02 ยินดีที่ได้รู้จัก
หลังจากชนแก้วกันไปได้ครึ่งค่อนคืน ดนตรีในผับก็เริ่มหมุนเวียนเปลี่ยนจากไสตล์เพลงป๊อบร้องได้ธรรมดาเป็นเพลงแดนซ์ EDM techno และอื่นๆอีกมากมาย ม่อนกำลังติดลมเริ่มเต๊าะสาวโต๊ะข้างหลัง พลินทร์ก็แวะทักทายเพื่อนเก่า เวลาที่มาหลังสุดกำลังกรึ่มได้ที่เมคเฟรนด์ไปทั่ว ส่วนตัวผมไม่อินกับพวกเพลงตื๊ดเสียเท่าไหร่เลยออกมาพักเบรคด้านหน้า เป็นปกติแหละครับ คนเรามีสุราในร่างกาย มิหนำซ้ำยังแสงสีเสียงสาดเสียขนาดนั้น ไม่แปลกเลยที่หลายคนจะออกมานั่งพักด้านนอกเพื่อทุเลาอาการเวียนหัว
บางคนก็ออกมาอาเจียน
บางคนก็ออกมากดโทรศัพท์หาคนรักหาครอบครัวว่าตัวเองยังอยู่ดีอยู่
บางคนก็แค่ออกมายืนคุยกับเพื่อน
บางคนก็ออกมาสูบบุหรี่ (เช่นผม)
แต่ไอ้คนที่น่าแปลกใจคือ ธันวา
ร่างสูงราวร้อยแปดสิบกว่าๆเซนติเมตรนั่งบนราวจับบันได ในมือใหญ่มีสมุดจดเล่มเล็กหนึ่งเล่มซึ่งน่าจะเล็กพอที่จะใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง พ่วงกับปากกาหมึกดำของมูจิที่กำลังตวัดเขียนอย่างเมามัน
โอเค… ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองปกตินะ
แต่มันไม่แปลกหรอครับที่ผู้ชายวัยรุ่นคนนึ่งจะมานั่งเขียนหนังสืออยู่หน้าผับ…
ผมคนนึงแหละที่คิดว่ามันเป็นเรื่องไม่ธรรมดา
เอาเป็นว่าไม่ได้อยากไปยุ่งเรื่องของคนอื่นมากนักแม้เขาจะเป็นเพื่อนร่วมคลาสของผมก็ตาม ผมจึงเดินผ่านธันวามาพิงกำแพงคอนกรีตสีเทาไร้การตกแต่งและหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เอาตามตรงผมไม่ใช่คนสูบตามเทรนด์หรืออะไรนะ แล้วก็ไม่ได้สูบบ่อยด้วย แต่จะไม่พูดว่าตัวเองไม่ได้ติด เพราะของแบบนี้ขึ้นชื่อว่าอบายมุขและมีสารเสพติดอย่างนิโคตินแล้ว พอมีรอบแรกก็ต้องมีรอบสอง ส่วนมากจะสูบแค่ตอนเครียดจริงๆกับตอนมาเที่ยวกลางคืน
ผมแค่คิดว่าผมติดมันในระดับที่ผมยังไม่เกลียดตัวเองก็พอ
“เย็นปะ”
เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมองและพบกับคนๆเดิมซึ่งเมื่อครู่ยังจดจ่อกับการเขียนหนังสืออยู่เลย ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบยื่นบุหรี่ในมือให้อีกฝ่าย ธันวาทำหน้านิ่งและรับไปสูบเพียงลมหายใจเดียวก่อนจะคืนกลับมา
“ไง”
“เย็นดี”
ผมพยายามจะไม่แบ่งแยกจำพวกของคนตามภาพลักษณ์หรือสิ่งที่เขาทำ แบบไม่อยากจะ stereotype คนน่ะ แต่บอกตามตรงเลยนะผมไม่คิดว่าเด็กอักษรท่าทางสะอาดสะอ้านผู้พกสมุดจดมาผับจะรับบุหรี่จากผมไปสูบ ไม่รู้สิ มันขัดกับลุคนิดหน่อย
“นั่น… พกหรอ”
ผมว่าพลางชี้ไปที่สมุดสีน้ำตาลอ่อนเล่มจิ๋วเล่มเดิม เอาหน่า คนมันอยากรู้นิดๆหน่อยๆ ไม่โดนด่าว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก
“อืม ติดนิสัยน่ะ”
“จดไรหน้าผับ”
“ชอบเนื้อเพลง เพลงที่สองก่อนสุดท้ายอะ”
เพลงที่สองก่อนสุดท้ายก่อนเดินออกมา…
“Counting stars?”
