Thursday, 12 May 2016

06 อยู่ที่ตรงไหนกัน


06 อยู่ที่ตรงไหนกัน



เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย
ฝนราวพายุแปรเปลี่ยนเป็นแค่ปรอยเม็ดเล็กใสเกาะตามระเบียงห้องและหน้าต่างกรอบขาว
โดยปกติแล้วธันวาจะชอบจินตนาการว่าทุกครั้งหลังฝนตกจะมีรุ้งกินน้ำพาดผ่านซักทีใดที่หนึ่ง แม้เขาจะมองไม่เห็นมันก็ตาม


แต่วันนี้เหมือนไม่มีรุ้ง
ถึงมี… ก็คงเป็นรุ้งสีเทาล่ะมั้ง



“เป็นไง”

ผมเลือกจะเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่าไนล์เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น คนตัวบางกว่าถูกห่อและซับด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่สองผืน และตอนนี้ผมกำลังนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาเขาโดยที่ในมือมีไดร์เป่าผม


“อ้าว..”

นัยน์ตาสีอ่อนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เท่านี้ก็ดีแล้วมั้ง ผมว่าเขากลับมาเป็นไนล์คนที่ไม่ทำให้ผมตกใจจนกลัวแล้วแหละ


“ดีขึ้นยัง”

ผมว่าพลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืนที่ผมถือวิสาสะค้นห้องน้ำได้มา ก่อนจะวางแหมะบนศีรษะอีกฝ่ายและออกแรงขยี้เบาๆ


ผมชอบเช็ดผมให้น้องสาวน่ะครับ พฤศจิกาห่างกันแค่ปีเดียวเราเลยสนิทกันมากๆ เธอเป็นผู้หญิงค่อนข้างแก่นเซี้ยวเปรี้ยวเข็ดฟันเลยทีเดียว ซ้ำยังติดห้าวมาจากผมตอนเด็กๆด้วย เดี๋ยวนี้เลยมีเพื่อนผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง อ้อ เรียนคณะเดียวกับไนล์ด้วยนี่นา


“อือ.. 80% ละ”

ผมยิ้มบางๆกับการประเมิณผลตัวเองเป็นเปอร์เซ็นต์ของคนตรงหน้า ดูเป็นคนที่แปลกดี ทั้งการกระทำ คำพูด ความคิด และอดีต


“งั้นไปอาบน้ำก่อนไป ไม่ได้อาบให้หรอกนะ กูไม่ใช่แม่นมมึง”


“...ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นซะหน่อย”


“เออๆ ไปๆ เดี๋ยวทำโจ๊กให้”


ผมไม่ใช่พ่อครัวโรแมนติกอย่างที่ใครๆเขาคิดกันหรอกครับ เหลือบเห็นคัพโจ๊กอยู่แถวนั้นต่างหาก ผมเองก็แอบหิวด้วยเพราะนั่งโอ๋อีกคนไปตั้งนาน



แกร๊ก


ไม่นานร่างโปร่งก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะไปหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าแล้วสะบัดหัวไปมา ผมเทโจ๊กใส่ชามเซรามิกสีขาวสะอาดแล้วเดินเอาไปวางบนเคาท์เตอร์ครัวเหมือนเป็นห้องตัวเอง

อ้าวก็เฟอร์นิเจอร์มันไม่ได้ต่างกันมากมายเนอะ ผมก็พอเดาได้แหละว่าอะไรควรจะอยู่ตรงไหน


“ขอบใจ”

เสียงติดแหบเอ่ยก่อนจะเป่าโจ๊กพอดีคำและตักเข้าปากอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไปในขณะที่ผมไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าน้อยๆเพราะกำลังตักอาหารเข้าปากเช่นกัน


“กินน้ำแดงได้ปะ”

ผมเป็นคนชอบน้ำหวาน ยิ่งเวลาทานผงชูรสเข้าไปเยอะๆแล้วยิ่งอยากดื่มอะไรหวานๆล้างปาก


“เอาดิ”

ไนล์ไม่ได้หันมามองผม เจ้าตัวเดินถือชามไปวางไว้ในซิงค์ก่อนจะเปิดไมโครเวฟอุ่นนมจืด

“เออ จะค้างไหม” คนที่หันหลังให้ผมอยู่พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเริ่มจะเทลงมาอีกครั้ง บางทีฟ้าฝนก็แปลกนะครับ ตกรอบเดียวไม่ได้ต้องหลายๆรอบและหลายๆระดับความแรง


“ถ้าให้ก็ค้าง”


“ชุดนอนอยู่ข้างๆชั้นวางผ้าขนหนู”


“อ่าฮะ”


