้ไปเดินกินข้าวเที่ยงที่อักษร
ไม่มีอะไร แค่ว่างเลยอยากให้กระเพราะรับรสชาติและคุณภาพอาหารที่ดีกว่าเสียหน่อย
นึกขึ้นได้ว่ามีคนๆหนึ่งอยู่คณะนี้พอดี เลยส่งเมสเสจเรียกมากินด้วยกันเสียเลย
แต่แอบแปลกใจนิดหน่อยที่สมาชิกในการกินมื้อเที่ยงวันนี้ไม่ได้มีแค่สามคน นักศึกษาคณะจิตแพทย์ก็มาจอยน์
รู้งี้ก็น่าจะเมสเสจหาม่อนด้วย…
ไหนจะสาวศิลปกรรมฯสองคน ทะเลและฟาง
และวันนี้ผมได้พบว่าทะเลนั้น แปรปรวนสมชื่อ
ตกบ่ายแก่ๆก็ไม่ได้ไปไหนไกล วันนี้มีความว่างมากกว่าวันอื่นๆตรงที่อาจารย์คาบบ่ายเลิกเร็ว ผมกับเวลาจึงเดินข้ามมาร้านกาแฟเล็กๆหลังมหาลัย
Ombre Sky
ชื่อร้านน่ารัก ตกแต่งแนวอะไรไม่รู้จะว่ามินิมอลจะไม่ใช่ เห็นเพื่อนพยายามเถียงกันหลายรอบว่านี่คือแนวอะไรจนเจ้าของร้านบอกเองว่าไม่ได้มีแนวทางอะไรหรอก อยากเอาอะไรมาวางก็วาง ชอบอะไรก็เอามาใส่
แกบอกไม่ได้คิดจะนิยามอะไรมากมาย
ซึ่งผมเห็นด้วยนะ… กับหลายๆเรื่อง
แต่ชื่อร้านดันทำให้นึกถึงบางประโยคของบางคนกับบางความรู้สึกและบางสถานะที่ไม่ชัดเจนเสียที
คือก็ไม่ได้คิดมาก
แต่บางอย่างบอกว่าถ้ารู้สึกกลับไปกลับมาแบบนี้คงไม่ได้กลับออกจากภวังค์มืดมนของตัวเองเป็นแน่ ถ้าหลุดอีกรอบใครก็อาจจะช่วยไม่ได้แน่ๆ
“อเมริกาโน่เย็นแก้วกลางครับ”
เพราะเป็นคนชอบกินขม จึงสั่งกาแฟดำ
แต่ไม่รู้ทำไมทั้งที่เป็นคนตัวเย็น ก็รั้นจะกินแต่ของเย็น
“สตรอเบอร์รี่ชิสเค้กเฟรปปูชิโน่ แล้วก็ครีมโรล อย่างละที่ครับ”
เหลือบตามองเพื่อนสนิทที่สั่งเมนูหวานเลี่ยนไม่มีความเหมาะกับหน้าตาง่วงงุนซึ่งจริงๆแล้วถ้าทำตัวปกติกว่านี้ซักหน่อยคงหล่อกว่านี้มากโข
เขากับเวลาไม่ค่อยชวนกันคุยเสียเท่าไหร่ จะมีก็แต่มานั่งจุ้มปุ๊กวาดรูปเล่นด้วยกันบ้าง ด้วยความรักสันโดษทั้งคู่จึงมีเส้นแบ่งอาณาเขตชัดเจนในใจของทั้งสองฝ่าย
“ทะเลน่ะ”
แต่แล้วความสงสัยก็ชนะเมื่อผมส่งเสียงออกไปในที่สุด คนตรงข้ามเงยหน้าจากการตัดครีมโรลเพียงครู่เดียวก็ก้มหน้าลงไปทำแบบเดิมต่อ
“รู้จักกันมาก่อน ปีหนึ่งมั้ง”
โอเค ความสงสัยกระจ่าง
ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมทะเลจึงชำเลืองมองเวลาบ่อยจัง และผมว่าธันวาก็คงจับสังเกตุได้เช่นกันในเมื่อบนโต๊ะอาหารมีแค่ไม่กี่คน
“อืม”
