Wednesday, 3 August 2016

14 สิ่งที่เขาไม่รู้ [by Nil]




14 สิ่งที่เขาไม่รู้



[Nil]


น้องชายฝาแฝดมีแฟนแล้วครับ


ไอ้ไนล์ที่ดูเหมือนไม่แยแส ทำตัวแบบ I don’t care about the world นั่นแหละครับ ผมดีใจนะที่เห็นมันมีความสุข หรืออย่างน้อยก็มีแววว่าจะเป็นสุขไปนานๆ เพราะตั้งแต่ที่พี่แนตเสียไปไนล์ก็เหมือนโทษตัวเองอย่างเดียว

จากที่พูดน้อยอยู่แล้ว… มันเหมือนคนเป็นใบ้ไปเกือบปี
จากที่นิ่งอยู่แล้ว… มันเหมือนซากศพก็ไม่ปาน
จากที่แข็งนอกอ่อนในอยู่แล้ว…

กลายเป็นหัวใจของมันยับเยินไปหมด

ใช่ว่าคนอื่นในครอบครัวจะไม่เจ็บปวดนะครับ ทุกคนเจ็บปวดเท่าเทียมกันหมดแหละผมว่า และเจ็บมากจนไม่มีใครพึ่งพาใครได้เลย ณ ตอนนั้น

ไนล์เลยโชคดีที่มีม่อน
แน่นอนว่าเกือบทุกครั้งเวลาม่อนมาเล่นที่บ้านของพวกเราผมก็จะอยู่ด้วยเสมอ แต่ด้วยความที่ผมมีไวโอลินเป็นตัวช่วยในการบรรเทาความเจ็บปวดจากการสูญเสีย อะไรๆมันเลยดูดีกว่าที่ไนล์เป็นมั้ง


ใช่ว่าการสีไวโอลินไม่ทำให้นึกถึงพี่สาว
ทุกครั้งที่บรรเลงเพลง… ผมคิดถึงเธอ
ทุกครั้งที่เป็นเพลงโปรดของพี่แนต…
จริงๆแล้วเจ็บจนแทบบ้า

แต่ผมอาจจะเป็นพวกเจ็บให้พอจนมันเริ่มจะชินล่ะมั้ง

ไม่ได้น้อยใจตัดพ้ออะไรหรอก ผมมันไม่ใช่คนคิดมาก
ไม่ได้คิดอะไรมากมายกับการที่พี่แนตเลือกจะจากไป ก็เขาอยากหายไป รั้งไว้เขาจะไม่เจ็บปวดกว่าหรือ


“คิดอะไรอยู่”

ไอ้บี เพื่อนในวงดนตรีเดียวกันเอ่ยถามขึ้นมา
ตอนนี้เป็นเวลาซ้อมวง ง่ายๆคือว่างเมื่อไหร่ก็ซ้อม ขลุกกันอยู่ทั้งวันทั้งคืน ส่วนมากในวงก็เป็นคณะเดียวกันแหละครับ จะมีไอ้ฝ้ายที่แปลกแยกเรียนออกแบบเลยติดทำโปรเจคไม่ค่อยได้มาซ้อมบ่อยๆแบบพวกผม


“คิดถึงพี่สาว”

ผมตอบไปตามจริง เป็นพวกไม่ชอบโกหกความรู้สึกตัวเองอยู่แล้ว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าบางทีทำไมผมจึงมีความเกลียดบนความรักให้กับไนล์

ผมเกลียดที่มันทำเหมือนไม่เป็นอะไรทั้งที่แผลในใจมันบาดลึกจนเจ้าตัวพังไปหมดแล้ว
เกลียดที่มันไม่ยอมให้ใครยื่นมือเข้าไปช่วย
แต่ตอนนี้ก็ดีแล้วที่มีไอ้ธันวา สัมผัสได้ว่าไอ้ไนล์มันเปิดรับธันวามากกว่าคนอื่น

เผลอๆจะมากกว่าม่อนเสียด้วยซ้ำ


“กูเข้าใจนะ เรื่องแบบนี้แม่งจะผ่านไปนานขนาดไหนใครก็คงลืมไม่ได้หรอก”

ไอ้บีตบบ่าผมเบาๆก่อนเดินไปนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ตอนแรกมันเป็นโซฟากำมะหยี่สีแดง คลาสสิคกว่าเยอะ แต่ฝุ่นจับกว่าเยอะมากเลยต้องเปลี่ยนเพราะไอ้บีมันเป็นภูมิแพ้


