11 นะ
คนนี้ คนนั้น คนโน้น
คนไหน
คนที่ใจ บอกว่าไม่ลืม
ตรงนี้ ตรงนั้น ตรงโน้น
ตรงไหน
ตรงที่ใจ สร้างความฝัน
คำนี้ คำนั้น คำหนึ่งคำ
จากคนใด
จะทำให้ ดวงใจ อยากจะจำ
[Mon]
ผมยืนมองร้านกาแฟหลังมหาลัย
ยืนอยู่ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่แต่กลับไม่รู้สึกร่มเลยสักนิด
ผมยืนมานานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครนับ
ตัวผมเองก็ไม่รู้ ไม่ได้นับ
กับบางสิ่งบางอย่างในชีวิตแล้ว เวลาที่มันผ่านมานั้นไม่ได้เป็นตัววัดอะไร ไม่ว่าใครจะมาก่อนหรือหลัง สิ่งไหนจะอยู่ยาวนานหรือชั่วคราวเท่านั้น บางครั้งมันไม่สำคัญเลยจริงๆ
ก็เหมือนกับความรักของผมล่ะมั้ง
ยิ้มให้กับตัวเองที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำหน้าตาแบบไหนอยู่ เคยได้ยินใช่ไหมครับไอ้คำพูดที่ว่าเห็นคนที่เรารักมีความสุขเราก็ดีใจตามไปด้วย
บอกเลยแม่งไม่ค่อยง่ายจริงๆ
ก็ในเมื่อผมพยายามจะไปรู้สึกแบบนี้กับคนอื่นแล้ว ไม่ได้จมปลักนะ ลองมีแฟนมีใครต่อใคร แต่ก็ต้องเข้าใจหัวใจนิดนึง ไอ้การที่มันชอบวกกลับมาหาคนที่ซึ่งอยู่ในม่านตาอ่อนล้าของผมนั้นน่ะ…
เพราะว่าสำคัญ
สำคัญกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดนักศึกษาในวันที่ไม่มีเรียนเสียด้วยซ้ำ แต่ใส่มาเพื่อให้คนหนึ่งคนคิดว่าเขามีเรียนและเพียงแวะมาหาก่อนกลับบ้าน ถึงแม้การกระทำเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่เขาลิขิตขึ้นเองทั้งสิ้นก็ตาม
อย่างน้อยก็จะยืนอยู่ตรงนี้
อยู่ข้างๆและเริ่มจะเอียงไปด้านหลัง
อยู่ที่เดิมที่เคยอยู่ด้วยกัน
เป็นองศาเดียวที่อีกคนไม่เคยพบเจอ
ม่อน แปลว่าเนินเขา
บนเนินเขา มีอากาศเย็นเสียส่วนมาก
ก็คงถูกแล้วที่ไม่ใช่ตัวเลือก
เพราะคนในสายฝนตรงนั้นน่ะหนาวเหลือเกิน
เนินเขาตรงนี้ก็มีไออุ่นไม่พอจะโอบกอด
ถูกแล้วที่เลือกดวงอาทิตย์ฤดูหนาวตรงนั้น
ถูกแล้วเพราะในฤดูหนาว… ดวงอาทิตย์จะไต่ท้องฟ้าต่ำกว่าในฤดูอื่นเสียอีก
มือใหญ่กำหูฟังแน่นก่อนจะเสียบมันเข้าไปในที่ๆมันได้รับออกแบบมา เสียงเพลงแผ่วเบาเคล้าละอองน้ำจากต้นหญ้าบนปลายเท้าดังขึ้น
ม่อนไม่รู้ตัวว่ามันคือเพลงเดียวกันกับที่อีกสองคนกำลังแบ่งกันฟัง
แต่เขาก็ยังยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้งเมื่อเพิ่งรู้สึกว่าเกือบเกินครึ่งของเขา สร้างเลียนแบบคนในความคิดและหัวใจ มากจนคิดได้ว่าเกินพอดี
Oh won’t you be my livewire
คำถามเดียวกัน
คนละคำตอบ
คนละคนตอบ
เหลือเพียงเสียงกระซิบ
ละลิ่วไปดั่งต้นลมพัดบนม่อนสูง
“I would… If I ever could”
[Nile]
จะว่าเป็นทางการหรือยังก็ตอบไม่ได้
แต่ความสัมพันธ์ตอนนี้ชัดเจนแน่แท้แล้วว่าได้ก้าวข้ามผ่านเส้นบางๆของคำว่าเพื่อนมาเยอะอยู่
