Thursday, 2 June 2016

07 Sparkling


07 Sparkling




ผมกวาดสายตามองรอบๆบริเวณตึกเรียนโรงอาหารและม้านั่งรวมถึงคาเฟ่ต่างๆ ร่มไม้ที่ให้เงาได้ดีถึงแม้พวกมันจะแพ้แดดเปรี้ยงๆของกรุงเทพจนไม่มีใครไปนั่งเป็นเพื่อน
ลานกว้างท่ามกลางม้านั่งและโต๊ะไม้เรียงราย ผู้คนทั้งยืน เดิน นั่งกันขวักไขว่

ตอนนี้เป็นเวลาห้านาฬิกาสามนาทีส่วนวินาทีช่างมันละกันครับหน่วยเล็กไป ทันทีที่ขาในกางเกงแสล็คสีดำวิ่งเข้ามาร่วมวงกับอีกหลายชีวิตที่เหลือ เสียงราวสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้น


“ทำไมคุณถึงมาสาย”

จริงๆเสียงมันก็ไม่ได้ดังหรือใช้การตะคอก แต่คนตัวสูงบวกหน้านิ่งอันคุ้นเคยปล่อยไอเย็นผ่านสายตาและเสียง ทำให้ผู้คนรอบข้างหวาดๆตามกันไป

ผมเคยลองไปนั่งอยู่ในกลุ่มที่ถูกรับน้องเมื่อตอนปีหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็ต้องปลีกตัวออกมา ว่าไงดีล่ะครับ ผมเข้าไม่ถึงน่ะ แต่พี่รหัสก็คะยั้นคะยอยัดจี้เงินประจำรุ่นให้ผมจนได้ แม้ผมจะเอาแต่เบี้ยวเลี้ยงสายก็ตาม


ออกแบบจี้รุ่นเองก็มีแค่สถาปัตยกรรมศาสตร์แหละมั้งครับ… เท่าที่ผมรู้น่ะนะ



“ไนล์ ไปหยิบน้ำขวดมาสองแพ็คหน่อยดิ๊”

เสียงใครสักคนที่เดาว่าเป็นเพื่อนในรุ่นซึ่งทำหน้าที่เป็นสวัสดิการเอ่ยขึ้น ผมหันไปมองก่อนจะถอนหายใจยอมทำตามเมื่อทุกคนดูจะยุ่งเกินกว่าที่จะเดินมาหยิบน้ำในตู้แช่




“แก นั่นพี่ไนล์แฝดพี่นิลปะ”

เสียงเล็กจากเด็กหญิงที่คาดว่าคงเป็นแฟนคลับวงดนตรีของไอ้นิลดังขึ้น

“ใช่สิ หน้าเหมือนกันขนาดนี้”

“แต่พี่คนนี้ดูเย็นๆว่าปะ แบบ แกเก็ทใช่มะ”

“เออๆ เหมือนคนละขั้วกับพี่นิลเลย”

“ตาสวยชะมัด”

“คนอะไรวะ ยุโรป?”





…และอีกมากมายก่ายกอง…
มีฝาแฝดเป็นคนดังก็งี้แหละครับ รู้จักกันทั้งมหาลัย



“อะไรครับน้อง สนใจฝาแฝดคนดังหรอครับ”

เมื่อพี่ว้ากพี่ระเบียบหายไป พี่เชียร์ก็เดินเข้ามาเปิดวงคลายความเครียดทันที น้องๆปีหนึ่งก็ซุบซิบกันใหญ่เลยครับงานนี้


ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ปรายตาไปมองไอ้พี่เชียร์ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผมอย่างเหนื่อยหน่ายใจ


ช่างมันเถอะครับ ผมชินแล้ว


ผมวางน้ำขวดสองแพ็คลงบนพื้นคอนกรีตย้อมสีก่อนหมุนตัวออกจากบริเวณมุ่งไปยังประตูคณะ มือยกขึ้นโบกไหวนิดๆเป็นสัญญาณการจากลาประจำวัน

ไอ้พี่เชียร์ไม่ได้สนใจผมอีกต่อไปเช่นเดียวกับน้องๆปีหนึ่งที่ได้เวลาหันกลับไปทำกิจกรรมรับน้องช่วงเย็น