“มึงว่าการตัดใจจากคนที่มึงคิดว่าชอบมันยากมั้ยวะ”

ผมถามขึ้นพลางมองสบตาบีนิ่งๆ


“ก็ถ้ามึงแค่ ‘คิดว่าชอบ’ คงไม่ยากเท่าไหร่มั้ง”


“แล้วถ้าแค่ ‘ชอบ’ ล่ะ”


“นิลมึงรู้ปะว่าตัดใจจากคนๆนึงอะไม่ถึงตายหรอก ยิ่งเป็นมึง ยิ่งไม่ตาย”

ผมขมวดคิ้วกับคำพูดของเพื่อน บีเห็นดังนั้นมันเลยกระแอมเบาๆแล้วเปิดปากพูดต่อ

“กูรู้ดีว่ามึงเข้มแข็งพอ มึงรักใครรักจริงก็ใช่ แต่มึงไม่มีวันให้ตัวเองต้องพังเพราะความรักที่มึงให้ใครหรอกจริงมั้ย”


“ก็ใช่”


“มึงคงไม่บอกกูใช่มั้ยว่ากำลังพูดถึงใคร”


“ถ้ามึงยอมเล่นเพลงที่กูอยากเล่นสักสองเพลงกูจะบอก”

ผมหมายถึงเพลงที่จะต้องไปเล่นในงานอาร์ตสตรีทน่ะ


“แปลว่ากูต้องไปคุยกับคนอื่นให้มึงด้วยงั้นสิ”


“ฉลาดมาก”


“เรื่องจิ๊บจ๊อย”


“ไอ้ม่อน”


“ห๊ะ”

เพื่อนของผมทำหน้างงไปชั่วครู่ก่อนจะจ้องตากลับมา


“เออ ไอ้ม่อน”


“มึงก็รู้ว่ามันชอบแฝดมึง”


“ก็เลยมาถามนี่ไงว่าตัดใจง่ายมั้ย”


“เชี่ย…”


ผมไม่รู้หรอกนะว่าสำหรับคนอื่นความชอบความรักมันคืออะไร สำหรับผมผมแค่รู้สึกมัน ทำความรู้จักกับมัน ทักทายมันและถ้าสุดท้ายจะต้องบอกลามันผมก็ไม่เสียดาย

เช่นเดียวกับม่อน

ตอนเด็กๆเรามักจะอยู่กันสามคน ม่อน ไนล์ และผม เรียงลำดับชื่อตามความสว่างไสวของบุคลิกมั้ง
ผมมักจะอยู่เงียบๆ คอยสังเกตุสิ่งรอบข้าง ทั้งๆที่เป็นคนใจร้อนและหัวรั้นมาก แต่ผมก็ไม่ออกตัวก่อนถ้าไม่จำเป็น

เพราะงั้นจึงเป็นเหมือนเงาสีดำ
เป็นเหมือนเงาสีนิลสมกับชื่อ


ย้อนไปตอนมัธยมปีที่สาม… ผมกับม่อนเริ่มสนิทกัน

“นิลๆ”


“หืม”


“ไนล์เป็นไงมั่ง”


“ก็ดีขึ้นนิดนึง อย่างน้อยก็กินข้าวมากกว่าห้าคำ”


“วันนี้เดี๋ยวแวะไป แม่ฝากกับข้าวมาด้วย”


“อือ ขอบใจ”


“ไม่เป็นไร เต็มใจอยู่แล้ว”


บุคคลผู้ซึ่งมีชื่อแปลได้ว่าเนินเขาฉีกยิ้มสดใสแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้แต่ไอเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว





มัธยมปีที่สี่…


“เฮ้ยนิล”


“ว่า”


“ไอ้ไนล์มันไม่มาเรียนหรอวะ”


“อืม มันไม่สบาย เป็นไข้”


“อ้าว แล้วเป็นไรมากมั้ยวะ”


“ก็แค่ไข้ขึ้นอะ แม่ดูอยู่ที่บ้าน”


“เลิกเรียนแล้วกูกลับด้วย จะไปเยี่ยมมัน


“เค”


เลิกเรียนวันนั้นม่อนก็มายืนรอหน้าห้องผม
แล้วเราจึงปั่นจักรยานกลับบ้านผมโดยมีม่อนเป็นคนซ้อน




