04 ว่าไหม
ผมคิดว่าความรักไม่ใช่สิ่งสวยงามอะไรมากมาย
ความรักนั้นอาจมีความโลภ โกรธ หลง และอีกหลายความรู้สึกปนอยู่ด้วย
ความรักอาจไม่ได้บริสุทธิ์ใจ
แต่หากความรักเป็นธรรมชาติแล้ว
เมื่อรักอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว ความรักก็ไม่ได้แย่อะไร
คุณว่าไหม
*
บ่ายโมงของวันพฤหัสวนมาให้ผมเจอกับวิชาที่เบาที่สุดในสัปดาห์อีกครั้ง รู้สึกดีเหมือนกันนะที่ได้ทำอะไรนอกคณะบ้าง ก็อย่างที่ทุกคนพอจะเห็นแหละครับ เด็กถาปัตย์ฯอย่างพวกผมไม่ค่อยจะออกไปทำกิจกรรมมหาลัยเสียเท่าไหร่ บางคนก็บอกว่าเป็นเพราะเราเข้ากับคนอื่นไม่ได้ แต่ผมว่าปัจจัยหลักมันอยู่ที่งานอันรัดตัวจนทำให้ไม่สามารถกระดิกไปทำอย่างอื่นได้ต่างหาก
“ไนล์ แฟ้มมึง”
เสียงทุ้มจากด้านข้างทำให้ต้องหันไปสบนัยน์ตาสีเข้มของอีกฝ่าย ธันวามองมาพร้อมกับมือใหญ่หยิบแฟ้มสีขุ่นยื่นมาด้านหน้า ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะเปิดกระเป๋าตัวเองดูแล้วพบว่ามีแฟ้มลักษณะเหมือนกันอยู่ในนั้น
หยิบออกมาเปิดก็พบว่ามันเป็นแบบที่อีกคนว่า
แต่แฟ้มมันไปสลับตอนไหนวะงง
“อ่า.. สลับตอนไหนวะ”
“ไม่รู้ว่ะ รู้อีกทีไอ้นี่ก็มาอยู่กับกูละ”
“เออ ขอบใจที่เอามาคืน”
ผมรับแฟ้มมาก่อนจะยัดมันเข้ากระเป๋าและยื่นแฟ้มของธันวาคืนให้เจ้าของ
“แน่ดิ เห็นมีงานจะส่งเลยรีบเอามาคืน”
“เปิดดูหรอ เอองานแม่งส่งพรุ่งนี้อีกละ เบื่อ”
พูดแล้วก็เหนื่อยนะ จะส่งรัวไปไหน ตารางเรียนคือไม่ใช่คำว่าเรียน ให้เรียกตารางส่งงานง่ายกว่า
อย่าว่าผมขี้บ่นเลยครับ เรียนมหาลัยมันก็เหนื่อยของมัน บ่นบ้างไม่เสียหายหรอกเนอะ
“เอาน่า อีกเดือนนึง”
อีกฝ่ายขยับยิ้มมุมปากก่อนจะเปิดสมุดจดอีกครั้ง ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจดอะไร ภาษารัสเซียเป็นสิ่งที่เกินขอบเขตุการสอดรู้สอดเห็นน่ะ
“กลั้นใจมาสามปีละห่า”
ธันวาได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมสายหน้าช้าๆเหมือนเอือมในการบ่นของผม
เฮ้ยจริงๆผมไม่ได้เป็นคนพูดน้อยนะ ค่อนข้างจะพูดมากเสียด้วยซ้ำ แต่ปกติเป็นคนขี้เกียจพูด เหนื่อยกับการพูดและการสร้างสัมพันธไมตรีกับคนอื่น แต่ถ้าเป็นคนที่สนิทใจก็อีกเรื่องครับ
แล้วความเงียบก็โรยตัวพร้อมกับดินสอในมือซึ่งเริ่มขยับเขยื้อนวาดรูปเรื่อยเปื่อยในสมุดจดของผม เสียงอาจารย์วัยทองดังราวกับเพลงกล่อมเด็ก ผมเลือกที่จะเท้าคางมองออกไปด้านนอกซักพักก่อนจะหลับตา
ผมชอบความคงเส้นคงวา
แต่ผมเอง เหมือนจะไม่มีสิ่งนั้น
“ไนล์ๆ”
ผมหันไปตามเสียงเรียกของพี่ไอย์ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง ครึ่งท้ายของคาบอาจารย์ให้เรานั่งตามกลุ่มเพื่อเริ่มวางแผนโครงงานและรายงานกลุ่มน่ะครับ ก็ดีไปอีกแบบนะที่มีเพื่อนมานั่งด้วย ปกติผมนั่งคนเดียวตามประสาคนมนุษย์สัมพันธ์ติดลบและไม่มีเพื่อนน่ะครับ
“ครับ?”