ผมไม่ใช่คนดัง
ไม่อยากเป็นคนดัง
ความล่องหนมันสบายกายสบายใจมากๆเลย




“เฮ้ยไนล์ๆๆๆ”

เสียงแหบๆของพี่ว้ากประจำรุ่นคนเดิมดังขึ้นทำให้ต้องหันไปมองและเลิกคิ้วโดยอัตโนมัติ
“พี่เพลงให้มาบอกว่าคืนนี้เลี้ยงสาย มีน้องใหม่มาด้วย”


“ปิดรับน้องแล้วหรอวะ”


“อีกสองวัน แต่เลี้ยงวันนี้ไง มึงพูดเหมือนไม่เคยไปรับน้อง”


“ก็ไม่ได้ไป”


“อ้าวหรอ มึงนี่มันจริงๆเลย”


“ก็ขี้เกียจ”


“เออๆ ไงวันนี้มึงไปด้วย พี่เขาบอกว่าเช็คตารางส่งงานแล้วมึงว่างแน่นอน บังคับ”



พี่เพลงนี่มัน…



“เออๆ บอกกูละกันว่าที่ไหน”


“เค เดี๋ยวกูเมสเสจไป มึงแม่งไม่เคยอ่านไลน์”


ก็จริงของมัน หมกไว้จนเกินพันข้อความละมั้ง ไม่ชอบเปิดอ่านเท่าไหร่ครับ




ผมไม่ชอบสีเขียวโทนนั้นของโลโก้มันน่ะ






*






20.00 ณ



“เอ้า นี่น้องเฟย์กับน้องวิน”

พี่เพลงผู้อยู่ปีห้าซึ่งเป็นผู้รับน้องผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงวงดนตรีสดของร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง


อืม… เพราะดี


เราไล่แนะนำตัวกันทีละคนด้วยชื่อและชั้นปี บางคนก็บอกเคล็ดลับการอยู่รอดในคณะให้น้องๆได้รับรู้ไว้บ้าง แต่เอาเข้าจริงๆทุกคนก็มีวิธีของตัวเองแหละครับ


“เฮ้ย กูลืมไปเลยว่ายังไม่ได้รับน้องไอ้ไนล์ สามปีละสัส”

พี่เพลงกับเสียงแหบๆของเธอดังฝ่าเสียงกีตาร์และนักร้องมาอย่างยากเย็น ผมมองหน้าเธอด้วยสีหน้าอ้อนวอนที่เธอคงไม่เข้าใจเมื่อมือขาวแบบคนจีนรินสุราให้ผมแก้วนึงเต็มๆ

ก็ยังดีครับ ยังผสมโค้กให้น้องบ้าง

ผมกระดกแก้วไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นดื่มจนหมดอย่างไม่อิดออดก่อนจะถอนหายใจใส่พี่รหัส


“พี่ไนล์ๆ พี่เล่นดนตรีเหมือนพี่นิลปะ”

น้องวินซึ่งตอนแรกดูหงิมๆเริ่มพูดมากขึ้นหลังจากเริ่มพูดคุยกับทุกคน ผมส่ายหน้าหน่อยๆเป็นสัญญาณว่าไม่ ที่จริงเล่นเป็นแหละแต่ไม่อยากบอก เอาเป็นว่าเล่นไม่เป็นละกัน


“เฮ้ยแต่กูรู้ว่ามึงร้องเพลงได้นะไนล์”

พี่ภูพี่รหัสของพี่เพลงหรือลุงรหัสของผมเอ่ยขึ้นก่อนจะซุบซิบอะไรบางอย่างที่ดูจะชั่วร้ายพอตัวกับพี่เพลง เพราะหญิงสาวลอบยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางผม


“ไนล์ นี่คือการรับน้องจากกู”

เดินไปทำอะไรไม่รู้ที่ข้างเวทีก่อนจะกลับมาแสยะยิ้มให้ผมที่นั่งอยู่โต๊ะริมเวที


…


ไม่ทันคิดว่าพี่เพลงเดินไปทำอะไรมา นักร้องที่นั่งอยู่บนเวทีก็พูดเชิญให้ผมไปร้องเพลง พร้อมกับสายรหัสที่ผลักดันกันแบบแปลกๆ


