Tuesday, 21 June 2016

08 ลืมตัว


06 ลืมตัว




เสียงหยาดน้ำจากท้องฟ้าโปรยปรายลงกระทบพื้นผิวของหลายสิ่งหลายอย่างบนพื้นโลกในกลางดึกทำให้ร่างบางเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าหม่นสะลึมสะลือตื่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ 

แต่แล้วไนล์ก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนซึ่งเหมือนจะหลับสบายมากๆอยู่
เหลือบมองเวลาและท้องฟ้าสีมืดก็พบว่าตอนนี้เพิ่งจะตีสาม ตัวเขานอนมาได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง พอคิดได้เช่นนั้นหนุ่มลูกครึ่งกรีกก็ม้วนตัวเข้าซุกผ้าห่มแบบที่ชอบทำ


ไนล์เป็นคนติดผ้าห่มมาก


นี่คือข้อมูลสำคัญที่เพื่อนและครอบครัวรู้เป็นอย่างดี ถึงจะร้อนแค่ไหนเขาก็จำเป็นต้องนอนห่มผ้าห่ม หรือเพียงแค่ก่ายไว้ให้พออุ่นใจ





หมับ



แรงรั้งจากหนุ่มตัวใหญ่กว่าไม่มากไม่น้อยด้านข้างทำให้ไนล์หันหน้าเข้าหาอีกคนโดยปริยาย


ธันวาเป็นคนติดหมอน โดยเฉพาะหมอนข้าง


ด้วยความง่วงจึงทำให้ไนล์ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เปลือกตาอันหนักอึ้งปิดลงในที่สุด จมูกโด่งรับกับใบหน้าพอดิบพอดีหันเข้าหาหมอนและซุกอยู่แบบนั้น

แม้ว่าหมอนบริเวณที่เขาซุกอยู่นั้นจะอยู่ตรงซอกคอของอีกฝ่ายก็ตามที

ลมหายใจผ่อนหนักเบาไปเรื่อยๆจนกระทั่งหนุ่มตัวบางกว่าเริ่มจะรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดแปลกไป


ปกติหมอนไม่ใช่กลิ่นนี้นี่นา… 


ถึงกระนั้นความฉงนใจก็ถูกปัดทิ้งไปพร้อมความง่วงขั้นสุดท้ายของเวลาตีสามเข้ามาแทนที่โดยสมบูรณ์ นายณภัทรไม่ได้คิดอะไรนอกจากขยับเข้าหาความอุ่นที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคือผ้าห่มมนุษย์ดีๆนี่เอง

ส่วนธันวานั้นก็เคลิ้มเข้าสู่ห้วงลึกของนิทราอย่างห้ามไม่ไหว สัมผัสคลอเคลียบางเบาช่วงต้นคอทำให้เขาคิดไปถึงเจ้าแมวรัสเชียนบลูสีเทาควันบุหรี่นามว่ามายาที่นอนด้วยกันทุกคืน 

เอาเข้าจริงแล้วไนล์นั้นเหมือนมายาเสียเหลือเกิน
ไหนจะดวงตาสีฟ้าหม่นคมกริบ
ไหนจะผมสีดำขลับแต่แฝงความเทาไว้ดั่งเช่นคนตะวันตก
นิสัยที่ผลุบๆโผล่ๆไร้ความเชื่อง


‘มายา’ ที่ไม่ใช่แค่แมว
‘มายา’ ซึ่งถ้าไม่สังเกตุอย่างใกล้ชิดจะไม่ได้พบเห็น
แต่เมื่อจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นี้นั้น คุณอาจหลงไปอยู่ในห้วงแห่งมายากลที่ฝนพรำขึ้นฟ้าก็เป็นได้


“อืม..”