มือเรียวหมุนปากกามูจิหมึกดำเส้น0.38 ในมืออย่างเพลิดเพลิน ตอนนี้เป็นคาบเลคเชอร์ของคณะซึ่งมีคนตื่นและได้สติอยู่เพียงหนึ่งส่วนสี่ของห้อง และนั่นก็ไม่น่าแปลกใจเลยเพราะเนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทั้งนั้น
นี่แหละนะที่ว่ายิ่งโตคนเรายิ่งเลือกสิ่งที่ให้ความสนใจ
เมื่อสมองไปทางด้านดีไซน์ หลายคนก็ต้องยอมรับว่ามันยากในการมานั่งจุ้มปุ๊กสามชั่วโมงเพื่อฟังบรรยายยืดยาวเกี่ยวกับว่าเมื่อสามหมื่นปีที่แล้วศิลปะเกิดขึ้นได้อย่างไร
แต่ผมสนใจมันทั้งหมด
อาจเป็นเพราะผมต้องการจะเข้าใจทุกปัญหา ทุกทางออก ทุกตัวเลือกจากแก่นแท้ของมัน การเริ่มต้นจึงสำคัญ
ไม่รู้สิผมแค่เชื่อว่าถ้ารู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เราก็จะสามารถแก้ไขมันได้ก่อนจะเกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ
แต่นั่นมีข้อยกเว้น
เช่นหนึ่ง ตัวผมกับการตายของพี่สาว
แน่นอนผมรู้ว่าปัญหาของผมเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่สิ่งที่จนปัญญาจริงๆคือทางแก้ไข บางปัญหาก็ไม่มีทางออก
สอง เรื่องของผมกับธันวา
อันนี้ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เกิดขึ้นตอนไหนพัฒนาไปเมื่อไหร่ทั้งผมทั้งเขาเหมือนจะไม่เคยรู้เลย
แต่อันนี้ไม่ต้องแก้ คิดว่าไม่ใช่ปัญหา
สาม เพื่อนจากแดนเหนือ
ผมไม่เคยบอกใครว่ารู้สึกยังไงกับม่อน
ไม่เคยคิดแม้แต่จะพูดออกมา
แต่เวลาก็ทำให้ได้รู้ว่านอกจากสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แล้วนั้นก็ยังมีสิ่งที่ทดแทนไม่ได้อีกด้วย
และสี่ ผู้หญิงผมสีน้ำเงินคนนั้น
คนในความทรงจำของอีกคนข้างกาย
ก็แปลกดีที่มีความกังวล
แปลกดีที่พอเจอกันที่ไร ผมรู้สึกเหมือนลึกๆแล้วไม่มีใครแทนเธอได้ โดยเฉพาะสำหรับเจ้าของปากกาแท่งนี้
“วาดอะไรน่ะ”
อ้อ… เจ้าของเสียงนี้ก็เจ้าของปากกานั่นแหละ
“The Great Wave off Kanagawa”
มือยังคงสัมผัสกับกระดาษเนื้อดีที่เป็นส่วนหนึ่งของสมุด
“ทะเล”
ชะงักนิดนึงแล้ววาดต่อ
“ชอบหรอ”
หลุดปากถามออกไป
“เคยชอบ”
“อยากไปมั้ย”
วันนี้ธันวามานั่งเรียนคาบเลคเชอร์ในคณะผม ถามว่าทำไมผมเองก็ไม่รู้เช่นกัน มันคงว่างมั้งครับ มาถึงก็บอกว่าให้ปากกาทั้งๆที่เรามีเหมือนกัน สรุปแล้วก็คือแลกปากกากันใช้ ผมวาดรูปบนสมุดเรียน ส่วนเขาจดทบทวนภาษารัสเซีย
ตกลงใครเรียนกันแน่…
“อืม”
เสียงงึมงำทุ้มต่ำในลำคอ คนข้างๆไถตัวลงฟุบกับโต๊ะ มีเพียงนัยน์ตาสีเข้มโผล่ให้เห็น
“ทะเลไหน”
ถามไปงั้น…
หวั่นว่าเป็นคนหรือสถานที่
“ใกล้ๆ”
“กูไม่ค่อยไปทะเล”
จริงจังครับ ครอบครัวผมไม่ค่อยไปทะเลไทย
ไม่ขึ้นเหนือก็บินไปทะเลกรีซเลย
“ไปกับกูมั้ย”
เลิกคิ้วน้อยๆกับคำชวน มือก็ยังคงละเลงลายเส้นให้คลื่นที่ก๊อปมาจากผลงานชิ้นเอกในประวัติศาสตร์ตะวันออก
“ไปไหน”
“ไปหาทะเล”
ตกลงทะเลมันสถานที่หรือคน…
งงแล้ว
“...”
“กรีซ”
ไหนมึงบอกใกล้ๆ…
“นั่นบ้านเกิดพ่อกู”
“ดีเลย”
“ห่าไร”
“ไปทะเลกรีซกัน”
“...”
เป็นอะไรของมัน...
“นะ”
“...”