“อ่าฮะ”
ธันวากระเถิบขึ้นมานั่งบนราวบันไดข้างๆผมก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าที่ควรจะมืดสนิทแต่ดันมีแสงไฟจากถนนและตึกมากมายทำให้มองเป็นโทนสีน้ำเงินเข้ม
Lately I’ve been
I’ve been losing sleep
Thinking about the things
That we could be
จะว่าเพ้อก็ไม่เชิง จะว่าพรรณนาก็ไม่ใช่
การที่เรานึกและคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับอีกคนในความคิด แม้จะเป็นคนปัจจุบันหรือคนในอดีต ก็คงไม่ใช่ความเพ้อเจ้อเสียอย่างเดียวหรอก
“ไนล์มึงออกมาทำอะไรตั้งนาน”
เสียงคุ้นเคยของม่อนดังขึ้นจากด้านหลังก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนข้างๆผมคือธันวา ผมว่าผมเห็นเครื่องหมายคำถามแปะอยู่บนหน้าผากมันประมาณร้อยอัน
“สูบบุหรี่”
“นานเชียวมึง ไอ้เวลาให้กูออกมาดูมึง เผื่อมึงโดนลากไปทำกระทำชำเรา”
“สัส”
“เคยมีคนคิดจะทำหรอ”
เสียงบุคคลที่สองที่ตอนนี้เหมือนกลายมาเป็นบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นแล้วมองผมอย่างงงๆ แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เสียงม่อนก็ดังขึ้นแทรก
“ถึงมันจะหล่อแต่ก็มีคนคิดว่ามันออกไปทางสวยไง ดูขนตาดิงอนเชียว เอ้อ เราม่อน นายธันวาใช่มั้ย”
“อ๋อ อ่าฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก พูดกูมึงเหอะ สุภาพไปมันไม่ชินว่ะ”
ธันวายิ้มขำน้อยๆก่อนจะจดยิกๆลงสมุดอีกครั้ง ม่อนหันมาส่งสายตางงๆให้ผมอีกครั้ง ส่วนผมได้แต่ยักไหล่กลับไปเพราะไม่รู้ว่ามันอยากได้คำตอบของคำถามไหน หรือเรื่องอะไร
“เอองั้นกูกลับเข้าข้างในก่อน ไนล์มึงจะไปมั้ย”
“เออไป”
ผมผงกหัวให้ธันวาเล็กน้อยก่อนม่อนจะลากผมไปจนลับตาธันวาแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างจับผิด
“ตอบคำถามกูมาเดี๋ยวนี้ มึงสนิทกันหรอ”
“ทำไม กูจะมีเพื่อนคนอื่นบ้างไม่ได้?”
“ห่า มึงคิดว่ากูถามงี้เพราะไร เพราะมึงไม่เคยมีเพื่อนใหม่ไง”
“โอเคยอม มันก็ไม่ได้สนิทอะไร”
“แล้วทำไมไปนั่งสูบบุหรี่ด้วยกันวะ”
ไอ้นี่ก็คะยั้นคะยออะไรมากมาย ผมมนุษย์สัมพันธ์ติดลบก็จริงแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามีเพื่อนใหม่แล้วมันจะเกิดซึนามิอะไรแบบนั้นปะล่ะ
“เปล่า มันนั่งอยู่ก่อน กูเดินออกไปมันก็มาทัก คุยกันสองสามประโยค”
ม่อนหรี่ตาคมๆของมันลงและจ้องเข้ามาในตาของผม ผมไม่ได้หลบตามันหรืออะไร จ้องกลับนิ่งๆในแบบที่ผมทำประจำ
“อย่าคิดมีความลับกับกูเชียวนะณภัทร”
“กูเคยทำที่ไหน”
“บ่อยไปไอ้ห่า”
“นั่นมันกับพลินทร์กับไอ้เวปะ”
บางครั้งผมก็มีความลับกับไอ้สองตัวนั้น แต่ม่อนเหมือนเป็นข้อยกเว้น สำหรับมันกับผมไม่มีความลับ มีแต่มันหรือผมจะเลือกถามมั้ย เราสองคนไม่ใช่พวกป่าวประกาศเรื่องราวของตัวเอง ถ้ามันถาม ผมก็บอก ถ้าผมถาม มันก็บอก แค่นั้นเอง
“...”