คนตัวเล็กกว่าขยับบิดร่างกายน้อยๆแต่ฝ่ายธันวาที่ทำตัวเป็นผ้าห่มกิตติมศักดิ์ก็รับรู้ได้ เปลือกตาปรือขึ้นนิดหน่อยให้นัยน์ตาสีนิลสะท้อนภาพของคนในอ้อมกอด


กึก

เป็นชั่วครู่เดียว แค่เสี้ยววินาทีเดียวจริงๆที่หนุ่มลูกครึ่งจีน-ไทยชะงักลมหายใจสม่ำเสมอ 


อ่า… นี่ใครลืมตัวกันแน่นะ…


คิดได้ไม่ทันไรบุคคลในความคิดก็เริ่มขยับตัวน้อยๆเหมือนไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อยเสมือนเจ้าของกำลังอยู่ในภวังค์ความฝันอันไม่น่าภิรมย์

ไวกว่าความคิดแขนยาววาดพาดเอวนำมือใหญ่ลงทาบแผ่นหลังบางและขยับลูบแผ่วเบา ไนล์นิ่งขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้รับความอบอุ่นในแบบที่ผู้ปกครองเคยมอบให้สมัยยังเยาว์วัย

เวลาผ่านไปเท่าใดไม่มีใครคิดจะคว้านาฬิกาขึ้นมาดู ต่างคนต่างสบายใจจนเผลอหลับไปอีกครั้งทั้งคู่

ริมฝีปากของแต่ละฝ่ายนั้นแตะกันเบาๆก่อนหนุ่มลูกครึ่งจะเบนหน้าไปซุกหมอนตามเคย



โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ทันได้วิเคราะห์ว่าเสียงหัวใจรัวเร็วดั่งกลองชุดนั้นมาจากใครกันแน่







.

.

.




เมี้ยว



เสียงครางเล็กจากสัตว์เลี้ยงตัวเดิมดังขึ้นเมื่อท้องฟ้าเริ่มจะสว่างโล่ขึ้นทุกที ดวงอาทิตย์ขยับเขยื้อนร่างอันกลมของตัวเองมาไว้ที่จุดสูงของท้องฟ้าจนได้

ภายใต้ผ้าห่มสีขาวกลิ่นสะอาดสะอ้านมีชายหนุ่มสองคนขดตัวอยู่โดยที่ไม่คิดจะลืมตาขึ้นแม้แต่น้อยแม้ว่าแสงอาทิตย์ยจะลอดเข้ามาผ่านช่องโหว่ของม่านทึบแสงก็ตาม


หนึ่งคนนอนกอดหมอนข้างหันหน้าเข้าทางซ้าย
อีกหนึ่งคนขดตัวเป็นกุ้งพร้อมม้วนผ้านวมพันรอบตัวหันหน้าไปทางขวา




แผล็บ


เหมือนมายาจะรู้ดีว่าเวลาไหนควรจะปลุกเจ้านาย อย่างเช่นเวลานี้ท้องของมายาเริ่มจะประท้วงเสียแล้ว เจ้านายต้องตื่นมาให้อาหารเธอแล้วนะ


“อืม.. หิวแล้วหรอมายา”

เจ้านายว่าเสียงทุ้มปนแหบด้วยความที่เพิ่งตื่นนอน ธันวาดูงงกับหมอนข้างในอ้อมแขนเล็กน้อยแต่ก็ไม่วายลุกขึ้นนั่งบนเตียงแบบงงๆก่อนจะเดินไปเทอาหารแมวใส่ชามให้มายาวิ่งไปละเมียดละไม


เดี๋ยวนะ นี่มันกี่โมงแล้ว


ธันวาชะงักมือที่ล้างอยู่ในซิงค์ห้องครัวก่อนจะรีบวิ่งมาเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนกำแพงในห้องนอน ดวงตาทรงอัลมอนด์เบิกกว้างขึ้นทันทีที่สมองประมวลผล



“ชิบหาย… จะบ่ายโมงแล้ว.. ไนล์ตื่นเร็ว!”

