07 Sparkling
ผมกวาดสายตามองรอบๆบริเวณตึกเรียนโรงอาหารและม้านั่งรวมถึงคาเฟ่ต่างๆ ร่มไม้ที่ให้เงาได้ดีถึงแม้พวกมันจะแพ้แดดเปรี้ยงๆของกรุงเทพจนไม่มีใครไปนั่งเป็นเพื่อน
ลานกว้างท่ามกลางม้านั่งและโต๊ะไม้เรียงราย ผู้คนทั้งยืน เดิน นั่งกันขวักไขว่
ตอนนี้เป็นเวลาห้านาฬิกาสามนาทีส่วนวินาทีช่างมันละกันครับหน่วยเล็กไป ทันทีที่ขาในกางเกงแสล็คสีดำวิ่งเข้ามาร่วมวงกับอีกหลายชีวิตที่เหลือ เสียงราวสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้น
“ทำไมคุณถึงมาสาย”
จริงๆเสียงมันก็ไม่ได้ดังหรือใช้การตะคอก แต่คนตัวสูงบวกหน้านิ่งอันคุ้นเคยปล่อยไอเย็นผ่านสายตาและเสียง ทำให้ผู้คนรอบข้างหวาดๆตามกันไป
ผมเคยลองไปนั่งอยู่ในกลุ่มที่ถูกรับน้องเมื่อตอนปีหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็ต้องปลีกตัวออกมา ว่าไงดีล่ะครับ ผมเข้าไม่ถึงน่ะ แต่พี่รหัสก็คะยั้นคะยอยัดจี้เงินประจำรุ่นให้ผมจนได้ แม้ผมจะเอาแต่เบี้ยวเลี้ยงสายก็ตาม
ออกแบบจี้รุ่นเองก็มีแค่สถาปัตยกรรมศาสตร์แหละมั้งครับ… เท่าที่ผมรู้น่ะนะ
“ไนล์ ไปหยิบน้ำขวดมาสองแพ็คหน่อยดิ๊”
เสียงใครสักคนที่เดาว่าเป็นเพื่อนในรุ่นซึ่งทำหน้าที่เป็นสวัสดิการเอ่ยขึ้น ผมหันไปมองก่อนจะถอนหายใจยอมทำตามเมื่อทุกคนดูจะยุ่งเกินกว่าที่จะเดินมาหยิบน้ำในตู้แช่
“แก นั่นพี่ไนล์แฝดพี่นิลปะ”
เสียงเล็กจากเด็กหญิงที่คาดว่าคงเป็นแฟนคลับวงดนตรีของไอ้นิลดังขึ้น
“ใช่สิ หน้าเหมือนกันขนาดนี้”
“แต่พี่คนนี้ดูเย็นๆว่าปะ แบบ แกเก็ทใช่มะ”
“เออๆ เหมือนคนละขั้วกับพี่นิลเลย”
“ตาสวยชะมัด”
“คนอะไรวะ ยุโรป?”
