06 อยู่ที่ตรงไหนกัน
เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย
ฝนราวพายุแปรเปลี่ยนเป็นแค่ปรอยเม็ดเล็กใสเกาะตามระเบียงห้องและหน้าต่างกรอบขาว
โดยปกติแล้วธันวาจะชอบจินตนาการว่าทุกครั้งหลังฝนตกจะมีรุ้งกินน้ำพาดผ่านซักทีใดที่หนึ่ง แม้เขาจะมองไม่เห็นมันก็ตาม
แต่วันนี้เหมือนไม่มีรุ้ง
ถึงมี… ก็คงเป็นรุ้งสีเทาล่ะมั้ง
“เป็นไง”
ผมเลือกจะเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่าไนล์เริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้น คนตัวบางกว่าถูกห่อและซับด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่สองผืน และตอนนี้ผมกำลังนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาเขาโดยที่ในมือมีไดร์เป่าผม
“อ้าว..”
นัยน์ตาสีอ่อนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เท่านี้ก็ดีแล้วมั้ง ผมว่าเขากลับมาเป็นไนล์คนที่ไม่ทำให้ผมตกใจจนกลัวแล้วแหละ
“ดีขึ้นยัง”
ผมว่าพลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืนที่ผมถือวิสาสะค้นห้องน้ำได้มา ก่อนจะวางแหมะบนศีรษะอีกฝ่ายและออกแรงขยี้เบาๆ
ผมชอบเช็ดผมให้น้องสาวน่ะครับ พฤศจิกาห่างกันแค่ปีเดียวเราเลยสนิทกันมากๆ เธอเป็นผู้หญิงค่อนข้างแก่นเซี้ยวเปรี้ยวเข็ดฟันเลยทีเดียว ซ้ำยังติดห้าวมาจากผมตอนเด็กๆด้วย เดี๋ยวนี้เลยมีเพื่อนผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง อ้อ เรียนคณะเดียวกับไนล์ด้วยนี่นา
“อือ.. 80% ละ”
ผมยิ้มบางๆกับการประเมิณผลตัวเองเป็นเปอร์เซ็นต์ของคนตรงหน้า ดูเป็นคนที่แปลกดี ทั้งการกระทำ คำพูด ความคิด และอดีต
“งั้นไปอาบน้ำก่อนไป ไม่ได้อาบให้หรอกนะ กูไม่ใช่แม่นมมึง”
“...ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นซะหน่อย”
“เออๆ ไปๆ เดี๋ยวทำโจ๊กให้”
ผมไม่ใช่พ่อครัวโรแมนติกอย่างที่ใครๆเขาคิดกันหรอกครับ เหลือบเห็นคัพโจ๊กอยู่แถวนั้นต่างหาก ผมเองก็แอบหิวด้วยเพราะนั่งโอ๋อีกคนไปตั้งนาน
แกร๊ก
ไม่นานร่างโปร่งก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะไปหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าแล้วสะบัดหัวไปมา ผมเทโจ๊กใส่ชามเซรามิกสีขาวสะอาดแล้วเดินเอาไปวางบนเคาท์เตอร์ครัวเหมือนเป็นห้องตัวเอง
อ้าวก็เฟอร์นิเจอร์มันไม่ได้ต่างกันมากมายเนอะ ผมก็พอเดาได้แหละว่าอะไรควรจะอยู่ตรงไหน
“ขอบใจ”
เสียงติดแหบเอ่ยก่อนจะเป่าโจ๊กพอดีคำและตักเข้าปากอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไปในขณะที่ผมไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าน้อยๆเพราะกำลังตักอาหารเข้าปากเช่นกัน
“กินน้ำแดงได้ปะ”
ผมเป็นคนชอบน้ำหวาน ยิ่งเวลาทานผงชูรสเข้าไปเยอะๆแล้วยิ่งอยากดื่มอะไรหวานๆล้างปาก
“เอาดิ”
ไนล์ไม่ได้หันมามองผม เจ้าตัวเดินถือชามไปวางไว้ในซิงค์ก่อนจะเปิดไมโครเวฟอุ่นนมจืด
“เออ จะค้างไหม” คนที่หันหลังให้ผมอยู่พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเริ่มจะเทลงมาอีกครั้ง บางทีฟ้าฝนก็แปลกนะครับ ตกรอบเดียวไม่ได้ต้องหลายๆรอบและหลายๆระดับความแรง