ไม่ว่าเปล่ารีบวิ่งไปลากคนขี้เซากว่าออกจากก้อนผ้าห่มซึ่งดูแล้วคล้ายหนอนชาเขียวตัวใหญ่ก็ไม่ปาน


“...”

คนโดนปลุกได้แต่หันมากระพริบตาปริบๆสองสามท ร่างบางกว่ากระเด้งขึ้นจากเตียงโดยอัตโนมัติอย่างไม่มีสัญญาณบอกกล่าวทำให้หน้าผากของทั้งคู่เกือบจะชนกัน


“อาบน้ำๆ”

เหมือนธันวาจะค้นหาตนเองในห้วงภวังค์ความรู้สึกแปลกๆนี้ได้ก่อน ร่างสูงลุกขึ้นเร็วๆเดินตรงไปที่ห้องน้ำและหยิบสิ่งของจำเป็นอย่างชุดนักศึกษาและผ้าขนหนเข้าไปด้วย


หนุ่มลูกครึ่งกรีกยังคงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อย่างมึนงง




อ่า… 
สรุปแรงเต้นของหัวใจเมื่อคืนนี้ไม่ได้ฝันสินะ
ก็เมื่อกี๊เหมือนใจจะเต้นทับอัตราเดิมเลย...





50%   -






[Mon]



นับว่าเป็นภาพแปลกที่เห็นไอ้ไนล์เพื่อนวัยเด็กถิ่นกำเนิดแดนเหนือวิ่งมามหาลัยในวันเสาร์

หนึ่ง มันวิ่ง วิ่งจนหอบเสียด้วย
แปลกยังไงน่ะหรอครับ? ไอ้ไนล์เนี่ยนะวิ่ง! ลองสังเกตมันดีๆสิครับอย่างมันเคยทำท่าทางเรียกเหงื่ออะไรบ้าง แค่เดินปกติก็ช้าจนบางทีคนข้างหลังเขาด่าเอาแล้ว (แต่เจ้าตัวไม่เคยสนใจจะฟัง)
เพราะงั้นที่เห็นมันวิ่งคือโคตรแรร์ไอเท็ม

สอง วันนี้วันเสาร์ มันมามหาลัยในวันเสาร์ทำไม
อ๊ะอย่าเพิ่งวกถามผม ผมน่ะมีโปรเจคพิเศษ เป็นโครงการศิลปะบำบัด เดี๋ยวไว้รายละเอียดจะเล่าให้หังอีกทีครับขอโฟกัสกับเรื่องแปลกของไอ้ไนล์ก่อน

ปกติถ้าเป็นวันหยุดให้เอาเครนไปแงะมันออกจากเตียงให้ตายยังไงมันก็ไม่ลุก นอกจากจะมีงานจริงๆน่ะนะ แล้วเท่าที่ผมรู้วันนี้มันก็ไม่มีเหตุผลพิเศษที่จะต้องมาทำอะไรนี่นา

สาม มันมาพร้อมธันวาอีกแล้ว
ต้องเข้าใจนะครับว่าไอ้ไนล์เป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงลิบลิ่ว มันเหมือแปลงร่างเป็นแม่เหล็กขั้วเดียวกับทุกคนที่เข้าใกล้ ผลคืออะไรหรือครับ เด้งออกทุกคนไง…
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดผมที่สนิทที่สุดหรือแม้แต่ครอบครัวมันยังเด้งออกเลย 

โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์นั้นน่ะนะ...