ตอบให้พอเป็นพิธีแล้วจึงก้มดูดกาแฟใส่น้ำแข็งของตัวเองต่อไป มือพลางถ่ายรูปเจ้ากระบองเพชรต้นเล็กจิ๋วซึ่งเจ้าของร้านนำมาประดับโต๊ะอัพลงอินสตาแกรม
[Wayla]
ความจริงเวลานั้นมาเพื่อกิจบางอย่างที่บางคนส่งมา
เวลาก็แค่รอเวลาที่เหมาะเจาะ… อย่างที่อีกคนบอกอีกตามเคย
ส่วนตัวแล้วเขาไม่ยุ่งเรื่องของเพื่อนคนนี้มากนัก เว้นเสียแต่ตอนไหนที่เขาเห็นว่ามันไม่ไหวจริงๆ
แต่เรื่องนี้จะไม่ยุ่งก็ไม่ได้ คนนี้ขัดใจไม่ค่อยได้ เดี๋ยวมีเรื่องแล้วจะซวยหนัก
หนึ่งสาวกับสองนายบอกให้มาเป็นตัวล่อ เวลาก็จัดให้
แต่นี่ล่อมานานแล้ว ทำไมยังไม่ดำเนินแผนเสียที เขาตาจะปิดเข้าแล้ว
มือหนาพิมพ์ยิกๆบนโทรศัพท์สมาร์ทโฟนแบบสัมผัสที่เพื่อนมีกันเกือบทุกคน
ข้อความใหม่ส่งเข้ามาแบบเงียบเชียบเพราะเขาปิดทั้งเสียงทั้งระบบสั่นแต่เปิดแชทค้างไว้รออยู่แล้ว
อ่านแล้วก็ต้องแอบอมยิ้ม
เดี๋ยวไอ้หน้านิ่งเพื่อนสนิทจะไหวตัวทัน
คนนึงขัดไม่ได้เพราะเป็นความสุข
อีกคนก็อยากช่วยเพราะอยากให้มีความสุขเสียที
ไม่ได้ลืมใครคนนึงที่คงจะเจ็บปวดอยู่
แต่คนสองที่กล่าวไปนั้น… ควรจะได้มีความสุขเสียที.. จริงๆ
ส่วนคนที่เป็นความสุขขอเก็บเอาไว้ก่อน
เดี๋ยวพร้อมแล้วจะมาบอกวันหลัง
[Nile]
ไม่นานพอที่จะดูดกาแฟแก้วเดิมหมด เสียงกริ่งร้านก็ดังขึ้นอีกหน คราวนี้เป็นคนคุ้นหน้าที่คอนโดหันหน้าเข้าหากัน
ธันวา…
อีกแล้ว
“ฝากมันกลับด้วย กูง่วงละ”
และแล้วเพื่อนผู้ชื่อเวลาแต่นาฬิการวนตลอดก็เดินหาววอดๆออกจากร้านไปโดยทิ้งให้เขานั่งจ้องกระบองเพชรอยู่ตรงข้ามอีกคนที่เพิ่งจะไปรับออเดอร์ของตัวเองมา
“มาไง”
“เขาบอกกาแฟร้านนี้สวย เห็นมึงลงไอจีพอดี เลยตามมา”
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้หลังจากอยู่กับธันวามาสักพักคือเขาเป็นคนพูดห้วนพอๆกัน และยังเป็นคนที่ค่อนข้างทื่ออีกด้วย
“อือ”
ผมเลิกจ้องตากับหนามของกระบองเพชรจิ๋วแล้วเปิดกระเป๋าเอาหูฟังไอโฟนสีขาวธรรมดาๆออกมา
สบตาอีกฝ่ายเหมือนกับจะมีประโยคขอร้องอยู่หน่อยนึง จึงใจดียื่นมือพร้อมหูฟังหนึ่งข้างไปให้
โดยได้รอยยิ้มละมุนกับแสงแดดละไมกลับคืนมา
I've been depending on the overgrown
Too many lovers that I'll never know
Counting my losses as I let them go