มัธยมปีที่ห้า…


“สัสนิลลล”


“เรียกแค่ชื่อยังจะดีกว่า”


“โอ๋ๆ กูล้อเล่นเอง เออวันนี้กูเจอโบรชัวร์ติวเข้ามหาลัยที่กรุงเทพ พวกมึงสนปะ”


“ไนล์ไปกูก็ไป”


“ติดน้องหรอมึง”


“คิดงั้นก็ตามใจ”


“กิ๊วๆ คนติดน้อง งั้นเดี๋ยวกูลองถามรายละเอียด ปิดเทอมขึ้นม.6ไปเรียนกัน”





มัธยมปีที่หก…
งานจบ


“ยินดีกับพวกเราด้วยเว้ย”


“เป็นบ้าหรอแสดงความยินดีตัวเอง”


“เอ๊า คนเราก็ต้องมี self appreciation ปะวะ”


“เดี๋ยวนี้อินเตอร์”


“แน่นอน กูจะเป็นจิตแพทย์ที่ดีก็ต้องเก่งภาษาอังกฤษด้วย”


ยังจำรอยยิ้มภูมิใจหนักหนาของมันได้


“เมื่อไหร่พวกมึงจะเลิกกัดกัน”


ยังจำอารมณ์ที่น้องชายแสดงออกมาไม่บ่อยนักได้
ก็มันคือความทรงจำนี่นา… จะลืมหรอ?






มหาลัยปีแรก… รับน้อง


“เฮ้ยไนล์มึงดูสาวคนนั้นดิ น่ารักชิบหาย”


“มองเขาแล้วเขามองมึงมั้ย”

ผมแขวะมันแทน หมั่นไส้


“อย่าขัดสิไอ้นิล เนี่ยกำลังสื่อสารทางโทรจิต”


“เพ้อเจ้อ”


นั่น… โดนไอ้ไนล์ด่าจนได้
สมน้ำหน้า





มหาลัยปีสอง… กลับเชียงราย


“ไม่ได้เจอนานแต่พวกมึงไม่เปลี่ยนเลยว่ะ”

ม่อนทักผมเมื่อเจอกัน เหตุที่ไม่ได้พบปะกันนานแล้วเพราะผมเองก็มีวงดนตรี กิจกรรมหนาแน่น ส่วนมากขลุกอยู่ในคณะตลอด ไนล์ก็ยุ่ง ม่อนมันก็ไม่ว่าง

สรุปคือไม่มีใครว่าง ถึงต้องมาเจอกันที่ท้องถิ่นเดิมทางภาคเหนือแทน

“มึงก็ไม่เปลี่ยน”

ไม่มีใครเปลี่ยนไปเสียเท่าไหร่
ผมก็ไม่เปลี่ยน
ไนล์ก็ไม่เปลี่ยน
ยิ่งม่อนน่ะ...สายตาที่มองไปที่น้องผมน่ะ…

ไม่เคยเปลี่ยนเลย





มหาลัยปีสาม…
ณ งานอาร์ตสตรีทประจำปี

คนเยอะอย่างเคย
ที่ไม่เหมือนเคยคือไนล์ต้องรับภาระแทนเพื่อนที่ป่วยของผมมาร้องคอรัสให้กับวง
หลังเวทีวุ่นวายเป็นปกติ แสงไฟจากหลอดเหลืองๆไม่ได้ช่วยให้สงบลงอะไรมากมาย
แต่ก็เป็นบรรยากาศที่ดีไม่น้อย

ม่อนรับหน้าที่เป็นสต๊าฟฝ่ายเสียงช่วยงานวันนี้ ร่างโปร่งเดินไปเช็คไมค์ หูฟัง แอมป์ สายกีตาร์ กลอง และสุดท้ายก็เดินมาเช็คไวโอลินกับผม



“เสียงเพี้ยนไหม”


“ไวโอลินไม่เพี้ยน แต่เหมือนกูจะเพี้ยนเลย”


“ฮะๆ เป็นอะไรของมึง”


ผมยืนจ้องตาจ้องหน้ามันอยู่แบบนั้นแล้วยิ้มขำกับตัวเอง
คนๆนี้มีอะไรกัน…
คนๆนี้มีอะไรให้ผมชอบกันนะ…