“เฮ้ยไอ้ไนล์! มึงมาทำไรวะ”

ว่าแล้วก็ทักมันไปอย่างเคยชิน


“แฮ่ก… มา.. เรียนไง สายแล้ว…”

คนตรงหน้าพยายามกลับมาหายใจปกติแต่ก็ไม่วายเอามือเท้าเข่าตนเองจนได้ แน่ล่ะคนมันไม่ค่อยได้ออกกำลังกายหนัก อย่างมากมันก็ว่ายน้ำแบบไม่จริงจังที่สระในคอนโดมันนั่นแหละ

แต่ผมก็เลิกคิ้วกับคำตอบของมัน คนอย่างณภัทรแม่งจำวันผิดได้ด้วยหรอ…


“มึงสมองกระทบกระเทือนหรอไนล์”


“กูไปเรียนก่อนนะ สายชิบหายแล้ว”

ทว่าบุคคลที่สามอย่างธันวาก็เอ่ยขึ้นมาทำให้คิ้วของผมขมวดฉับยิ่งขึ้นไปอีก 


“นี่มึงสองคนตกบันไดหรืออะไรเปล่าวะเมื่อคืน เบลอหรอ กูพาไปเช็คสุขภาพมั้ย”


“มึงสิเบลอ เรียนจิตวิทยาละถือจานสีถือพู่กันทำไมวะ”

คนตอกกลับคราวนี้เป็นเพื่อนสนิทของผมเอง มันคงหายเหนื่อยแล้วเลยยกมือขึ้นรวบผมเป็นหางม้าเล็กๆต่ำระดับต้นคอ ผมหยักศกที่รวบไม่หมดก็คลอเคลียอยู่รอบกรอบใบหน้ามน


“มึงใจเย็นๆนะ ทั้งคู่ มึงช่วยเอามือถือมึงขึ้นมาอ่านดีๆว่าวันนี้วันอะไร ช้าๆชัดๆ ออกเสียงให้กูฟังด้วยนะจ๊ะ”


ไนล์ทำหน้างงซักพักก่อนจะคลายเป็นนิ่งสนิท ไอ้นี่หัวไวครับ คงรู้ตัวแล้วมั้งว่ามาเก้อ 
ส่วนอีกฝ่ายที่เป็นคนลากมันมานั้นก็ยังงงอยู่เช่นเคย มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก่อนจะตะปบเข้าที่หน้าผากตัวเองอย่างจังจนเกิดเสียงดัง


“ฮ่าๆๆๆ ธันวามึงเอ๋ออะ สรุปมึงเป็นคนลากมันมาหรอ”

ผมขำอย่างแรงเมื่อมองหน้าเหม็นเบื่อของไนล์สลับกับสีหน้าแบบคนรู้ตัวว่าผิดของธันวา 
บอกตามตรงผมไม่เคยเห็นธันวาเวอร์ชั่นนี้เลย ไม่คิดว่าจะมีตัวตนด้วยซ้ำ ก็ไอ้หน้าหล่อตำนานคณะอักษรนี่มันดูสุขุมจะตาย ใครจะคิดว่าจะมีมุมเด๋อๆเอ๋อกันล่ะ

ส่วนไนล์นะหรอ หน้าบูดแบบความดันต่ำเพราะโดนรบกวนการนอนวันเสาร์เช้าของมันน่ะผมเห็นจนชินแล้ว ปกติถ้าอยู่บ้านผมเองนี่แหละที่ขุดมันออกจากเตียงก่อนจะลากไปไหนมาไหน


“กูขอโทษ”

เสียงทุ้มเอ่ยขณะหันไปหาคนข้างตัว เพื่อนสนิทผมก็ทำแค่เพียงพยักหน้าเนือยๆและโบกมือไหวไปมา


“เอาเถอะ”

มันพูดแค่เพียงเท่านี้ก่อนจะทำหน้าเหมือนอยากกลับไปนอน แต่แล้วผมก็คว้าแขนมันไว้เสียก่อน


“เฮ้ยๆๆ ไหนๆพวกมึงก็มาแล้ว เนี่ยคณะกูมีงานศิลปะบำบัด แวะไปมั้ย มึงวาดรูปเก่งนี่ไนล์ ไอ้ธันวาของมึงเป็นศิลป์ภาษาบำบัดก็ได้นะ”