Heavy the water as I sink below…
เพลงของอีกหนึ่งวงโปรดดังขึ้นทันที ปลายนิ้วเรียวเขี่ยไอน้ำเย็นบนแก้วเล่นเป็นเส้นต่างๆนาๆ ที่เจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังวาดอะไรอยู่ ดวงตาสีฟ้าอมเทากลับเข้าไปอยู่ใต้เปลือกตาสีซีดอีกครั้งเมื่อเจ้าของมันฮัมเพลงในลำคอ
จะเหลือก็แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำคู่นี้ที่ยังไม่ละไปไหน
ท่ามกลางความเงียบของร้านกาแฟประหลาดที่ไม่คิดจะเปิดเพลง ธันวาส่งนิ้วชี้ของตัวเองไปแตะกับส่วนเดียวกันของฝ่ายตรงข้าม
จากแตะเป็นเกี่ยว
แล้วก็หยุดนิ่งตรงกลางโต๊ะสีดำสนิท
ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นอีกครั้ง สัมผัสที่นิ้วเย็นทำเอาอุ่นแปลกๆ
เมื่อมองตาของอีกฝ่าย ไอ้ความไม่ชัดเจนในความรู้สึกก็ตีตื้น รื้นขึ้นมาอีกระลอก
“เอาไง”
ไม่พูดจบประโยคก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร
“อยากได้คำตอบใหม่หรอ”
“ตอนนั้นถือว่าเป็นคำตอบด้วยหรือไง”
“หึ”
“ว่า”
“...”
โน้มตัวเข้ากระซิบบางอย่างด้วยเสียงเบาราวลมพัดผ่าน
ใกล้จนธันวาได้กลิ่นคล้ายหยาดฝนจากตัวอีกฝ่าย
“ชัดเจน?”
“...”
ไม่มีคำตอบจากรอยยิ้มบางบนใบหน้าซีดแต่ดูนวลขึ้น
“รู้ไหมทำไมสายรุ้งแค่ครึ่งเดียว”
พอไม่ได้คำตอบก็ยิงคำถามเสียเอง ให้คนถูกถามเลิกคิ้วหน่อยๆ
“กูจะให้มึงแค่ครึ่งเดียว เพราะมึงต้องหาอีกครึ่งในตัวมึง”
“...”
เป็นทฤษฎีที่ไม่เคยมีใครหยิบยื่นให้ ความรักที่เขาเคยรู้จักจากหลายคนล้วนแต่จะส่งทั้งหมดให้อีกฝ่าย เว้นก็แต่แม่กับนิลที่ไม่เคยทำแบบนั้นเพราะไนล์ไม่ชอบให้แสดงออกเช่นนั้น
เขาไม่อยากเหมือนคนอ่อนแอ
รู้…
รู้ดีว่าแพ้บ้างก็ได้ ล้มบ้างก็ได้
แต่ยิ่งรู้ดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่อยากเป็นภาระของใคร
“ไนล์”
เสียงทุ้มเอ่ยเบาจนแทบกระซิบ ครั้งแรกไม่หวังให้เจ้าของชื่อหลุดจากภวังค์
“...”
ไนล์ชอบไปในที่ๆธันวาไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของจิตใจ แต่ก็ดีกว่ายามที่นัยน์ตาสีหม่นคู่นี้หลุบลงต่ำ ดีกว่าการที่มันจ้องไปในความเวิ้งว้างเยอะเลยทีเดียว
“ไนล์”
“...”
เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ เขาจึงอยากจะลองเงียบบ้าง
“...”
