03 ร่มบัตรปากกา
[Tunwa]
ผมกำลังสงสัยว่ามันเกิดอาเพศอะไรกับชีวิตรึเปล่า ช่วงนี้ของมันถึงผลุบๆโผล่ๆ ไม่ใช่ของหายนะ แต่เหมือนที่มีมันไม่ใช่ของๆผมน่ะครับ
วันนั้นร่มก็ทีละ
ไหนจะคิทแคทที่หยิบมาแต่หายไป
ไหนจะบัตรเข้างาน
…มาวันนี้คือปากกา
ปากกาดำมูจิเส้น0.38แท่งสีขุ่นถูกควงไปมาบนมือของผมอย่างที่ติดนิสัยทำประจำ ผมมองปริมาณหมึกในด้ามก็แปลกใจเล็กน้อย
คือไม่ได้เพิ่งซื้อมา แต่ทำไมหมึกเยอะกว่าตอนดูครั้งล่าสุด…เท่าที่จำได้แท่งนี้ผมพกประจำหมึกเลยค่อนข้างร่อยหรอด้วยซ้ำ ผมเลยไม่มั่นใจว่าช่วงนี้ได้ไปหยิบของผิดใครมาอีกรึเปล่า
คิดยังไงก็คิดไม่ออกผมจึงเอาสมุดเล่มเล็กที่พกไว้เสมอออกมาอีกครั้ง เพื่อนๆชอบบอกว่าผมควรใช้ฟังค์ชั่นโน้ตในมือถือเครื่องละสองสามหมื่นที่ซื้อมาเสียบ้าง ไม่ใช่โทรออกส่งข้อความอย่างเดียว ไม่ใช่ว่าไม่เคยลองนะ แต่ผมชอบการเขียนลงบนกระดาษมากกว่า ชอบลายมือของตัวเองที่ไม่สม่ำเสมอ
ไม่รู้สิครับ
ลายมือเหมือนบอกได้ว่า ณ ตอนนั้นที่เขียนผมกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่
приятно познакомиться
ภาษารัสเซียเบื้องต้นประโยคสั้นๆถูกจรดไว้ในหน้าต่อจากเนื้อเพลง Counting Stars
‘ยินดีที่ได้รู้จัก’ คือคำแปลของประโยคนั้น ผมมองไปแล้วนึกถึงเพื่อนใหม่ที่ไม่รู้จะเรียกเพื่อนได้หรือยังซึ่งเพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน
ผมว่าไนล์น่ะเหมือนผมอยู่พอตัว
คนโลกส่วนตัวสูง ไม่เข้าหาใครก่อนง่ายๆ
นึกถึงตรงนั้นแล้วก็ขำดี ที่คนแบบเขาจะยอมเดินมาหาผมง่ายๆ ยิ่งไอ้เหตุการณ์สปอตไลท์นั่นด้วยแล้วทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจที่เขาไม่ได้เคืองหรือหงุดหงิดอะไรกับการเป็นเป้าสายตา ราวกับเขาเคยชินที่ถูกตกเป็นเป้าสายตาแล้วยังไงยังงั้น
คนๆนี้น่าจะมีมิติที่มากกว่าหนึ่งแน่นอน
ถึงอดีตของเขาจะน่าสนใจ แต่ปัจจุบันของเขาน่าค้นหาและจับตามองยิ่งกว่าเสียอีก
*
8.10 am
แปดโมงเช้าวันอังคาร ถึงจะนานที่ผ่านมา
วันนั้นที่เธอร่ำลา พูดว่าเธอจะไป
เสียงเพลงชัฟเฟิลดังขึ้นพอเหมาะพอเจาะกับวันเวลาซึ่งเด่นหราอยู่บนจอวิทยุของรถเสียเหลือเกิน ผมยิ้มหน่อยๆอย่างอารมณ์ดีเพราะเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงโปรด ก้มลงกัดขนมปังธรรมดาอย่างที่ทำทุกวัน ก่อนจะเบนตัวไปหยิบแก้วกาแฟพลาสติกขนาดไม่ใหญ่มากมาดื่ม