ผมร่ายยาวแบบไม่มีหยุดก่อนจะฉุดรั้งร่างสูงเท่าๆกันของเพื่อนสนิทให้ตามมาโดยไม่ถามความเห็น
ไอ้ไนล์มันดีก็ตรงที่ถึงแม้หน้าตามันจะปฏิเสธขนาดไหนพอผมลากมันก็ไม่ส่งเสียงโต้แย้งอะไร

และพอไนล์ออกเดินธันวาก็ตามมาด้วยอัตโนมัติ


พอมาถึงงานเข้าจริงๆไอ้เพื่อนความดันต่ำของผมก็หน้าเบ้เข้าไปใหญ่ ทำไมน่ะหรอครับ เพราะว่าเด็กเยอะไงล่ะ

ไนล์เป็นคนไม่ถูกกับเด็กเอาเสียมากๆ และด้วยความที่มันเป็นคนเงียบและอะไรหลายๆอย่างที่หลอมเป็นตัวมันทำให้เด็กไม่เข้าใกล้ พูดง่ายๆคือต่างฝ่ายต่างไม่ถูกกัน

ส่วนธันวาผมไม่รู้เพราะมันไม่ได้แสดงท่าทีอะไร


“แหม หน้ายักษ์เชียวมึง สงสารน้องๆเขาหน่อยสิ เด็กพวกนี้เป็นเด็กกำพร้า บางคนโดนพ่อแม่ทำร้ายร่างกายมานับไม่ถ้วน มึงไม่ต้องคุยเล่นด้วยก็ได้ แค่นั่งระบายสีไป น้องมันอยากระบายก็สอนมันบ้างก็พอ”

ไอ้ไนล์ไม่ใช่คนใจดำหรอกครับ มันแค่ขีดเส้นของมันไว้ชัดและหนาพอที่จะไม่ให้ใครล้ำเข้าไป แม้แต่ตัวมันเอง


ไม่ใช่แค่เรื่องเกี่ยวกับเด็ก
แต่เป็นทุกเรื่อง



“อันนั้นใช้ได้มั้ย”

หนุ่มลูกครึ่งกรีกเอ่ยปากในที่สุด นิ้วเรียวชี้ไปที่เซ็ทอุปกรณ์แคนวาสเอยพู่กันเอยขาตั้งเอยซึ่งเรียงรายอยู่ในมุมไกลๆของห้อง

ผมขำนิดๆกับตัวเลือกของมัน

ก็นะ ไนล์ที่ผมรู้จักเป็นแบบนี้แหละ มันเลือกจะอยู่ในมุมมืดดีกว่ามุมสว่างที่ทุกคนจะเห็น และเป็นแบบนี้เสมอๆ


“ได้ๆ ไปนั่งเลย ธันวามึงไปนั่งกับมันก็ได้นะ”

หนุ่มครึ่งจีนพยักหน้าน้อยๆแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะข้างหน้าต่าง ซึ่งเยื้องกับจุดตั้งแคนวาสพอดี

ผมเลิกคิ้วให้กับช้อยส์ของอีกคน ธันวาเหมือนมีส่วนผสมอะไรบางอย่าง อาจจะเป็นครึ่งของแสงจากหน้าต่างกับอีกครึ่งของความมืดจากในห้องล่ะมั้ง

ผมในฐานะของรองประธานการจัดงานก็เดินว่อนไปทั่ว เล่นกับเด็กบ้างอะไรบ้าง ในช่วงท้ายๆก็ได้โอกาสเดินไปเยี่ยมเยียนเพื่อนทั้งสองที่โดนบังคับมากลายๆ


“@£$#*\>$+”

ธันวาเปล่งเสียงเป็นภาษาอะไรไม่รู้ที่ผมไม่เข้าใจและไม่เคยได้ยิน แต่คาดว่าเด็กเอกรัสเซียอย่างมันคงสอนภาษารัสเซียแหละมั้งครับ

เด็กอายุประมาณสิบสองขวบทำหน้างงก่อนจะพยายามออกเสียงตามให้คล้ายที่สุด ธันวายิ้มบางแบบนิ่งๆของมันแล้ววางฝ่ามือใหญ่ลงบนหัวของเด็กน้อยเบาๆ