“อะไร”
“ฝนน่ะ มันตกพร้อมแดดออกได้ เคยเห็นใช่ไหม”
ไนล์เคยได้ยินมาว่าถ้าเกิดในฤดูอะไรก็จะมีนิสัยเช่นนั้น
ธันวาเกิดเดือนธันวา… แน่สิ
แต่เดือนธันวาคือฤดูหนาว
ทำไมเจ้าของชื่อนี้คนนี้จึงมีรอยยิ้มอบอุ่นจัง
...คงเป็นเพราะที่ไทยมีฤดูหนาวแค่หนึ่งสัปดาห์ล่ะมั้ง
“เคย…มั้ง”
หลุบตาลงต่ำแบบไม่อยากสบอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าใจเจ้ากรรมชักจะโดนเหวี่ยงไปมา
แต่อีกคนก็ยังไม่เลิกแผ่ไออุ่น มือหนาประคองดวงหน้าหวานปนคมเข้มของหนุ่มลูกครึ่ง
นิ้วโป้งไล้อย่างเบามือไปบนเปลือกตาเมื่ออีกฝ่ายตัดสินใจจะปิดมัน
“กลัวอะไร กลัวอะไรหืม”
“ฝน… ของกู”
ไนล์จะสื่อว่าฝนของเขา ใช่ว่าตกตามฤดู
ในตาคู่นี้มีฝนตลอดเวลา แม้ว่าจะเป็นแค่ฝนซาๆก็ตามที
“มึงมีร่ม มึงมีรุ้ง ไม่ต้องกลัว”
ประโยคนี้ทำให้คนผมยาวกว่าถอนหายใจเหยียดยาวก่อนขนตาหนาจะกระพือขึ้น
...สบตากันจนได้…
ใครว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไม่มีเสน่ห์
สงสัยต้องให้ลองมาจ้องตากับธันวา
ยามเวลาแสงแดดอ่อนกระทบ
เล่นเอาใจสั่นไหวแบบไม่เนียนเอาเสียเลย…
So hold me when I fall away from the lines
When I'm losing it all, when I'm wasting the light
And hold me when I put my heart in your hands
When I'm losing it all, when I'm wasting it all
ร่างบางขยับตัวเบือนหน้าออกจากมือของอีกฝ่าย เปลี่ยนเป้าหมายไปซบมือเย็นของตัวเองแทน
อากาศสงสัยจะร้อน ฝนอาจจะใกล้ตกจึงอบอ้าวเช่นนี้
ทำไมหน้าถึงได้รู้สึกร้อนแปลกๆ…
นิ้วเรียวสีขาวออกซีดขยับไปหยุดบริเวณหูฟังของคนตรงข้ามโดยที่ยังไม่ได้เอาใบหน้าออกจากฝ่ามือตนเอง
ออกแรงเคาะบนหูฟังสีขาวสองสามครั้งหนุ่มเอเชียแท้จึงเข้าใจอะไรบางอย่าง
อาจเพราะมีพรสวรรค์ด้านดนตรี
คนๆนี้จึงชอบสื่อสารกับเขาผ่านเพลง (แม้บางทีมันเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ)
เช่นตอนนี้ไนล์กำลังบอกให้ธันวาเงี่ยหูฟังดีๆ
คำถามสำคัญที่จะระบุจุดยืนอันชัดเจนของนาทีนี้
Oh won't you be my livewire?
Make me feel like I'm set on fire
Your love will take me higher and higher
Oh won't you be my livewire, my livewire?
คนหนึ่งกับใบหน้าซีดเซียวซึ่งถ้าไม่สังเกตุผ่านนิ้วมืออย่างดีแล้วก็ไม่มีวันรู้ว่ากำลังขึ้นสีระเรื่อ
คนหนึ่งกับนัยน์ตาอบอุ่น รอยยิ้มอบอุ่น มีแต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านเต็มไปหมด
สองดวงใจซึ่งคิดว่าคงจะเต้นแรงแกว่งคร่อมจังหวะไม่แพ้กัน
และเสียงตอบรับทุ้มต่ำของดวงอาทิตย์ฤดูหนาว
“I would… I would”
No comments:
Post a Comment