“ถ้าให้ก็ค้าง”
“ชุดนอนอยู่ข้างๆชั้นวางผ้าขนหนู”
“อ่าฮะ”
“แปรงฟันยาสีฟันมีของแถมจากสายการบิน ใต้อ่างล้างหน้า”
“อือฮึ”
“มีเตียงเดียว หมอนสอง ผ้าห่มหนึ่ง นอนได้ปะ”
“เยส”
จากนั้นบทสนทนาก็เงียบอีกครั้งจนกระทั้งผมเดินออกมาจากห้องน้ำและทิ้งตัวลงนอนบนฟูกข้างเจ้าของห้องอย่างเหมือนจะคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นชิน
มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาวินาทีขยับท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาอีกระลอก
ผมหลับตาลง แค่หลับตาแต่ไม่ได้หลับ
จริงๆคือไม่ได้มีความง่วงอยู่เลยแม้แต่น้อย
“มึงฝันร้ายหรอ”
เลือกที่จะถามเพราะมีความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน
“อืม… พอตัว”
ถือว่าไนล์เป็นคนที่ซื่อสัตย์กับทั้งคนอื่นและตนเองมากเลยนะ ส่วนมากเวลาคนรอบตัวผมเป็นอะไรผมก็เห็นแต่เขาจะตอบว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก’ ‘นิดหน่อย’ ‘เดี๋ยวก็หาย’ อะไรเทือกนั้น ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่
แต่ผมก็ไม่ใช่คนคะยั้นคะยอหรือชอบเอาอกเอาใจใครนะ ผมเลือกจะเชื่อและปฏิบัติตามคำพูดที่ออกมาจากปากของฝ่ายตรงข้ามมากกว่า
“เล่าแล้วมันจะดีขึ้นมั้ย”
“กูว่าไม่ แต่ก็ไม่รู้…”
ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าแต่รู้สึกว่าผมอาจจะเป็นน้อยคนที่มันปากตรงกับใจด้วยขนาดนี้
“ไม่รู้ว่าจะเล่าดีมั้ย?”
“ไม่รู้ว่าทำไมอยากบอก”
เสียงแหบติดหวานดังขึ้นจากคนที่เอนตัวลงนอนราบไปบนเตียงของตนเอง ดวงตาสีอ่อนยังคงจ้องเพดานอยู่เมื่อผมเหลือบไปมอง
“...”
“ไม่มีใครรู้ยกเว้นเพื่อนสนิทกูกับคนในครอบครัว”
ให้ผมเดาก็คงพวกม่อนเพื่อนมันล่ะมั้งครับ เจอกันในผับคราวก่อนเลยจำได้ ที่ว่าครอบครัวคงหมายถึงนิล ฝาแฝดของไนล์ที่อยู่ศิลปกรรมฯ ผมไม่รู้หรอกว่ามันมีพี่น้องคนอื่นอีกไหม ที่รู้ก็มีแค่นิล
ผมเงียบต่อไปเรื่อยๆให้คนข้างๆพูดออกมาทีละประโยคช้าๆ ไนล์เว้นระยะระหว่างประโยคและคำเยอะจนบางทีผมคิดว่าเขาอาจจะเลิกพูดถึงมัน แต่เขาก็ไม่ทำ
“วันนั้นวันเกิดอายุสิบสามของกู…”
เขาเว้นระยะอีกครั้งก่อนผมจะรู้สึกได้ถึงการขยำผ้าห่มของอีกฝ่าย รู้ตัวอีกทีก็ยื่นมือไปแตะหลังมือของอีกคนเบาๆ มันผ่อนคลายขึ้นบ้างก็ดีแล้ว
“พี่แนตเสียวันนั้น”
“พี่สาวมึง…”
ผมไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านั้นในเมื่อมันเป็นความทรงจำแสนโหดร้าย ลองจินตนาการดูว่าถ้าทุกวันเกิดของคุณจะต้องมานึกถึงการจากไปของคนที่คุณรักมาก
“ใช่ พี่คนโต พี่แนต… ผูกคอตาย…”
ผมเหมือนหยุดหายใจตามคนพูดไปด้วย มือที่แตะหลังมือของไนล์ซึ่งตอนแรกแค่ตบเบาๆให้ผ่อนคลายตอนนี้กลับกลายเป็นกุมมือของอีกคนเอาไว้
ความตายไม่ใช่เรื่องเจ็บปวดหรอกครับ
แต่คนที่อยู่หลังจากความตายผ่านไปแล้วนั้น เจ็บปวดอย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
“กูลืมไม่ได้ กูฝันทุกคืน ภาพเดิมๆ เพราะกู…”
“...”