นั่นทำให้ผมหันไปมองเพื่อนอีกคน
และพบว่ามันก็กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน


นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาฉายแววเหม่อลอยมาทางพวกผม ผมไม่รู้ว่าเขากำลังมองใคร หรืออาจจะไม่ได้มองใครเลย 

ไนล์ชอบตกอยู่ในภวังค์ของตนเองบ่อยๆ แต่ภวังค์นั้นเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะสุนทรีย์และผมก็คอยดึงเขาให้หลุดออกมาประจำ

ผมค่อยๆเดินเข้าไปดูงานศิลปะที่เพื่อนทำโดยมีเด็กหลายวัยนั่งจ้องอย่างสนใจเมื่อสายตาของไนล์เบนกลับไปยังผืนผ้าใบ

แล้วก็ต้องเลิกคิ้วหน่อยๆกับสิ่งที่มันวาดและสีที่มันใช้

สีสันคล้ายพาสเทลแต่มีความหม่นเจืออยู่กว่าครึ่ง การเพ้นท์แบบ abstract ที่ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสื่ออะไรหรือเปล่าถูกทำออกมาอย่างนิ่มนวลผิดปกติ

ถามว่าปกติไนล์วาดอะไร

ทุกรูปที่ผมได้เห็นร่างสูงโปรงนี้จะใช้สีโทนหม่นออกฟ้าเทาม่วงเทาอะไรก็ได้แต่มีสีเทามากมายเต็มไปหมด 

และเหตุที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะการตายของพี่สาวคนเดียวที่มันรักสุดหัวใจ ยิ่งวินาทีที่เห็นร่างของเธอดิ้นทุรนทุรายในวินาทีแห่งความตายแต่มันทำได้เพียงยืนมองแบบทำอะไรไม่ถูกประสาเด็กกำลังตกใจแล้ว มันก็ยิ่งโทษตัวเองขึ้นไปอีก

นั่นทำให้โลกของเพื่อนสนิทคนเดียวที่ผมมีกลายเป็นสีเทา และทำให้โลกของเขามีฝนตกอยู่ตลอดเวลา




ดวงตาคู่นั้นหม่นเหมือนน้ำทะเลในวันพายุโหมกระหน่ำ
ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นจ้องมองผม
ไม่มีความเศร้า ไม่มีการร่ำไห้

มีเพียงความว่างเปล่า
มีเพียงหลุมดำแห่งห้วงความรู้สึก

ผมทำได้แค่จับมืออันสั่นเทา
โอบกอดร่างกายที่เหมือนจะแข็งแรงแต่กลับบอบบาง
โอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนี้เท่าที่จะทำได้

คนตรงหน้าสำคัญ
บางสิ่งบอกผมเช่นนั้น





“สีอ่อนโยนขึ้นนะ”

ผมว่าก่อนจะวางมือลงลูบเส้นผมหยักศกสีดำสนิทอย่างเบามือ ไนล์ไม่ได้ขานรับอะไรเพียงแต่ตวัดพู่กันไปเรื่อยๆ ผมมองสีสันบนผ้าใบแล้วกได้แต่คิดว่า

ถ้าผมเข้าถึงมันอย่างที่ศิลปะทำได้คงดี
ถ้าแค่มันพึ่งพาผมมากกว่านี้แล้วมันก็จะได้รู้ว่าจริงๆผมไม่ได้ถูกกันออกไปไกลเท่าไหร่


และผมเองก็ไม่เคยเลือกที่จะไปไกลจากตรงนี้


ผมยังยืนอยู่ข้างมัน ในที่เก่าๆ
เป็นการยืนข้างๆที่เยื้องจะไปด้านหลัง




ก็แค่องศาเดียว…
ที่เหมือนจะมากมายเหลือเกิน. 

No comments:

Post a Comment