…และอีกมากมายก่ายกอง…
มีฝาแฝดเป็นคนดังก็งี้แหละครับ รู้จักกันทั้งมหาลัย
“อะไรครับน้อง สนใจฝาแฝดคนดังหรอครับ”
เมื่อพี่ว้ากพี่ระเบียบหายไป พี่เชียร์ก็เดินเข้ามาเปิดวงคลายความเครียดทันที น้องๆปีหนึ่งก็ซุบซิบกันใหญ่เลยครับงานนี้
ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ปรายตาไปมองไอ้พี่เชียร์ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
ช่างมันเถอะครับ ผมชินแล้ว
ผมวางน้ำขวดสองแพ็คลงบนพื้นคอนกรีตย้อมสีก่อนหมุนตัวออกจากบริเวณมุ่งไปยังประตูคณะ มือยกขึ้นโบกไหวนิดๆเป็นสัญญาณการจากลาประจำวัน
ไอ้พี่เชียร์ไม่ได้สนใจผมอีกต่อไปเช่นเดียวกับน้องๆปีหนึ่งที่ได้เวลาหันกลับไปทำกิจกรรมรับน้องช่วงเย็น
ผมไม่ใช่คนดัง
ไม่อยากเป็นคนดัง
ความล่องหนมันสบายกายสบายใจมากๆเลย
“เฮ้ยไนล์ๆๆๆ”
เสียงแหบๆของพี่ว้ากประจำรุ่นคนเดิมดังขึ้นทำให้ต้องหันไปมองและเลิกคิ้วโดยอัตโนมัติ
“พี่เพลงให้มาบอกว่าคืนนี้เลี้ยงสาย มีน้องใหม่มาด้วย”
“ปิดรับน้องแล้วหรอวะ”
“อีกสองวัน แต่เลี้ยงวันนี้ไง มึงพูดเหมือนไม่เคยไปรับน้อง”
“ก็ไม่ได้ไป”
“อ้าวหรอ มึงนี่มันจริงๆเลย”
“ก็ขี้เกียจ”
“เออๆ ไงวันนี้มึงไปด้วย พี่เขาบอกว่าเช็คตารางส่งงานแล้วมึงว่างแน่นอน บังคับ”
พี่เพลงนี่มัน…
“เออๆ บอกกูละกันว่าที่ไหน”
“เค เดี๋ยวกูเมสเสจไป มึงแม่งไม่เคยอ่านไลน์”
ก็จริงของมัน หมกไว้จนเกินพันข้อความละมั้ง ไม่ชอบเปิดอ่านเท่าไหร่ครับ
ผมไม่ชอบสีเขียวโทนนั้นของโลโก้มันน่ะ
*
20.00 ณ
“เอ้า นี่น้องเฟย์กับน้องวิน”
พี่เพลงผู้อยู่ปีห้าซึ่งเป็นผู้รับน้องผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงวงดนตรีสดของร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง
อืม… เพราะดี
เราไล่แนะนำตัวกันทีละคนด้วยชื่อและชั้นปี บางคนก็บอกเคล็ดลับการอยู่รอดในคณะให้น้องๆได้รับรู้ไว้บ้าง แต่เอาเข้าจริงๆทุกคนก็มีวิธีของตัวเองแหละครับ
“เฮ้ย กูลืมไปเลยว่ายังไม่ได้รับน้องไอ้ไนล์ สามปีละสัส”
พี่เพลงกับเสียงแหบๆของเธอดังฝ่าเสียงกีตาร์และนักร้องมาอย่างยากเย็น ผมมองหน้าเธอด้วยสีหน้าอ้อนวอนที่เธอคงไม่เข้าใจเมื่อมือขาวแบบคนจีนรินสุราให้ผมแก้วนึงเต็มๆ
ก็ยังดีครับ ยังผสมโค้กให้น้องบ้าง
ผมกระดกแก้วไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นดื่มจนหมดอย่างไม่อิดออดก่อนจะถอนหายใจใส่พี่รหัส
“พี่ไนล์ๆ พี่เล่นดนตรีเหมือนพี่นิลปะ”
น้องวินซึ่งตอนแรกดูหงิมๆเริ่มพูดมากขึ้นหลังจากเริ่มพูดคุยกับทุกคน ผมส่ายหน้าหน่อยๆเป็นสัญญาณว่าไม่ ที่จริงเล่นเป็นแหละแต่ไม่อยากบอก เอาเป็นว่าเล่นไม่เป็นละกัน
“เฮ้ยแต่กูรู้ว่ามึงร้องเพลงได้นะไนล์”