“ไร”
“ก็จริงของมึง เออๆ ไปๆแดกเหล้า จ่ายไปละเอาให้คุ้มหน่อย บัตรตั้งหกร้อย”
แขนยาวๆของคนส่วนสูงเท่าๆกันยกขึ้นมาพาดไหล่ผมก่อนจะลากคอให้เข้าไปในผับด้วยกันอีกรอบ ผมลอบถอนหายใจอย่างปลงตกกับเพื่อนบ้าคนนี้
“เออๆ”
ทำไมผมถึงดูสนิทกับม่อนมากกว่าพลินทร์และเวน่ะหรอ คนบ้านเดียวกันไงครับ ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวแต่หมายถึงทั้งม่อนและผมมาจากเชียงรายเหมือนกัน บ้านอยู่ห่างกันแค่สองซอยเอง และเพราะบ้านห่างกันสองซอยนี่แหละทำให้มันรู้เรื่องราวในชีวิตผมไปเสียหมด
แม้แต่เรื่องที่ไม่น่ารู้เท่าไหร่ก็ตาม
“พวกมึงหายไปไหนมา”
ไอ้พลินทร์ตะโกนถามพวกผมแข่งกับเสียงเพลง เบสดังสนั่นจนใจเต้นตุบๆตามไปด้วยทีเดียว
“ไอ้ไนล์แม่งนอกใจกูไปมีคนใหม่ว่ะ”
ไอ้ม่อนพูดพลางเล่นละครสดคว้าแก้วใสบรรจุน้ำสีอำพันมากรอกปากทีเดียวหมด ผมมองมันอย่างละเหี่ยใจก่อนจะคว้าบารากุมาสูบ
“เฮ้ย มึงทำงี้ได้ไงวะไนล์ ม่อนมันรักมึงมากนะเว่ย”
ไอ้พลินทร์ที่ดูท่าจะกรึ่มๆก็ดันไปรับมุขไอ้ม่อน ผมส่ายหน้าเบาๆอย่างเอือมๆ
“แล้วเรื่องของพวกกูเกี่ยวไรกับมึง”
อ้าวอึ้งแดกสิครับ พวกมันไม่คิดว่าผมจะต่อมุขแน่ๆ เพราะน้อยครั้งที่จะทำเช่นนั้น แต่ผมว่าตอนนี้ผมก็เริ่มกรึ่มนิดๆนะ ไอ้เหล้าที่ชงไว้แก้วนั้นเข้มเสียจนร้อนคอ
“ไม่เกี่ยวกับไอ้พลินทร์แต่เกี่ยวกับกู กูรักไอ้ม่อนมานาน และมึงกำลังทำให้คนที่กูรักเสียใจ”
ผมกระพริบตาปริบๆมองเวที่ทำสีหน้าจริงจัง คือมันสมจริงไปปะวะ มือเรียวยังคว้าหมับเอาที่คอเสื้อผมอีกต่างหาก แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปได้เรื่อยเปื่อยกว่านั้นไอ้เวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะดัง พร้อมกับตบไหล่ผมป้าบๆ
“โอ๊ย มึงน่าจะเห็นหน้าตัวเองเมื่อกี๊ ฮามากบอกเลย”
ไอ้พวกเพื่อนเวร…
“ไอ้เว กูว่ามึงควรไปแคสละคร เชี่ย แสดงแบบสมจริงมาก ใจกูกระตุกเลยไอ้เชี่ย”
ม่อนจับตัวทำท่าขนลุกขนพองกับถ้อยคำของเวลาเมื่อครู่ที่ผ่านมา อืม ผมว่าถ้ามันคบกันก็น่าขนลุกอยู่พอตัว
“โถ่พี่ไนล์ครับ อย่าทำหน้าเอือมกูขนาดนั้น ไหนมาจุ๊บทีซิ”
ไม่พูดเปล่าไอ้เวยื่นปากมาแตะกับแก้มผมเฉย แต่ความที่บ้านผมก็ค่อนไปทางประเพณีตะวันตกเพราะผมเป็นลูกครึ่งกรีซ ผมเลยไม่ตกใจและได้แต่เช็ดบริเวณแก้มอย่างเอือมๆท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสามที่รักผมมากเสียเหลือเกิน