เฮ้อ


ผมจำใจเดินขึ้นไปบนเวทีก่อนจะเลือกเพลงตามที่ฟังล่าสุดมาร้อง ส่วนตัวไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่แต่การโวยวายซึ่งยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจมากขึ้นก็ไม่ใช่ไสตล์ หลับหูหลับตาทำไปเดี๋ยวก็จบแล้วครับ


ผมหลับตาเมื่อแสงสปอตไลท์ที่ผมไม่เคยชอบสาดส่องเข้ามาเต็มหน้า เสียงกีตาร์ดังขึ้นก่อนที่กลองอะคูสติกจะตามมาแบบติดๆ



“Only fools fall for you
Only fools fall

Only fools do what I do
Only fools fall”


ใบหน้าของใครบางคนปรากฎขึ้นมาในมโนภาพอย่างห้ามไม่ได้ นั่นทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอย่างหลบหนี
แล้วก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของคนๆหนึ่ง


บุคคลแห่งเดือนสุดท้ายของปี


“Everything has shattered me and it’s my mistake”


ผมร้องไปเรื่อยๆแต่ดวงตาเหมือนถูกสะกดอยู่ที่นัยน์ตาคู่เดิม ไม่ตั้งใจเลยแต่กลับเห็นเงาของใครอีกคนซ้อนทับกันมั่วไปหมด


น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหรือจะสู้น้ำตาที่ไหลรินรดหัวใจ


“Only fools fall”



Then I guess I have always been a fool…



เพลงจบปุ๊บผมก็เดินลงปั๊บ ไม่ได้มีเสียงโห่ร้องอะไรมากมายเหมือนในนิยายหรอกครับ ผมคนธรรมดา พอกลับมาที่โต๊ะก็พบว่ามีวอดก้าช็อตเรียงรายทั้งหมดหกช็อต พี่เพลงให้เหตุผลว่าเทอมละช็อตเพราะผมเบี้ยวทุกครั้งที่นัดสาย

ผมไม่ใช่คนคออ่อน การดื่มสุราไม่ได้ทำให้ผมตัวแดงหน้าแดงหรือพูดไม่รู้เรื่อง กลับกัน ผมจะเงียบ และดูเหมือนคนปกติทั่วไป



“ไม่ยักรู้ว่าร้องเพลง”

เสียงนุ่มทุ้มดังมาจากด้านหลังทำให้รู้ว่าธันวานั่งโต๊ะติดกับผมเลยด้วยซ้ำ บังเอิญกว่านั้นคือการที่ที่นั่งเราหันหลังเข้าหากัน


“อืม…”

ผมตอบเพียงเสียงในลำคอก่อนจะหันหลังพิงแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หันกลับไปสังสรรค์ต่อ ก็นั่งพิงหลังกันแบบนั้นจนขวดเปล่าเต็มโต๊ะแหละครับ


“จะกลับยัง”

คนด้านหลังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ผมหันมองแต่ละคนบนโต๊ะที่ดูจะสนุกสนานกันใหญ่
เวลาที่ทุกคนสนุกกันนี่แหละครับเป็นโอกาสดีที่ผมจะปลีกตัวออกมาสำเร็จ

ผมดึงข้อมืออีกคนมาด้วยความมึน ไปๆมาๆก็ยืนอยู่หน้าร้าน



“จะกลับแล้ว”


“เอารถมา”


“ขับไหว?”


“ดื่มไปแก้วเดียว”


“ส่งหน่อย”


“เออ”


แต่แล้วก็มีเสียงของอีกคนดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของประตูร้าน



“อ้าว ไอ้ไนล์”


เสียงนี้มันคุ้นเสียจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกและมีการตอบรับยังไง
ม่อนยืนโบกมืออยู่หน้าผับ มันมากับเพื่อนอีกกลุ่มซึ่งผมไม่รู้จัก ม่อนมีเพื่อนเยอะมาแต่ไหนแต่ไรเพราะเจ้าตัวชอบที่จะเทคแคร์คน


“ไอ้ไผ่”