“แปรงฟันยาสีฟันมีของแถมจากสายการบิน ใต้อ่างล้างหน้า”


“อือฮึ”


“มีเตียงเดียว หมอนสอง ผ้าห่มหนึ่ง นอนได้ปะ”


“เยส”


จากนั้นบทสนทนาก็เงียบอีกครั้งจนกระทั้งผมเดินออกมาจากห้องน้ำและทิ้งตัวลงนอนบนฟูกข้างเจ้าของห้องอย่างเหมือนจะคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นชิน

มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาวินาทีขยับท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาอีกระลอก 

ผมหลับตาลง แค่หลับตาแต่ไม่ได้หลับ
จริงๆคือไม่ได้มีความง่วงอยู่เลยแม้แต่น้อย


“มึงฝันร้ายหรอ”

เลือกที่จะถามเพราะมีความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน


“อืม… พอตัว”

ถือว่าไนล์เป็นคนที่ซื่อสัตย์กับทั้งคนอื่นและตนเองมากเลยนะ ส่วนมากเวลาคนรอบตัวผมเป็นอะไรผมก็เห็นแต่เขาจะตอบว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก’ ‘นิดหน่อย’ ‘เดี๋ยวก็หาย’ อะไรเทือกนั้น ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่

แต่ผมก็ไม่ใช่คนคะยั้นคะยอหรือชอบเอาอกเอาใจใครนะ ผมเลือกจะเชื่อและปฏิบัติตามคำพูดที่ออกมาจากปากของฝ่ายตรงข้ามมากกว่า


“เล่าแล้วมันจะดีขึ้นมั้ย”


“กูว่าไม่ แต่ก็ไม่รู้…”

ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าแต่รู้สึกว่าผมอาจจะเป็นน้อยคนที่มันปากตรงกับใจด้วยขนาดนี้ 


“ไม่รู้ว่าจะเล่าดีมั้ย?”


“ไม่รู้ว่าทำไมอยากบอก”

เสียงแหบติดหวานดังขึ้นจากคนที่เอนตัวลงนอนราบไปบนเตียงของตนเอง ดวงตาสีอ่อนยังคงจ้องเพดานอยู่เมื่อผมเหลือบไปมอง


“...”


“ไม่มีใครรู้ยกเว้นเพื่อนสนิทกูกับคนในครอบครัว”

ให้ผมเดาก็คงพวกม่อนเพื่อนมันล่ะมั้งครับ เจอกันในผับคราวก่อนเลยจำได้ ที่ว่าครอบครัวคงหมายถึงนิล ฝาแฝดของไนล์ที่อยู่ศิลปกรรมฯ ผมไม่รู้หรอกว่ามันมีพี่น้องคนอื่นอีกไหม ที่รู้ก็มีแค่นิล

ผมเงียบต่อไปเรื่อยๆให้คนข้างๆพูดออกมาทีละประโยคช้าๆ ไนล์เว้นระยะระหว่างประโยคและคำเยอะจนบางทีผมคิดว่าเขาอาจจะเลิกพูดถึงมัน แต่เขาก็ไม่ทำ


“วันนั้นวันเกิดอายุสิบสามของกู…”

เขาเว้นระยะอีกครั้งก่อนผมจะรู้สึกได้ถึงการขยำผ้าห่มของอีกฝ่าย รู้ตัวอีกทีก็ยื่นมือไปแตะหลังมือของอีกคนเบาๆ มันผ่อนคลายขึ้นบ้างก็ดีแล้ว


“พี่แนตเสียวันนั้น”


“พี่สาวมึง…”

ผมไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านั้นในเมื่อมันเป็นความทรงจำแสนโหดร้าย ลองจินตนาการดูว่าถ้าทุกวันเกิดของคุณจะต้องมานึกถึงการจากไปของคนที่คุณรักมาก


“ใช่ พี่คนโต พี่แนต… ผูกคอตาย…”

ผมเหมือนหยุดหายใจตามคนพูดไปด้วย มือที่แตะหลังมือของไนล์ซึ่งตอนแรกแค่ตบเบาๆให้ผ่อนคลายตอนนี้กลับกลายเป็นกุมมือของอีกคนเอาไว้ 

ความตายไม่ใช่เรื่องเจ็บปวดหรอกครับ
แต่คนที่อยู่หลังจากความตายผ่านไปแล้วนั้น เจ็บปวดอย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว


“กูลืมไม่ได้ กูฝันทุกคืน ภาพเดิมๆ เพราะกู…”


“...”