พี่ภูพี่รหัสของพี่เพลงหรือลุงรหัสของผมเอ่ยขึ้นก่อนจะซุบซิบอะไรบางอย่างที่ดูจะชั่วร้ายพอตัวกับพี่เพลง เพราะหญิงสาวลอบยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางผม
“ไนล์ นี่คือการรับน้องจากกู”
เดินไปทำอะไรไม่รู้ที่ข้างเวทีก่อนจะกลับมาแสยะยิ้มให้ผมที่นั่งอยู่โต๊ะริมเวที
…
ไม่ทันคิดว่าพี่เพลงเดินไปทำอะไรมา นักร้องที่นั่งอยู่บนเวทีก็พูดเชิญให้ผมไปร้องเพลง พร้อมกับสายรหัสที่ผลักดันกันแบบแปลกๆ
เฮ้อ
ผมจำใจเดินขึ้นไปบนเวทีก่อนจะเลือกเพลงตามที่ฟังล่าสุดมาร้อง ส่วนตัวไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่แต่การโวยวายซึ่งยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจมากขึ้นก็ไม่ใช่ไสตล์ หลับหูหลับตาทำไปเดี๋ยวก็จบแล้วครับ
ผมหลับตาเมื่อแสงสปอตไลท์ที่ผมไม่เคยชอบสาดส่องเข้ามาเต็มหน้า เสียงกีตาร์ดังขึ้นก่อนที่กลองอะคูสติกจะตามมาแบบติดๆ
“Only fools fall for you
Only fools fall
Only fools do what I do
Only fools fall”
ใบหน้าของใครบางคนปรากฎขึ้นมาในมโนภาพอย่างห้ามไม่ได้ นั่นทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอย่างหลบหนี
แล้วก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของคนๆหนึ่ง
บุคคลแห่งเดือนสุดท้ายของปี
“Everything has shattered me and it’s my mistake”
ผมร้องไปเรื่อยๆแต่ดวงตาเหมือนถูกสะกดอยู่ที่นัยน์ตาคู่เดิม ไม่ตั้งใจเลยแต่กลับเห็นเงาของใครอีกคนซ้อนทับกันมั่วไปหมด
น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหรือจะสู้น้ำตาที่ไหลรินรดหัวใจ
“Only fools fall”
Then I guess I have always been a fool…
เพลงจบปุ๊บผมก็เดินลงปั๊บ ไม่ได้มีเสียงโห่ร้องอะไรมากมายเหมือนในนิยายหรอกครับ ผมคนธรรมดา พอกลับมาที่โต๊ะก็พบว่ามีวอดก้าช็อตเรียงรายทั้งหมดหกช็อต พี่เพลงให้เหตุผลว่าเทอมละช็อตเพราะผมเบี้ยวทุกครั้งที่นัดสาย
ผมไม่ใช่คนคออ่อน การดื่มสุราไม่ได้ทำให้ผมตัวแดงหน้าแดงหรือพูดไม่รู้เรื่อง กลับกัน ผมจะเงียบ และดูเหมือนคนปกติทั่วไป
“ไม่ยักรู้ว่าร้องเพลง”
เสียงนุ่มทุ้มดังมาจากด้านหลังทำให้รู้ว่าธันวานั่งโต๊ะติดกับผมเลยด้วยซ้ำ บังเอิญกว่านั้นคือการที่ที่นั่งเราหันหลังเข้าหากัน
“อืม…”
ผมตอบเพียงเสียงในลำคอก่อนจะหันหลังพิงแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หันกลับไปสังสรรค์ต่อ ก็นั่งพิงหลังกันแบบนั้นจนขวดเปล่าเต็มโต๊ะแหละครับ
“จะกลับยัง”
คนด้านหลังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ผมหันมองแต่ละคนบนโต๊ะที่ดูจะสนุกสนานกันใหญ่
เวลาที่ทุกคนสนุกกันนี่แหละครับเป็นโอกาสดีที่ผมจะปลีกตัวออกมาสำเร็จ
ผมดึงข้อมืออีกคนมาด้วยความมึน ไปๆมาๆก็ยืนอยู่หน้าร้าน
“จะกลับแล้ว”
“เอารถมา”
“ขับไหว?”