คนข้างตัวผมพูดเบาๆก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณทักทายเพื่อนฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย โลกก็กลมดีนะครับ

ม่อนกับไผ่ข้ามถนนมาอยู่ฝั่งพวกเราที่ยืนกันอยู่หน้ารถของธันวา


“ไผ่ นี่ไนล์”

ม่อนและธันวาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันทำให้ไผ่มองหน้าผมอย่างงงๆก่อนตาตี่แบบฉบับคนจีนแท้ๆจะตี่ลงไปอีกเพราะรอยยิ้มสดใส ให้เดาผมว่าเราน่าจะเคยเห็นหน้าค่าตากันบ้างแล้ว เพียงแต่ผมมันความจำสั้นเอง


“แล้วนี่จะกลับกันแล้วหรอ”

ไผ่ถามขึ้นด้วยความฉงน ราตรีของนักท่องสถานบันเทิงมันเพิ่งเริ่มเองมั้งครับ แต่ผมอยากกลับบ้านไปนอนเสียแล้วสิ เพิ่งส่งงานไปไม่นาน ง่วงก็ง่วง เหนื่อยก็เหนื่อย อีกอย่างผมไม่ได้เที่ยวอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว เรียกง่ายๆว่าเกษียณจากการเที่ยวผับ

ธันวาพยักหน้าตอบไผ่ขณะเดียวกันกับที่ม่อนหันมาคุยกับผม


“มาทำไรวะ”


“เลี้ยงสาย”


“สุดท้ายก็มากับเขาซะทีนะมึงอะ ดีละๆ”


“...”


“เมาปะเนี่ย กินไปกี่ช็อต”

มือเย็นยกขึ้นทาบแก้มข้างซ้ายของผม ดวงตาคมมองอย่างทะเล้นและหยอกล้อ ม่อนมันรู้อยู่แล้วว่าผมดื่มเหล้าได้ค่อนข้างเยอะโดยที่จะไม่เมาง่ายๆ


“รอบแรกหก รอบหลังๆไม่ได้นับ”


“โหดเหมือนเดิม ทั้งพี่เพลงทั้งมึง”

ร่างสูงตบแก้มผมเบาๆสองสามทีในแบบที่ชอบทำประจำตั้งแต่ตอนเราเด็กๆถึงตอนนี้โตมากแล้วก็ยังทำ ผมแสยะยิ้มอ่อนชั่ววินาทีก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่ง


“กลับเลยมั้ย”

ธันวาที่สนทนากับเพื่อนของตนเสร็จแล้วหันมาถามผม ผมพยักหน้าก่อนจะก้าวขึ้นรถพร้อมคำบอกลาของเพื่อนสนิทและเพื่อนสนิทของเพื่อน



ปัง

ผมกระชากปิดประตูรถด้วยแรงไม่มากนักเช่นเดียวกับใจที่โดนกระชากอย่างเบาบางแปลกๆ




ความเย็นที่แก้มกลับไปเย็นที่ใจ
อ่า… เย็นเกินไปเสียด้วยซ้ำ




“แน่ใจว่าไม่เมา?”

นั่งรถไปสักพักคนขับก็เอ่ยเสียงเบาท่ามกลางความเงียบ


“ไม่กึ่มด้วยซ้ำ”


จริงๆถ้าพอกึ่มๆอาจจะดีกว่านี้ด้วยซ้ำ
อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์กับตัวเองได้มากกว่านี้



ผมหันออกนอกหน้าต่าง ธันวาขับรถเร็วพอประมาณสำหรับถนนโล่งๆยามค่ำคืน แสงไฟข้างทางผ่านไปรวดเร็วจนเกือบจะเห็นเป็นเส้นแสงไฟแบบที่เขาถ่ายกันในนิตยสารกล้อง

ช้าก็เห็นชัดถึงดวงไฟ
แต่เร็วก็เห็นต่างกันไปอีกแบบ

น่าจะอยู่ที่เราเลือกอะไรล่ะมั้งครับ


“ร้องเพลงหน่อย”

เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมหันไปมองเขาน้อยๆอย่างงุนงง


“เพลงไร”


“Drunk Ed Sheeran”