“คือไอ้วันมันอยากจะนัดทำงาน น้องมินว่างวันเสาร์อาทิตย์ ธันวาว่างศุกร์เสาร์ พี่ยังไงก็ได้ตารางเรียนพี่น้อย ส่วนวันก็แล้วแต่ไนล์เพราะมันก็เรียนสัปดาห์ละสองวันเหมือนพี่”
ผมครุ่นคิดถึงตารางเรียนหรรษาหฤโหดของตัวเองอีกชั่วครู่ก่อนจะตอบไป คิดว่ามันจะโอเค คิดว่าจะไม่มีงานหลวงแทรกเข้ามา
“งั้นวันเสาร์ก็ได้พี่”
พี่ไอย์พยักหน้าก่อนจะหันไปจดขยุกขยิกในสมุดโน้ตของตัวเอง
“สรุปนะ วันเสาร์นี้เราเจอกันที่xxx ซอยxxx เคปะ”
โอ๊ะ นั่นมันร้านกาแฟแถวคอนโดผมเลยนี่นา
“นั่นตรงข้ามคอนโดผม”
อีกเสียงที่ไม่ใช่เสียงผมเอ่ยขึ้นทำให้ต้องหันไปมอง ไม่ยักรู้ว่านอกจากผมมีใครอยู่ละแวกนั้นด้วย มันไม่ใช่ที่ๆนักศึกษาส่วนมากอยู่น่ะครับ เพราะไม่ได้อยู่ในระยะเดินของคนกรุงทั่วไป แต่ผมเลือกจะไปอยู่ตรงนั้นเพราะมันปลอดผู้คนดี บางทีเราก็ไม่ได้อยากเจอเพื่อนคุ้นหน้าไปทุกวันจริงมั้ย
“อ้าวหรอ งั้นไปคอนโดแกได้มั้ย”
พี่วันไม่รอช้ายื่นข้อเสนอทันที ผมก็เห็นด้วยนะ ขืนไปนั่งร้านกาแฟได้เสียคนละสองแก้วแน่ๆ นั่งไม่ต่ำกว่าครึ่งวันหรอกเชื่อสิ
“ผมเลี้ยงแมว ถ้าไม่มีใครแพ้ก็ไปได้”
เสียงทุ้มตอบนิ่งๆก่อนจะเสยผมที่ปรกตาขึ้นเล็กน้อย แสงแดดลอดเข้าไปกระทบใบหน้าได้รูปทำให้ผมเห็นได้ว่าดวงตาของเขาไม่ใช่สีดำสนิทแบบคนเอเชียทั่วไป แต่มีมวลของสีน้ำตาลส้มๆมากอยู่พอตัวเลยทีเดียว
“ทุกคนโอเคมั้ย ไนล์โอเคปะ”
พี่ไอย์เอ่ยถามอีกรอบเพื่อความชัวร์
“หนูโอเคหมดอะพี่”
น้องมินเอ่ยเสริมเมื่อจัดการเขียนตารางเรียนของตัวเองเสร็จแล้ว พวกเราเขียนตารางเรียนของตัวเองเพื่อจะได้รู้ว่าควรจะนัดกันวันไหนไม่ให้เป็นอุปสรรคของวิชาหลักในคณะน่ะครับ แบบนี้ง่ายต่อการทำงานมากขึ้นไปอีก
“ได้นะ”
ผมพยักหน้าให้กับความสะดวก ทำไมผมจะไม่ตกลงกันล่ะ
คอนโดของธันวาน่ะอยู่ตรงข้ามกับคอนโดของผมเอง…
*
เวลาผ่านไปรวดเร็วทันใจ สัปดาห์นี้ผมมีส่งงานเกือบทุกวัน จริงๆคือทุกวันเว้นวันพฤหัสไว้วันเดียว บางคนมักเข้าใจผิดว่าการเรียนสายศิลป์นั้นทำให้ไม่ต้องอ่านหนังสือหรือสอบอะไรมากมาย คือผมก็ไม่มั่นใจว่าเป็นภาคผมภาคเดียวหรือเปล่า แต่วันนี้ผมมีสอบจริงจังเหลือกัน ไม่รู้จะจริงจังขนาดนี้ไปเพื่ออะไรในเมื่อมันแค่หน่วยกิตเดียว
อย่างไรก็ตาม วันนี้เป็นวันก่อนที่ผมจะต้องไปทำงานกลุ่มบ้านเพื่อน…
จะผิดไหมถ้าบอกว่าตื่นเต้น…
มันนานมากพอสมควรแล้วที่ผมไม่ได้มีเพื่อนใหม่ อย่างที่ม่อนเคยบอกว่าผมไม่ค่อยเข้าหาคนก่อน และส่วนมากเวลาไปเรียนวิชานอกคณะก็ไปกับพวกเพื่อนสนิท และในคณะก็อยู่แต่กับเพื่อนสนิทอย่างเวลาและพลินทร์ สรุปแล้วคือสามปีในรั้วมหาลัยผมแทบไม่ได้เพื่อนใหม่เพิ่มเลย