ไม่ชอบคำนี้เลยให้ตาย
ไม่ชอบคำนี้เวลาออกจากปากคนๆนี้
นอกจากจะนึกถึงพี่แนตแล้ว ความอบอุ่นเวลาธันวาใช้เสียงแบบนี้กับผมมันทำให้ใจแกว่งเหมือนจะตกจากเปลญวน และแปลกที่ไม่ทำให้ชะงักนึกถึงความเศร้าเหมือนครั้งออกจากปากคนอื่น
“ถือว่าตกลง”
“เฮ้อ”
มัดมือชกมากจริงๆ
“เยี่ยม”
“ซักวัน”
เอาวะ
“อะไร”
“...จะพาไป”
ถือว่าเป็นการขอบคุณสำหรับไออุ่นแล้วกัน
“นักศึกษาชายคนนั้นน่ะ หลับสบายหรือยังครับ”
เสียงอาจารย์ทำให้สะดุ้งออกจากอารมณ์ไกวเปลเมื่อครู่ คนข้างกายยืดตัวขึ้นตรงเช่นเดิม ริมฝีปากยิ้มเผล่แถมส่งแววตาขี้เล่นให้อาจารย์ นับว่าเป็นอีกมุมที่ผมยังไม่เคยเห็น
“แค่พักกล้ามเนื้อคอครับ”
เป็นข้อแก้ตัวที่… ช่างมันเถอะเนอะ…
“ว่าแต่ ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย ไม่ใช่เด็กคณะนี้ใช่ไหมเนี่ย”
อาจารย์คนนี้แกความจำดีมาก ทั้งยังสอนพวกผมมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ก็ว่าแหละว่าคนแปลกหน้าไม่มีทางรอดสายตาแกไปได้หรอก
“ผมอยู่อักษรครับ”
“อ้าว วิชานี้มันวิชาเมเจอร์นะคุณ เข้าผิดห้องรึเปล่า”
สิ้นเสียงอาจารย์เพื่อนร่วมห้องก็ทยอยฟื้นจากนิทราขึ้นมาทีละคนสองคน และไม่ช้าเกินครึ่งห้องก็กำลังจ้องมองมายังคนข้างตัวผม
“ชะอุ้ย คนนั้นไม่ได้มาเรียนหรอกครับอาจารย์”
เสียงหนึ่งในเด็กหน้าห้องดังขึ้น ผมกลอกตาใส่เพื่อนตัวเองก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง
“อ้าว แล้วเขามาทำอะไรคุณตอบแทนหน่อยซิ”
อาจารย์แกก็ขี้เล่นไปอีก สอนไหมครับ จะหมดเวลาแล้ว
“มานั่งเป็นเพื่อน เอ้ย เป็นแฟนครับ”
เพื่อนชั่ว…
“โอ๊ะ งั้นผมไม่รบกวนแล้วดีกว่า เนื้อหาของวันนี้ที่เหลือไปอ่านเองนะครับ ถือว่าเป็นการบ้าน ไม่ต้องบ่นเพราะมันเหลือแค่อีกสองหน้าเท่านั้น แล้วอย่าลืมส่งอีเมลหัวข้อกับรีเสิร์ชพื้นฐานของรายงานด้วยนะครับ เลิกคลาส”
อาจารย์พูดรัวๆพร้อมส่งสายตาล้อเลียนมาให้ผม ผมค่อนข้างสนิทกับแกน่ะครับเพราะเป็นไม่กี่คนที่ตื่นเวลาเรียนคาบนี้
“ไปไหนต่อ”
คนข้างๆเก็บสมุดใส่กระเป๋าแล้วถามขึ้น นิ้วเรียวเสยผมที่ปรกลงมาให้ออกไปจากบริเวณใบหน้าก่อนมือใหญ่จะเลื่อนมาเท้าที่คางแหลม
เส้นเลือดบนแขนเยอะชะมัด
หรือเพราะเป็นคนตัวอุ่นกันนะ
“ห้องสมุด”
“หาข้อมูลรายงานอะนะ”
“อืม”
“ไปด้วย”
หืม…?
“ไปทำไม”
“ไปนั่งเป็นเพื่อน…”
ปลายประโยคลากยาวนิดหน่อย ฟังดูแล้วโทนเสียงไม่ค่อยน่าไว้ใจเอาเสียเลย ก่อนที่มุมปากของธันวาจะยกขึ้นเป็นองศาพอดีให้มันดูหล่อ
“..ไม่สิ… ไปนั่งเป็นแฟน”
“…”
“นะ”
ถอนหายใจให้กับบุคลิกอีกแบบของคนๆนี้ขณะลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าและสะพายกระเป๋าย่ามใบเก่งเตรียมออกจากห้อง
โดยไม่ลืมจะกระตุกแขนเสิ้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตอนเดินผ่านร่างหนากว่า
“ตามมาสิ”
ไม่ได้ขี้เหงาหรอก
แต่มีคนนี้มานั่งด้วย
ก็เป็นความเงียบที่ดีเหมือนกัน…
No comments:
Post a Comment