“ดื่มไปแก้วเดียว”
“ส่งหน่อย”
“เออ”
แต่แล้วก็มีเสียงของอีกคนดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของประตูร้าน
“อ้าว ไอ้ไนล์”
เสียงนี้มันคุ้นเสียจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกและมีการตอบรับยังไง
ม่อนยืนโบกมืออยู่หน้าผับ มันมากับเพื่อนอีกกลุ่มซึ่งผมไม่รู้จัก ม่อนมีเพื่อนเยอะมาแต่ไหนแต่ไรเพราะเจ้าตัวชอบที่จะเทคแคร์คน
“ไอ้ไผ่”
คนข้างตัวผมพูดเบาๆก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณทักทายเพื่อนฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย โลกก็กลมดีนะครับ
ม่อนกับไผ่ข้ามถนนมาอยู่ฝั่งพวกเราที่ยืนกันอยู่หน้ารถของธันวา
“ไผ่ นี่ไนล์”
ม่อนและธันวาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันทำให้ไผ่มองหน้าผมอย่างงงๆก่อนตาตี่แบบฉบับคนจีนแท้ๆจะตี่ลงไปอีกเพราะรอยยิ้มสดใส ให้เดาผมว่าเราน่าจะเคยเห็นหน้าค่าตากันบ้างแล้ว เพียงแต่ผมมันความจำสั้นเอง
“แล้วนี่จะกลับกันแล้วหรอ”
ไผ่ถามขึ้นด้วยความฉงน ราตรีของนักท่องสถานบันเทิงมันเพิ่งเริ่มเองมั้งครับ แต่ผมอยากกลับบ้านไปนอนเสียแล้วสิ เพิ่งส่งงานไปไม่นาน ง่วงก็ง่วง เหนื่อยก็เหนื่อย อีกอย่างผมไม่ได้เที่ยวอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว เรียกง่ายๆว่าเกษียณจากการเที่ยวผับ
ธันวาพยักหน้าตอบไผ่ขณะเดียวกันกับที่ม่อนหันมาคุยกับผม
“มาทำไรวะ”
“เลี้ยงสาย”
“สุดท้ายก็มากับเขาซะทีนะมึงอะ ดีละๆ”
“...”
“เมาปะเนี่ย กินไปกี่ช็อต”
มือเย็นยกขึ้นทาบแก้มข้างซ้ายของผม ดวงตาคมมองอย่างทะเล้นและหยอกล้อ ม่อนมันรู้อยู่แล้วว่าผมดื่มเหล้าได้ค่อนข้างเยอะโดยที่จะไม่เมาง่ายๆ
“รอบแรกหก รอบหลังๆไม่ได้นับ”
“โหดเหมือนเดิม ทั้งพี่เพลงทั้งมึง”
ร่างสูงตบแก้มผมเบาๆสองสามทีในแบบที่ชอบทำประจำตั้งแต่ตอนเราเด็กๆถึงตอนนี้โตมากแล้วก็ยังทำ ผมแสยะยิ้มอ่อนชั่ววินาทีก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่ง
“กลับเลยมั้ย”
ธันวาที่สนทนากับเพื่อนของตนเสร็จแล้วหันมาถามผม ผมพยักหน้าก่อนจะก้าวขึ้นรถพร้อมคำบอกลาของเพื่อนสนิทและเพื่อนสนิทของเพื่อน
ปัง
ผมกระชากปิดประตูรถด้วยแรงไม่มากนักเช่นเดียวกับใจที่โดนกระชากอย่างเบาบางแปลกๆ
ความเย็นที่แก้มกลับไปเย็นที่ใจ
อ่า… เย็นเกินไปเสียด้วยซ้ำ
“แน่ใจว่าไม่เมา?”