ผมชอบชงกาแฟเอง ที่คอนโดจึงมีทั้งเครื่องบดกาแฟแบบโบราณและเครื่องทำกาแฟแบบทันสมัยที่แค่ใส่แคปซูลก็ได้กาแฟมาดื่ม
มีเพื่อนหลายคนบอกว่าตัวผมก็เหมือนกาแฟ ซ้ำยังมีกลิ่นกาแฟอ่อนๆติดตัวอยู่ตลอดเวลา และดูท่ามันจะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของผมได้ดีเสียด้วย
ครืด ครืด
โทรศัพท์ดังขึ้นปรากฎชื่อของเพื่อนสนิทคนนึงจากเพียงไม่กี่คนที่มี
“ว่า”
[ถึงคณะยัง]
“ถึงละ กำลังเลี้ยวเข้าที่จอดรถ”
อยู่ใกล้มหาลัยมันดีอย่างนี้แหละครับ
[วันก่อนกูลืมของไว้ท้ายรถมึงอะ เห็นบ้างปะ]
“อะไรวะ”
[ชีทซีร็อกซ์หน้าปกเขียนว่า Advance Bio-Psychology]
“เออเดี๋ยวดูให้ จอดรถแป๊บ”
[เค]
ไผ่ เพื่อนคณะจิตวิทยาของผมเอ่ยจบการสนทนาและวางสายไป ปล่อยให้ผมได้หมุนพวงมาลัยนำรถเข้าซองได้ถนัดยิ่งขึ้น เดินไปเปิดค้นท้ายรถมีแต่หนังสือเล่มหนาและชีทมากมายวางกองระเกะระกะเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิรบไฟนอลไปเลยยังไม่ได้เก็บ และแล้วก็เจอกับชีทที่เพื่อนของผมบอกเมื่อครู่
“กูเจอละ จะให้เอาไปให้มั้ย”
[มึงเรียนกี่โมง ไม่สายหรอวะ]
“สิบ แค่จะมาห้องสมุด เดี๋ยวเดินไป”
เดินลงจากลานจอดและลัดเลาะไปตามแนวฟุตบาทของมหาลัยอันกว้างขวาง เสื้อเริ่มชื้นนิดๆจากอุณหภูมิร้อนอบอ้าวละแดดจ้าของประเทศไทยที่ไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร
ผมเกลียดอากาศร้อนที่สุด เผชิญกับมันนานๆแล้วรู้สึกปวดหัวอยากจะอาเจียน ยังดีที่วันนี้ไม่แย่มากและผมกำลังอารมณ์ดีจึงยอมเดินไปคืนชีทเรียนให้ไอ้ไผ่
“อ้าวธันวา”
ผมหันไปตามเสียงเรียกที่ไม่คุ้นเคย ก็ได้พบกับผู้ชายผิวขาวร่างสูงซึ่งเจอที่ผับวันก่อน
ชื่ออะไรนะ…
“มาทำไร”
“กูเรียนนี่ แล้วมึงอะมาทำไร อักษรอยู่ตั้งไกลนี่เดินมาหรอ”
“เอาชีทมาให้ไอ้ไผ่ มันลืมไว้”
จำได้ละ ชื่อม่อน
“อ้อ เล่มนี้ต้องใช้วันนี้นี่นา เออเมื่อกี๊เห็นมันนั่งอยู่ในห้อง มาๆเดี๋ยวกูพาไป”
ผมเดินเข้าตึกตามม่อนไปเงียบๆและขึ้นอีกสามชั้นก่อนจะผ่านประตูไปเจอกับหนึ่งในเพื่อนสนิทกำลังนั่งพับนกกระดาษอยู่
ว่าไปแล้วก็ไม่ได้พับมานาน