“เฮ้ย พรุ่งนี้ว่างมั้ย”
ม่อนเอ่ยขึ้นหลังจากเดินเข้าคณะมาหาพวกผมได้ไม่นาน ร่างสูงหยิบขวดน้ำของผมไปดื่มโดยที่ไม่ขอเช่นเคย เอาเถอะครับ ผมอนุญาติก็ได้
“กูว่าง มีไร”
“กูก็ว่าง”
“ไม่ว่าง”
สิ้นคำของผมอีกสามคนว่างที่เหลือก็หันมามองหน้าราวกับมันเป็นเรื่องแปลกใหม่ เหมือนช้างออกลูกเป็นไข่อะไรแบบนั้น
“ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงไม่ว่าง คราวนี้ไอ้เวลายังบอกว่าง แล้วทำไมมึงไม่ว่างวะไนล์”
โห ไอ้พลินทร์ ไอ้เว่อร์
“มีทำงานกลุ่มของเจนเอด”
“ที่ไหน”
ม่อนดูท่าจะอย่างซักถามมากกว่าเพื่อน ดวงตาคมหรี่ลงเหมือนจับผิด
ผมรู้สึกว่าเห็นสายตาแบบนี้บ่อยไปละนะช่วงนี้
“คอนโดธันวา”
พลินทร์ทำหน้าตกใจทันที เออ ไอ้การที่ผมมีเพื่อนใหม่และจะไปทำงานกลุ่มที่คอนโดของเพื่อนใหม่มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอครับ รู้สึกเป็นเกียรติมาก
“ที่ไหนวะ”
“ไม่ไกล”
รู้สึกบอกไปแล้วจะไม่ปลอดภัย…
“บอกมาเถอะ กูไม่ไปบุกหรอก”
เวลาเอ่ยเหมือนได้รับรังสีความระแวงจากผม มันขยับแว่นกรอบดำให้เข้าที่ก่อนจะก้มลงโซ้ยข้าวผัดหมูเมนูประจำอย่างหิวโหย
“ตรงข้ามคอนโดกู”
สิ้นเสียงผมพลินทร์ตบโต๊ะอย่างถูกใจ
“พรหมลิขิตแน่ๆ”
ป้าบ
แล้วมันก็โดนม่อนตบหัวไปทีนึง
“พรหมลิขิตเหี้ยไรเตี้ย ไร้สาระ”
ไอ้ตัวเล็กสุดของกลุ่มทำปากขมุบขมิบก่อนจะก้มลงจัดการเยลลี่ในมือ พวกเพื่อนผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ จะเถียงกันอะไรยังไงก็ช่าง จบลงด้วยการกินทุกที
“แล้วทำดึกไหมวะ”
ม่อนเอ่ยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ใช่แล้ว ผมเองก็ลืมไปเลย
ยังไม่ได้บอกสินะครับ แต่ผมไม่ค่อยถูกกับกลางคืนซักเท่าไหร่ ยิ่งช่วงนี้ฝนชอบตกด้วยแล้ว
“ไม่น่าดึกมั้ง น่าจะไหว”
ผมสบตากับม่อนครั้งที่ล้านของชีวิต นัยน์ตาสีนิลบ่งบอกว่าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด มันเข้าใจผมยิ่งกว่าใคร อาจเป็นเพราะเคยเผชิญกับสิ่งที่ผมเป็นมามากที่สุดล่ะมั้ง
“มึงแน่ใจนะ”
“เออ กูโอเค อีกอย่างช่วงนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว”
ผมตอบก่อนเอามือไปขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มนั้นเล่นแบบที่ทำประจำ ม่อนมีท่าทีคลายกังวลลงเล็กน้อย
“กูไปรอห้องมึงละกัน”
“เออ ขอบใจ”
ผมคิดว่าผมจะโอเค
*