“กูเป็นคนแรกที่เจอเขา”
เสียงของไนล์สั่นอย่างชัดถ้อยชัดคำ เนื้อเสียงแหบจนแทบจะเหมือนกับว่าเขาอยู่ท่ามกลางทะเลทราย
ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ผมไม่เคยสูญเสียใครไปแบบนี้ ถึงจะเคยเราก็คงไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกันอย่างถ่องแท้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก
เสียงถอนหายใจดังเป็นระยะ ผมสัมผัสได้ว่ามือที่กุมอยู่นั้นสั่นเทาน้อยๆ ไวกว่าความคิดคือมือที่เอื้อมไปแตะหน้าผากของคนข้างกาย
“โอเคไหม”
*
[Nile]
“โอเคไหม”
ผมหันมองคนข้างๆด้วยสายตาที่ก็ไม่รู้จะอธิบายตัวเองยังไง
ไม่เข้าใจ? ก็ไม่เชิง
ตกใจ? ก็ไม่ใช่
หวั่นไหว? ไม่รู้เหมือนกัน
ผมถอนหายใจอีกระลอกก่อนจะซ่อนนัยน์ตาที่ใครต่อใครก็ชมว่าสวยไว้ภายใต้เปลือกตา
“ซักวัน… จะโอเคกว่านี้”
อยู่กับธันวาแล้วผมซื่อสัตย์กับทั้งตัวเองและกับเขา จนตัวเองก็แอบประหลาดใจ
ครืด ครืด
“ว่าไงม่อน”
[โอเคมั้ย วันนี้ฝนตกหนัก]
ว่าแล้วว่ามันต้องโทรมา ม่อนไม่เคยลืมว่าผมอ่อนแอแค่ไหนเวลาฝนตกหนักแบบนี้ นิลก็เช่นกัน ถึงมันจะไม่ว่างแค่ไหนก็จะส่ง sms มาหาผม คราวนี้ก็ส่งมาว่าถ้าไม่ไหวให้โทรไปทันที ถึงจะสั้นๆห้วนๆแต่ผมก็รู้ว่ามันห่วงใยนะ พี่น้องสายเลือดเดียวกันนี่เนอะ
“กูโอเคแล้ว”
[แล้ว? แสดงว่าเมื่อกี๊ไม่อะดิ ทำไมไม่โทรมาวะ]
เสียงทุ้มอันคุ้นเคยติดความไม่พอใจอยู่ในระดับหนึ่ง ม่อนจะหัวเสียเสมอเมื่อผมไม่พึ่งพามัน
“โทร แต่โทรหาคนอื่นแทน กูโทรเบอร์บนสุด ไม่ได้ดูอะ”
ผมตอบออกไปตามความเป็นจริง ผมไม่ได้ตั้งใจจะพึ่งพาธันวาแต่อย่างใด เอาเข้าจริงไม่อยากพึ่งพาใครเลยนอกจากตัวเอง ไม่ใช่สมเพชสภาพตัวเองอะไรแบบนั้นนะ แค่อยากจะหายด้วยมือของผมเอง
[ใคร]
“...ธันวา”
ผมเหลือบมองมือใหญ่กว่าที่แตะหน้าผากผมอยู่เบาๆ นัยน์ตาสีนิลของธันวาหลบอยู่ใต้เปลือกตาของเขาเรียบร้อย ลมหายใจเป็นจังหวะให้ความรู้สึกเหมือนเขาหลับไปเสียแล้ว
[สนิทหรอวะ]
“งั้นมั้ง”
[เออ ไงก็ตาม กูเป็นห่วงมึงนะ จำได้ใช่ไหม]
อ่า…
“เออ รู้แล้ว”
ก็คราวนี้แค่แปลกไป แค่โทรหาคนที่ไม่ใช่ม่อนหรือนิล
[พรุ่งนี้เจอกัน]
“เออ”
...ฝันดี…
ไม่พูดหรอก เดี๋ยวโดนจับได้
หมับ
ให้ตายสิ
ไม่รู้ว่าคนข้างๆละเมอหรือเมื่อยแขนอะไร มือใหญ่กว่าลดระดับลงมาจับกุมมือของผม ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยเบารายกระซิบ
“ฝันดี”
อืม…
เกณฑ์การตัดสินว่าที่ใจมันไหววูบนี่มาจากสาเหตุอะไร
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ...
แล้วความรู้สึกที่เก็บไว้จนเกือบลืมไปแล้วเนี่ย
มันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ…
ความรู้สึกหนึ่งคงไม่ควรไปขุดคุ้ย
อีกความรู้สึกหนึ่งนั้น…
บอกไม่ได้เลยว่าควรทำยังไง
และผมก็ไม่อยากจะทำอะไรเลยเสียด้วยสิ
แต่หัวใจของตัวเองที่ผมเกือบลืมไปน่ะ
...อยู่ที่ตรงไหนกัน
No comments:
Post a Comment