นั่งรถไปสักพักคนขับก็เอ่ยเสียงเบาท่ามกลางความเงียบ
“ไม่กึ่มด้วยซ้ำ”
จริงๆถ้าพอกึ่มๆอาจจะดีกว่านี้ด้วยซ้ำ
อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์กับตัวเองได้มากกว่านี้
ผมหันออกนอกหน้าต่าง ธันวาขับรถเร็วพอประมาณสำหรับถนนโล่งๆยามค่ำคืน แสงไฟข้างทางผ่านไปรวดเร็วจนเกือบจะเห็นเป็นเส้นแสงไฟแบบที่เขาถ่ายกันในนิตยสารกล้อง
ช้าก็เห็นชัดถึงดวงไฟ
แต่เร็วก็เห็นต่างกันไปอีกแบบ
น่าจะอยู่ที่เราเลือกอะไรล่ะมั้งครับ
“ร้องเพลงหน่อย”
เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมหันไปมองเขาน้อยๆอย่างงุนงง
“เพลงไร”
“Drunk Ed Sheeran”
เป็นคำขอที่ตลกดีว่าไหมครับ แต่พออยู่กับธันวาผมก็กลายเป็นคนที่ทำตามคำขอของเขาง่ายๆ
นี่ก็เป็นสิ่งตลกเช่นกัน
ผมเลื่อนกระจกรถลงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ลมเย็นของเวลาตีหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในตัวรถ ก่อนจะเปล่งเสียงร้องติดแหบเบาๆของตัวเองคลอไปกับเสียงลม
พูดตามตรงมันมีจุดนึงที่ผมคิดว่าผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างซึ่งธันวาพยายามบอกผมผ่านเนื้อเพลงนี้
“I wanna be drunk when I wake up…”
“I'm just drunk again to feel a little love…”
“All by myself.. I'm here again…
All by myself… You know I never change”
อาจจะคล้ายๆตัวผมหรือเปล่าก็ไม่รู้สิ
ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เวลาอยู่กับคนๆนี้เหมือนเขาจะรู้จักผมดีกว่าผมรู้จักตัวเองเสียอีก
“ถึงแล้ว”
คนข้างกายเอ่ยขึ้นเมื่อเสียงร้องของผมหยุดไปได้ซักพักใหญ่ ผมเปิดประตูรถพร้อมก้าวขาข้างนึงลงก่อนจะชะงักตัวแล้วกลับเข้ามานั่งในรถตามเดิม
“ค้างห้องมึงได้มั้ย”
แค่วันนี้เท่านั้นแหละ…
วันนี้ที่ใจยังเย็นจนเกือบเจ็บจากสัมผัสเบาบางบนแก้ม
ที่ค่อนข้างหนักแน่นอยู่ในใจ
อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเพียงแต่สับเกียร์รถและขับไปที่คอนโดของตนเองซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน
มีแต่ความเงียบระหว่างกันและกัน ความเงียบที่ไม่อึดอัดแต่เป็นผมเองที่ยังอึดอัดกับความเย็นที่กัดกันตัวผม
ผมยืนเหม่ออยู่ตรงระเบียงซักพักโดยที่ไม่รู้เลยว่าธันวายื่นมือออกมาจับใบหน้าของผมให้หันไปมองเขาตอนไหน
“เหมือนมีฝนตกอยู่ตลอดเลย ในนี้”
ร่างสูงกว่าจ้องลึกเข้ามาจนต้องกระพริบตา และขณะที่ผมกระพริบตาฝ่ายตรงข้ามก็ไล้หัวแม่โป้งกับเปลือกตาของผมอย่างแผ่วเบา
ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปขณะที่มืออุ่นของธันวาลูบเส้นผมหยักศกช้าๆโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าไปซบเข้ากับบ่าใหญ่ตอนไหนกัน
รู้ตัวอีกทีก็มีแค่อ้อมกอดและเสียงถอนหายใจ
“กูไม่ชอบเวลาฝนตกเลยธันวา… ไม่ชอบเลย…”
เสียงแหบของผมไม่สั่นแต่ผมรู้ว่ามันฟังดูเหนื่อยขนาดไหน
ดวงตาที่เขาว่ากันว่าสวยนั้นว่างเปล่าไร้หยาดน้ำตา
หากแต่ก็ไร้ประกายของชีวิตชีวาเช่นกัน
ดวงตาที่ใครหลายคนบอกว่าน่าค้นหา
แต่คนตรงหน้ากลับรู้ว่ามันเปียกชื้น
ดวงตาที่สะกดดวงตาคู่อื่นมาแล้วนับไม่ถ้วน
คนตรงหน้านี้กลับบอกให้ผมหลับตาลง
ขอแค่วันนี้แล้วกันนะ
วันที่จะพึ่งพาใครซักคนโดยที่ไม่รู้สึกเป็นภาระมากเกินไป
บางทีก็เป็นฝนปรอยเบาบางชวนฝัน
บางครั้งก็ดังสนั่นราวพายุ
แต่เหมือนจะไม่เคยมี หรือมีแต่จำไม่ได้แล้ว
ว่าตอนไหนกันที่ฝนในดวงตาของผมหยุดตกเสียที
No comments:
Post a Comment