ตอนเด็กๆผม นันดา และไผ่ชอบพับกระดาษครับ ฟังดูเป็นงานอดิเรกของผู้หญิงไปนิดนึงรึเปล่านะ คือเราก็เล่นอย่างอื่นนะครับ พวกมวยปล้ำ เกมเพลย์สเตชั่น เตะบอล เล่นบาส และอื่นๆอีกมากมายที่พวกผู้ชายเขาทำกัน แต่อาจจะเป็นเพราะแถวๆบ้านผมมีสมาคมแม่บ้านญี่ปุ่นอยู่ล่ะมั้ง ผมเลยติดชอบการพับกระดาษแบบพวกออริกามิอะไรแบบนั้นมา ส่วนอีกสองคนก็เป็นผลพลอยได้น่ะ พอผมไม่ยอมออกจากบ้านมันเลยต้องมาหาผมที่บ้านแทน กลายเป็นว่านั่งพับกระดาษกันสามคน
“เอ้า”
“เหย ขอบใจมากมึง ละเย็นนี้จะไปไหนมั้ย”
“คงไม่”
“กูว่าละ เออเดี๋ยวเรียนเสร็จโทรหาละกัน มึงเสร็จกี่โมง”
“น่าจะสาม”
“ดีๆ รถยังไม่ติด เดี๋ยวแวะไปคอนโดมึงก่อนดีกว่า คิดถึงมายา”
มายาที่ว่าไม่ใช่น้องสาวหรือพี่สาวหรือฝาแฝดหรือญาติส่วนไหนของผมหรอกครับ มายาคือแมวของผมเอง เลี้ยงมาตั้งแต่เข้ามหาลัยเนี่ยแหละ ตอนแรกอยู่บ้านแม่ก็ไม่เห็นด้วยแต่พอมาอยู่คอนโดแม่ก็ปล่อยๆน่ะครับ เห็นผมชอบของผมมานานล่ะมั้ง
“เออๆ”
ผมหันหลังและยกมือบอกลามันและผงกหัวให้ม่อนก่อนจะเดินออกมาเผชิญกับแดดยามเช้าอีกรอบ
จริงๆผมชอบแดดนะ ถ้ามันไม่ร้อน
แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่หรือไง
*
เวลาผ่านไปรวดเร็วสำหรับวิชาในคณะวันนี้ เอกรัสเซียของผมมีไม่ถึงสิบคน บางคนเรียนเพราะพ่อแม่เป็นทูต บางคนเรียนเพราะอยากไปแลกเปลี่ยนที่นั่น ส่วนบางคนก็เหมือนผม เรียนเพราะแค่ชอบ
แต่ ‘แค่ชอบ’ น่ะทำอะไรได้มากกว่าที่คิดเยอะเลย
ก็เพราะปกติคนเราก็ทำตามแค่คำว่าชอบไม่ใช่หรือไง
ผมหมุนควงปากกาที่คิดว่าไม่น่าจะใช่ของผมอีกครั้ง หมึกสีดำทำให้นึกถึงอะไรหลายๆอย่าง
ควานหาของในกระเป๋าก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อมือดันไปหยิบเศษกระดาษที่ถูกขยำแล้ว ผมคลี่มันออกมาก็ต้องยิ้มให้กับสถานการณ์ซึ่งเพิ่งเกิดไปไม่นาน
บัตรงานอีเว้นท์ที่ผับวันนั้น
ก็ตลก และก็สนุกดี
ก็สนุกดีเหมือนกันที่มีเหตุการณ์ให้หวนนึกถึงบ่อยๆ
*
ผมกลับคอนโดมาพร้อมนันดาและไผ่ แวะซื้อขนมถุงจากเซเว่นแถวที่อยู่ก่อนเข้ามาเพราะพวกมันบ่นว่าหิว
ผมเห็นไผ่แอบส่งซิกบอกผมให้จัดคำถามชุดหนักให้หนุ่มวิศวะในกลุ่ม ใช่ครับ เรื่องน้องว่านนั่นเอง
“มายา อยู่ไหน”
พอเปิดประตูผมก็ออกเสียงทักทายสิ่งมีชีวิตในห้องทันที มายาวิ่งมาคลอเคลียข้อเท้าก่อนจะวิ่งกลับไปกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะกาแฟกลางห้อง ไผ่ปรี่เข้าไปลูบหัวแมวของผมทันที มีแค่เพื่อนสองคนนี้แหละครับที่มายายอมให้จับ