“กูเป็นคนแรกที่เจอเขา”

เสียงของไนล์สั่นอย่างชัดถ้อยชัดคำ เนื้อเสียงแหบจนแทบจะเหมือนกับว่าเขาอยู่ท่ามกลางทะเลทราย

ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ผมไม่เคยสูญเสียใครไปแบบนี้ ถึงจะเคยเราก็คงไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกันอย่างถ่องแท้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก

เสียงถอนหายใจดังเป็นระยะ ผมสัมผัสได้ว่ามือที่กุมอยู่นั้นสั่นเทาน้อยๆ ไวกว่าความคิดคือมือที่เอื้อมไปแตะหน้าผากของคนข้างกาย


“โอเคไหม”





*



[Nile]


“โอเคไหม”

ผมหันมองคนข้างๆด้วยสายตาที่ก็ไม่รู้จะอธิบายตัวเองยังไง


ไม่เข้าใจ? ก็ไม่เชิง
ตกใจ? ก็ไม่ใช่
หวั่นไหว? ไม่รู้เหมือนกัน


ผมถอนหายใจอีกระลอกก่อนจะซ่อนนัยน์ตาที่ใครต่อใครก็ชมว่าสวยไว้ภายใต้เปลือกตา


“ซักวัน… จะโอเคกว่านี้”

อยู่กับธันวาแล้วผมซื่อสัตย์กับทั้งตัวเองและกับเขา จนตัวเองก็แอบประหลาดใจ



ครืด ครืด


“ว่าไงม่อน”


[โอเคมั้ย วันนี้ฝนตกหนัก]


ว่าแล้วว่ามันต้องโทรมา ม่อนไม่เคยลืมว่าผมอ่อนแอแค่ไหนเวลาฝนตกหนักแบบนี้ นิลก็เช่นกัน ถึงมันจะไม่ว่างแค่ไหนก็จะส่ง sms มาหาผม คราวนี้ก็ส่งมาว่าถ้าไม่ไหวให้โทรไปทันที ถึงจะสั้นๆห้วนๆแต่ผมก็รู้ว่ามันห่วงใยนะ พี่น้องสายเลือดเดียวกันนี่เนอะ


“กูโอเคแล้ว”


[แล้ว? แสดงว่าเมื่อกี๊ไม่อะดิ ทำไมไม่โทรมาวะ]

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยติดความไม่พอใจอยู่ในระดับหนึ่ง ม่อนจะหัวเสียเสมอเมื่อผมไม่พึ่งพามัน


“โทร แต่โทรหาคนอื่นแทน กูโทรเบอร์บนสุด ไม่ได้ดูอะ”

ผมตอบออกไปตามความเป็นจริง ผมไม่ได้ตั้งใจจะพึ่งพาธันวาแต่อย่างใด เอาเข้าจริงไม่อยากพึ่งพาใครเลยนอกจากตัวเอง ไม่ใช่สมเพชสภาพตัวเองอะไรแบบนั้นนะ แค่อยากจะหายด้วยมือของผมเอง


[ใคร]


“...ธันวา”

ผมเหลือบมองมือใหญ่กว่าที่แตะหน้าผากผมอยู่เบาๆ นัยน์ตาสีนิลของธันวาหลบอยู่ใต้เปลือกตาของเขาเรียบร้อย ลมหายใจเป็นจังหวะให้ความรู้สึกเหมือนเขาหลับไปเสียแล้ว


[สนิทหรอวะ]


“งั้นมั้ง”


[เออ ไงก็ตาม กูเป็นห่วงมึงนะ จำได้ใช่ไหม]


อ่า…


“เออ รู้แล้ว”


ก็คราวนี้แค่แปลกไป แค่โทรหาคนที่ไม่ใช่ม่อนหรือนิล


[พรุ่งนี้เจอกัน]


“เออ”


...ฝันดี…


ไม่พูดหรอก เดี๋ยวโดนจับได้






หมับ



ให้ตายสิ



ไม่รู้ว่าคนข้างๆละเมอหรือเมื่อยแขนอะไร มือใหญ่กว่าลดระดับลงมาจับกุมมือของผม ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยเบารายกระซิบ


“ฝันดี”




อืม…



เกณฑ์การตัดสินว่าที่ใจมันไหววูบนี่มาจากสาเหตุอะไร
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ...

แล้วความรู้สึกที่เก็บไว้จนเกือบลืมไปแล้วเนี่ย
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ…


ความรู้สึกหนึ่งคงไม่ควรไปขุดคุ้ย
อีกความรู้สึกหนึ่งนั้น… 

บอกไม่ได้เลยว่าควรทำยังไง
และผมก็ไม่อยากจะทำอะไรเลยเสียด้วยสิ




แต่หัวใจของตัวเองที่ผมเกือบลืมไปน่ะ
...อยู่ที่ตรงไหนกัน

No comments:

Post a Comment