วันเสาร์มาเยือนไม่ช้าไม่เร็วกว่าที่คิดไว้ ผมได้ตื่นสายสุดในกลุ่มทำงานเพราะที่อยู่ใกล้ ลุกขึ้นมาอาบน้ำสระผม แต่งตัวสบายๆใส่แค่เสื้อยืดสีน้ำเงินกับกางเกงสี่ส่วนสีขาว พ่วงด้วยรองเท้าคอนเวิร์สก่อนออกจากห้องไปเจอกับคนที่เหลือและนั่งรอเจ้าของห้องที่ล็อบบี้
คอนโดของธันวาไม่ได้ต่างจากที่ผมคิดเท่าไหร่นัก มันออกจะคล้ายกับคอนโดของผมเลยทีเดียว แต่ก็อย่างว่าแหละครับ สถาปัตยกรรมในเมืองกรุง ยิ่งเป็นคอนโดมิเนียมสูงด้วยแล้วนั้น ก็จะปักหลักลงกับคำว่าโมเดิร์น ซึ่งออกมาคล้ายกันเกือบทุกที่เลย
ธันวาลงมารับในเวลาที่นัดกันไว้พอดี ร่างสูงสวมชุดค่อนไปทางอยู่บ้านกึ่งนอน เสื้อยืดสีส้มอิฐกับกางเกงห้าส่วนสีฟ้าหม่นทำให้ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่เลือกจับคู่สีได้ดีทีเดียว
“มายา มานี่มา”
เสียงทุ้มเอ่ยเรียกสิ่งมีชีวิตที่ผมคาดว่าเป็นแมว สัตว์เลี้ยงที่เจ้าตัวบอกไว้แต่แรก ผมมองแมวเพศเมียตัวสีเทาเข้มกระโดดขึ้นอ้อมกอดของเจ้าของอย่างคุ้นเคย
“จับได้ปะวะ”
พี่วันก็ดูจะสนใจแมวตาสวยตัวนี้อยู่ไม่น้อย
“ไม่ดีกว่าพี่ มายาไม่เคยให้ใครจับเลย นอกจากเพื่อนผมคบกันมาหลายปี”
ผมยิ้มให้กับความไร้มนุษย์สัมพันธ์ของมายา มองไปมองมามันเหมือนผมไม่น้อยเลยนะ ผมเดินไปนั่งบนโซฟาจังหวะเดียวกับที่ธันวาปล่อยมายาลงพื้น แล้วก็ต้องสะดุ้งกับสัมผัสของขนนุ่มข้างแขนขวา หันไปมองก็พบกับสัตว์เลี้ยงเจ้าของตาสีฟ้าใส
“อ้าว ไหนบอกไม่คุ้นคน”
พี่ไอย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ามายามาคลอเคลียข้างกายผมและยอมให้ผมจับแต่โดยดี
ธันวานิ่งไปซักพักก่อนจะมานั่งกึ่งคุกเข้าเยื้องหน้าผม นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองไปที่มายา ก่อนจะสลับขึ้นมาสบตากับผมในขณะที่มือใหญ่ลูบไปตามขนสีเทา
“คนนี้คนแรกที่คุ้น”
*
นาฬิกาทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ ดวงอาทิตย์เริ่มลอยต่ำลงทุกที แสงที่สาดเข้ามาในห้องสีเหลี่ยมสีโมโนโทนแปรเปลี่ยนเป็นอมส้มของแสงยามโพล้เพล้
ธันวาตกแต่งห้องด้วยสีขาวเทาดำ แซมน้ำตาลบ้างบางส่วนเช่นโต๊ะหรือเก้าอี้ไม้ ผมกวาดตามองรอบห้องอย่างคนสมาธิเริ่มกระจาย
“ใครรีบไปไหนมั้ย จริงๆจะเสร็จแล้วนะ กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่รวมงานให้คืนนี้”
พี่ไอย์พูดขึ้นหลังจากเห็นน้องมีนเริ่มอู้ไปเล่นโทรศัพท์และพี่วันนั่งเล่นเกมอยู่อีกมุมห้อง ผมส่ายหน้าน้อยๆเชิงว่ายังไหวเพราะอยากให้มันจบๆไป
“อีกนิดเดียวเอง อีกซักชั่วโมงก็เสร็จแล้ว”
ธันวาเสริมก่อนจะเคาะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกระลอก ผมพยายามจะรวบรวมสติทั้งหมดที่มีและคิดว่าตัวเองยังไหวอยู่ เคยได้ยินไหมล่ะครับ mind over matter