“กูคงเพี้ยนจริงๆแหละ”


หาคำตอบไม่ได้นอกจาก
ถึงไม่เจออะไรที่ทำให้รู้ว่าทำไมถึงชอบ… ก็ชอบอยู่ดี






วันนี้วงของพวกผมมาเล่นที่ร้านเหล้าใกล้มหาลัย ไม่แปลกใจที่เจอไนล์กับธันวา
แต่แปลกใจที่คนขอมากับผมคือม่อน
ถามว่ายังสนิทกันไหมก็สนิทนะ สายสัมพันธ์ตั้งแต่เด็กตัดไม่ขาดน่ะ
แม้บางทีจะมีความเด๋อด๋าในบทสนทนาก็ตาม

ผมปลีกตัวไปเช็คเครื่องเสียงและอุปกรณ์บทเวทีขนาดย่อม ม่อนเดินไปทักทายไนล์

หลังจากอาร์ตสตรีทสายตามันเศร้าจนผมสงสัยว่ามันคิดยังไงถึงคิดว่าปิดไนล์ได้มิดกัน
อีกหนึ่งคำสันนิษฐานคือม่อนไม่ได้กลบเกลื่อน แต่ไนล์นั่นแหละที่แกล้งทำเป็นไม่รู้

ซึ่งจากนิสัยของทั้งคู่ ผมว่าอย่างหลัง


“ลิสต์เพลงวันนี้”

ฝ้ายส่งรายชื่อเพลงประมาณสิบเพลงได้เข้าใส่มือผม
อ่านแล้วเลิกคิ้วหน่อยๆ

เพลงร้านเหล้าน่ะ
อกหักเกิน 50% ก็ปกติ
แต่ที่ไม่ปกติคือเห็นคำว่า ‘รักไม่ได้’ แล้วใจดันเหวี่ยง

ไม่ช้าไม่นานนักร้องนำก็เริ่มขับขานเสียงไพเราะกินใจ ซึ่งเข้ากับเพลงอกหักทั้งหลายได้อย่างดี
ตอกย้ำความเจ็บของหลายคนเข้าไปอีก

สายตาผมเห็นม่อนเดินไปนั่งคุยกับไนล์ที่โต๊ะ พร้อมกับธันวาที่ผละออกไปด้านนอก
ผมนับถือธันวานะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่นับถือมันจริงๆ


“รักไม่ได้ บอกกับตัวเอง


ในเมื่อเขาไม่ได้มองมาที่ผม
ไม่สิ… ไม่เคยมองมา

แม้จะใกล้มากก็ตามที


“หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเองบอกมันอย่าหวั่นไหว”


ควรจะตัดใจ
ควรจะปล่อยมันไป
ผมไม่มีเขาผมไม่ตายอย่างที่ไอ้บีว่า


ผมกระชับมือที่จับคอไวโอลินและมือที่กำลังสีคืออีกนิด
มีบางอย่างบอกผมว่าไม่ควรอ่านปากสองคนที่กำลังคุยกันอยู่


“รักเขาไม่ได้
เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไร”


แต่แล้วไง..
เขาไม่เคยมองมาแล้วไง


“ก็ต้องหยุดไว้… เอง”



รักไม่ได้…
แล้วไงวะ






ผมมองการสนทนาของทั้งสองคนที่สนิทที่สุดในชีวิต จนกระทั่งจบการแสดงจึงเดินไปหาม่อนซึ่งนั่งอยู่ที่บาร์
แสงสลัวจากโคมไฟวินเทจมือสองที่พี่เจ้าของร้านบอกว่าราคาแพงงั้นงี้ไม่ค่อยช่วยให้เห็นอะไรชัดขึ้น

หรือเพราะความรู้สึกมันชัดอยู่แล้ว
จึงไม่ต้องมองเห็นด้วยตาก็ได้กันนะ



“ไง”


หัวใจน่ะ เป็นยังไง


“พัง”

มือขาวเหลืองแบบคนไทยเสยผมสีธรรมชาติไปด้านหลัง แต่ไม่ทันไรผมด้านหน้าก็ปรกลงมาอีกรอบ
ดวงตาปราศจากคอนแทคเลนส์สะท้อนเงาจากแก้วใสใส่น้ำสีอำพัน


“กูว่าละ”


“สัส”


“อยากสูบบุหรี่ ไปด้วยกันหน่อย”