“ห้องสะอาดเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน นี่มึงไม่ได้จ้างแม่บ้านจริงดิ”
“โน”
“สนใจมาเก็บห้องกูมั้ย เดี๋ยวจ่ายค่าจ้าง”
“มีสาวก็ถามสาวมึงสิ”
พอได้โอกาสไผ่ก็เปิดประเด็นทันที ตาเรียวหรี่ลงมองอย่างจับผิด
“น้องว่านน่ะหรอ”
“ใช่สิ มึงรู้มั้ยว่าน้องเขามีพี่ชายนะเว้ย”
“ห๊ะ กูไม่รู้ ก็เพิ่งเจอกันวันนั้นแหละ”
“พี่ชายเขาอยู่ถาปัตย์ ชื่อเวลา”
แล้วมันไปสืบมาตอนไหนล่ะเนี่ย
“มึงรู้ได้ไง”
ถามได้ตรงใจมากเพื่อน
“ก็เวลามันสนิทกับม่อน เพื่อนในคณะกู”
“เดี๋ยวนะมึง ม่อนถาปัตย์ กูคุ้นมาก ละก็เวลา กับใครอีกคนนะ แก๊งค์นี้มันมีสามคนปะ”
“ไอ้มั่ว มันมีสี่ มีม่อน พลินทร์ เวลา ละก็…”
“ไนล์”
“เออไนล์ กูได้ยินมาว่าเป็นผีประจำคณะว่ะ แบบหาตัวไม่ค่อยเจอ จับไม่ได้”
“อ่าฮะ แต่ไอ้ธันวามันจับได้นะเว่ยไผ่”
เวร นันดามันเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ผมเสียอย่างงั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องผมสลับกับหันไปมองสบตาเรียวเล็กของไผ่อย่างมีเลศนัย
“เออ กูเพิ่งนึกได้ มันเป็นไงมาไงของมึง ไหนเล่าซิ”
“เล่าไร”
ผมหันไปอุ้มมายาขึ้นมาวางไว้บนตักแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนทั้งสองอีกรอบ
“ก็ที่มึงไปจับมือถือแขนกันวันนั้น เรื่องยังไม่กระจ่างเลยเพื่อนรัก เล่าๆ”
“ไม่มีไรจะเล่า เลยถามว่าให้เล่าไร”
ผมยังคงเสียงนิ่งตอบออกไปแบบเดิม จริงๆก็ไม่ได้มีอะไรจะเล่าตามที่บอกแหละครับ แต่แค่ไม่อยากจะเผยไต๋ว่าวันนั้นเริ่มกรึ่มหน่อยๆแล้วเรียกอีกฝ่ายเข้ามาพูดแค่ยินดีที่ได้รู้จัก รู้สึกปัญญาอ่อนอะ
“ไอ้ธันวาแม่ง เอาเหล็กร้อนมาง้างปากยังไม่พูดเลยมั้ง มึงปล่อยไปเหอะ เดี๋ยวเราไปสืบเองก็ได้”
นันดาจิ๊ปากอย่างงอนนิดๆ แต่ก็ใช่ว่าผมจะใจอ่อนและมันก็รู้ในเรื่องนั้นดี ไผ่เองก็ไหวไหล่อย่างไม่สนใจแล้วเดินไปหยิบขนมมาเปิดกิน ส่วนผมอุ้มมายาวางไว้บนพื้นก่อนจะเดินไปหยิบสมุดจดและปากกาแท่งเดิม
มือตวัดเขียนต่อเติมท้ายประโยคยินดีที่ได้รู้จัก
ภาษารัสเซียวันนี้ขอเสนอคำว่า
Черная река
Black River
‘Nile’
No comments:
Post a Comment