ทันใดนั้นเสียงฟ้าคำรามดังขึ้น พี่ไอย์น้องมีนและพี่วันรีบมองหน้ากันทันทีก่อนจะขอตัวทยอยกลับทีละคน
ธันวาเดินลงไปส่งน้องมีนที่เหลือเป็นคนสุดท้าย ผมนั่งอยู่ในห้องของเขาพร้อมมายาที่มานั่งข้างๆกัน
ผมไม่ชอบเวลาฟ้าฝนแปรเปลี่ยนหนักขนาดนี้
ไม่ใช่ไม่ถูกกับฝน แค่จะมีบางช่วงของอารมณ์และบางห้วงของใจที่อยู่ไม่สุข
เพลงที่ธันวาเปิดชัฟเฟิลไปเรื่อยๆตามสายฝนที่เริ่มปรอย คนที่ลงไปส่งรุ่นน้องยังไม่กลับขึ้นมา
แปดโมงเช้าวันอังคาร ถึงจะนานที่ผ่านมา
วันนั้นที่เธอร่ำลา พูดว่าเธอจะไป
เพล้ง!
แก้วเซรามิคเคลือบเงาสีขาวดิ่งตัวลงบนพื้นตามแรงโน้มถ่วงเมื่อมือของผมสั่นและไม่สามารถประคองมันไว้ได้อีก มายาสะดุ้งตกใจก่อนจะวิ่งกลับมานั่งข้างๆผมเหมือนเดิม
ผมว่าผมคิดผิด คิดผิดว่าตัวเองโอเค
ใช้มือสั่นๆควานหาโทรศัพท์และต่อสายหาคนที่บอกว่าจะรออยู่ที่ห้อง
“ม่อน”
ผมพูดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องเอามือปิดปากไว้ ผมรู้สึกว่าแม้แต่ปากของผมก็ยังสั่น อากาศเริ่มเย็นขึ้นเมื่อฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา
[ไหวมั้ย ให้กูไปรับมั้ย]
ปลายสายเสียงตึงเครียดด้วยความเป็นห่วงทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากผม ม่อนรู้ดีว่าผมมีอาการอย่างไร วันนั้นที่ร่มสลับกับคนแปลกหน้าแต่ร่มดันพังและผมดันเปียกปอนไปเกือบทั้งตัว พอกลับมาถึงคอนโดอาการก็เริ่มกำเริบหลังจากไม่ได้เป็นมาสักพัก นั่นเป็นเหตุที่ทำให้ม่อนรู้ว่าผมยังไม่หายดี
“ไม่ค่อย...ไหว เดิน..มาหน่อย”
[ไอ้สัส ทำไมไม่โทรมาเร็วกว่านี้ มึงอย่าเพิ่งหลุด รอกูแป๊บนึง]
ม่อนหัวเสียไม่น้อยที่ผมปล่อยให้ตัวเองคิดว่าตนเองโอเค ผมวางสายก่อนจะพยายามเก็บเศษแก้วที่ตกอยู่ตามพื้น กลิ่นกาแฟที่หกอยู่ช่วยทำให้ใจสงบขึ้น แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็ยังดี
“เฮ้ย ไม่ต้องเก็บ”
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นฉับพลันทำให้มือผมกระตุกและแก้วบาด โชคดีที่แผลไม่ลึกมาก ผมเงยหน้ามองเจ้าของห้องด้วยแววตาอันเลื่อนลอย
ผมรู้ดีว่าตัวเองตอนนี้เป็นเช่นไร
“ขอโทษ”
สิ้นเสียงขอโทษผมก็พยายามลุกขึ้นให้เป็นปกติที่สุด พยายามซ่อนมือที่สั่นไว้กลัวอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงความผิดปกติ ผมเลยเลือกจะเดินไปล้างมือแทน
เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน
เพราะผมในตอนนี้ไม่ใช่บุคคลที่เขาควรได้เผชิญ
ไม่รู้ว่าผมแช่มืออยู่ในน้ำนานเท่าไหร่ กระทั่งธันวายื่นมือมาปิดก๊อกน้ำทำให้ผมรู้สึกตัว
“น้ำจะหมดโลกแล้ว”
ธันวาเอ่ยล้อนิดๆตามไสตล์ แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นมือของผมที่ยังค้างอยู่ที่เดิม
มือที่กำลังสั่น
ผมรั้งมือตัวเองเข้ามา ลืมไปชั่วขณะว่ามีแผลอยู่บนนิ้ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีคนตรงหน้าก็เอาทิชชู่กดลงมาบนปากแผลเป็นการห้ามเลือด
กว่าจะรู้ตัวอีกทีกลิ่นกาแฟของธันวาก็เข้ามาใกล้
กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเหมือนโดนกอดอยู่
“สั่นไปหมดเลยนะ ว่าไหม”
กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงทุ้มติดแหบเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ผมพยักหน้าหน่อยๆเหมือนคนไม่มีสติก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้รับแรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือ
[ไอ้เหี้ย ทำไมไม่รับโทรศัพท์ โทรไปจะสิบสายแล้ว!]
“กูขอโทษ… กูไม่รู้…”
ม่อนถอนหายใจยาวเมื่อได้ยินเสียงของผมปกติขึ้นมาระดับหนึ่ง เสียงของเพื่อนสนิทอ่อนลงทันที
[แล้วนี่โอเครึยัง กูอยู่ตรงล็อบบี้ จะกลับเลยมั้ย]
“กูโอเคแล้ว เดี๋ยวอีกสิบนาทีเดินลงไป ทำกาแฟหก”
[เออโอเค รอนี่ละกัน]
ผมวางสายจากม่อนและเหลือบตามองอีกฝ่ายที่ยังโอบตัวผมไว้หลวมๆ ธันวาก็เหมือนกับเพิ่งรู้สึกตัว มือหนายกขึ้นแตะใบหน้าเย็นของผมเบาๆ
“โอเคมั้ย”
ผมพยักหน้าอีกรอบกับคำถาม และบอกให้เจ้าของห้องได้รู้ว่าผมกำลังจะกลับ
“เดี๋ยวไปส่ง”
ธันวาเอ่ยระหว่างติดพลาสเตอร์บนนิ้วชี้ข้างซ้ายของผมก่อนจะสอดมือเข้ามาจับกันและออกแรงดึงให้ผมเดินผ่านประตูไป
ไม่มีคำพูดและบทสนทนาอะไรระหว่างเราอีก พอถึงล็อบบี้ม่อนก็วิ่งเข้ามาหาและดึงผมเข้าไปกอด มันบอกว่ากลัวผมจะตายเสียก่อน
ผมยิ้มเจื่อนให้กับเพื่อนสนิทก่อนจะหันไปกอดธันวาด้วยความเคยชิน ปกติการกอดกับเพื่อนเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับผม แต่ผมลืมไปว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ชิน
มันเลยทำให้ผมประหลาดใจกับการที่เขากอดกลับมา
ไม่แน่ใจว่าคือความประหลาดใจหรือไม่ที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจแปลกไปจากปกติ
ไม่แน่ใจว่าเพราะมืออุ่นที่ลูบผมแผ่วเบาหรือเปล่า ที่ทำให้รู้สึกสงบขึ้นไปอีก
รู้แค่ว่ามันเป็นไปอย่างธรรมชาติ
รู้แค่ว่ารู้สึก
แต่เท่านั้นก็น่าจะพอแล้ว… ว่าไหม?
No comments:
Post a Comment