ผมลากมันมาด้านหลังร้าน มีป้ายไฟนีออนดัดตกแต่งให้มีความย้อนยุคปนไปกับโมเดิร์น

จุดบุหรี่ธรรมดาที่ไม่ใช่มิ้นท์ขึ้นสูบ
ยื่นให้อีกคนแต่มันส่ายหน้า
พออัดสารพิษเข้าปอดได้สักพักผมก็ตัดสินใจได้ว่าตัวเองจะพูดอะไร


“นี่มึง”


“ไร”


“จะตัดใจหรอวะ”


“ก็เออดิ มันมีของมันเป็นตัวเป็นตนละ อีกอย่างความจริงแล้วกูก็ไม่เคยคิดจะให้มันพัฒนาอะไร”


“งี้มึงจะคุยกับกูอยู่มั้ยวะ”


แซวมันเล่นไปงั้น


“มึงเห็นกูเป็นคนยังไงกัน”


“ถึงไม่มีเรื่องของไนล์แล้ว กูกับมึงก็ยังคุยกันได้ใช่ไหม”

ผมว่าม่อนมันไม่เข้าใจอะไรในตัวผมเสียเท่าไหร่หรอก
ผมไม่เหมือนไนล์ที่มันศึกษามาแล้ว
ผมต่างแต่ไม่ใช่ตรงข้ามสุดขั้ว อาจจะทำให้เดาอะไรยาก


“อะไรของมึง”


เห็นมั้ย


“กูกำลังเสนอตัวดามใจมึงไง อย่าโง่”


มันรักคนอื่นแล้วไง
ความรู้สึกของผม ผมแค่อยากจะบอก
มันจะเอายังไงก็เรื่องของมัน
เพราะตอนนี้ผมจัดการเรื่องของผมแล้ว


ม่อนเลิกคิ้วหน่อยๆหลังจากที่ขมวดเป็นปมมาสักพัก

“มึงจะรอกูหรอ”


“ไม่รู้ อาจจะ อาจจะไม่”


ไม่ได้กวนนะ นี่พูดจริงๆ
เมื่ออนาคตมันบอกไม่ได้ แล้วทำไมต้องให้คำมั่น


“ถ้ากูบอกว่าไม่ต้องรอล่ะ”


“กูเคยฟังใครนอกจากตัวเองหรอ”


“ก็ไม่… แต่..”


“พอ”


“...”


“กูจะทำแบบที่กูอยากทำ จะรอจะไม่รอ ไว้มึงก็เห็นเองนั่นแหละ”


“...”


“กูไม่ได้เป็นคนคิดมากเท่าไนล์”


“...”


“กูใจร้อน”


“...”


“กูขวานผ่าซาก”


“...”


“แต่กูก็พูดได้ทันเวลาที่กูมี”


“...”


“ชอบ เข้าใจยัง”


ผมละบุหรี่ออกจากปาก มือดึงท้ายทอยอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากเข้าไปบนส่วนเดียวกัน บดเบียดเพียงครู่เดียวจึงผละออกมา

ม่อนดูสับสนและงงงวยเป็นอย่างมาก
ก็ไม่แปลกนะ ไม่ได้เกินกว่าที่คาดไว้


“มึง..”


“รีบๆชอบกูให้ทันก่อนที่กูจะรอไม่ไหวแล้วกัน”


“...”

อีกฝ่ายถลึงตาใส่ผมแทนการเอ่ยคำใดๆ


“ถือว่าตกลง”

ว่าแล้วก็ลากมันเข้ามาในร้านเพื่อเก็บข้าวของกลับหอ
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ผมเริ่มจะง่วง


“มึงมันบ้า”

เสียงอันคุ้นเคยก่นด่าตามหลังมา
ผมหัวเราะในลำคอก่อนจะรวบเก็บไวโอลินเข้าเคสของมันหลังจากทำความสะอาดเรียบร้อย

ผมลากมันออกมานอกร้านตรงลานจอดรถก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างที่รู้ดีว่าคนกวนน่าดู


“เพิ่งรู้หรอ”


มันอาจจะเพิ่งรู้ว่าผมชอบมัน
อาจจะเพิ่งรู้ว่าผมโคตรบ้า
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ม่อนยังไม่รู้…




ผมจับมือมันมาตั้งแต่ตอนสูบบุหรี่แล้ว

No comments:

Post a Comment