เป็นคำขอที่ตลกดีว่าไหมครับ แต่พออยู่กับธันวาผมก็กลายเป็นคนที่ทำตามคำขอของเขาง่ายๆ
นี่ก็เป็นสิ่งตลกเช่นกัน

ผมเลื่อนกระจกรถลงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ลมเย็นของเวลาตีหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในตัวรถ ก่อนจะเปล่งเสียงร้องติดแหบเบาๆของตัวเองคลอไปกับเสียงลม


พูดตามตรงมันมีจุดนึงที่ผมคิดว่าผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างซึ่งธันวาพยายามบอกผมผ่านเนื้อเพลงนี้



“I wanna be drunk when I wake up…”

“I'm just drunk again to feel a little love…”

“All by myself.. I'm here again…
All by myself… You know I never change”


อาจจะคล้ายๆตัวผมหรือเปล่าก็ไม่รู้สิ
ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เวลาอยู่กับคนๆนี้เหมือนเขาจะรู้จักผมดีกว่าผมรู้จักตัวเองเสียอีก


“ถึงแล้ว”

คนข้างกายเอ่ยขึ้นเมื่อเสียงร้องของผมหยุดไปได้ซักพักใหญ่ ผมเปิดประตูรถพร้อมก้าวขาข้างนึงลงก่อนจะชะงักตัวแล้วกลับเข้ามานั่งในรถตามเดิม


“ค้างห้องมึงได้มั้ย”


แค่วันนี้เท่านั้นแหละ…
วันนี้ที่ใจยังเย็นจนเกือบเจ็บจากสัมผัสเบาบางบนแก้ม


ที่ค่อนข้างหนักแน่นอยู่ในใจ



อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเพียงแต่สับเกียร์รถและขับไปที่คอนโดของตนเองซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน
มีแต่ความเงียบระหว่างกันและกัน ความเงียบที่ไม่อึดอัดแต่เป็นผมเองที่ยังอึดอัดกับความเย็นที่กัดกันตัวผม

ผมยืนเหม่ออยู่ตรงระเบียงซักพักโดยที่ไม่รู้เลยว่าธันวายื่นมือออกมาจับใบหน้าของผมให้หันไปมองเขาตอนไหน


“เหมือนมีฝนตกอยู่ตลอดเลย ในนี้”

ร่างสูงกว่าจ้องลึกเข้ามาจนต้องกระพริบตา และขณะที่ผมกระพริบตาฝ่ายตรงข้ามก็ไล้หัวแม่โป้งกับเปลือกตาของผมอย่างแผ่วเบา
ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปขณะที่มืออุ่นของธันวาลูบเส้นผมหยักศกช้าๆโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าไปซบเข้ากับบ่าใหญ่ตอนไหนกัน


รู้ตัวอีกทีก็มีแค่อ้อมกอดและเสียงถอนหายใจ



“กูไม่ชอบเวลาฝนตกเลยธันวา… ไม่ชอบเลย…”

เสียงแหบของผมไม่สั่นแต่ผมรู้ว่ามันฟังดูเหนื่อยขนาดไหน
ดวงตาที่เขาว่ากันว่าสวยนั้นว่างเปล่าไร้หยาดน้ำตา
หากแต่ก็ไร้ประกายของชีวิตชีวาเช่นกัน

ดวงตาที่ใครหลายคนบอกว่าน่าค้นหา
แต่คนตรงหน้ากลับรู้ว่ามันเปียกชื้น

ดวงตาที่สะกดดวงตาคู่อื่นมาแล้วนับไม่ถ้วน
คนตรงหน้านี้กลับบอกให้ผมหลับตาลง



ขอแค่วันนี้แล้วกันนะ
วันที่จะพึ่งพาใครซักคนโดยที่ไม่รู้สึกเป็นภาระมากเกินไป




บางทีก็เป็นฝนปรอยเบาบางชวนฝัน
บางครั้งก็ดังสนั่นราวพายุ

แต่เหมือนจะไม่เคยมี หรือมีแต่จำไม่ได้แล้ว
ว่าตอนไหนกันที่ฝนในดวงตาของผมหยุดตกเสียที

No comments:

Post a Comment