เอาเถอะ ถึงมันจะเพี้ยนๆไปบ้าง
ยังไงก็เป็นเพื่อนกันไปละ
เพลงที่จังหวะช้าลงเริ่มเปิดขึ้นทำให้ทุกคนเริ่มรู้ตัวว่าผับใกล้ปิด ผมมองไปเห็นคนมีคู่กันเกือบหมด รวมทั้งไอ้เวด้วยที่ไม่รู้ไปหาสาวได้ตอนไหน ส่วนไอ้พลินทร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และสงสัยจะเจอคนที่เข้าตาล่ะมั้ง ไปเข้าห้องน้ำครึ่งชั่วโมงละยังไม่กลับมาเลย
ผมเหลือบมองโต๊ะที่เยื้องกันก็เห็นธันวานั่งจดอะไรซักอย่างลงบนสมุดอีกแล้ว คนๆนี้จดไปได้ยังไงกัน มองเห็นด้วยเหรอถายใต้ไฟแบบนี้…
และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมก่อนจะกวักมือเรียกผมให้เดินไปที่โต๊ะของเขา ผมบอกไอ้ม่อนและได้รับการพยักหน้าจากมันผู้ซึ่งกำลังเล็งสาวสวยโต๊ะหลัง
เมื่อผมเดินไปหยุดข้างๆธันวา คนตัวสูงกว่า(แค่นิดหน่อย) ก็โน้มลงมาพูดข้างหูผมแข่งกับเสียงเพลง
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
ผมงงกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดมา เลยผละออกมามองหน้าธันวาแล้วหยิบปากกาในมือของเขามาวาดเครื่องหมายคำถามบนมือตัวเอง ผมไม่ใช่พวกชอบตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเท่าไหร่น่ะครับ มันเจ็บคอ
“แค่คิดว่ายังไม่เคยพูด”
พูดจบมือของธันวาก็มาแนบกับฝ่ามือของผม นิ้วของเขายาวกว่าเพียงนิดเดียวตามส่วนสูงที่ต่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตร ผมเอียงคอกับคำพูดของคนตรงหน้า
ไหนใครบอกผมพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
ลองมาเจอแบบนี้สิ… นี่แหละพูดงงของจริง
จู่ๆเพลงในผับก็เปลี่ยนเป็นเพลงช้าที่เอาไว้เปิดกันตอนผับจะปิด แสงไฟค่อยๆนวลตาขึ้นแต่ยังคงความมืดไว้ได้ จะมีก็แต่สปอตไลท์ที่ฉายวิ่งวนไปทั่วเหมือนกำลังจะหาเหยื่อแกล้ง
“เอาล่ะครับ งานใกล้เลิกแล้ว ไหนใครเอนจอยเต็มที่บ้างขอเสียงหน่อยเร๊ว”
สิ้นจังหวะที่ดีเจเสียงติดแหบตะโกนใส่ไมค์แล้วคนในงานก็เป่าปากตอบรับทันที ผมคิดว่ารวมๆแล้วอีเว้นท์นี้ไม่แย่นะ ถึงคนจะเยอะไปหน่อยเบียดไปนิด แต่โดยรวมแล้วเพลงดีแสงดีเสียงดี ค่อนข้างน่าพอใจทีเดียว
“ขอมือคนโสดหน่อยยย”
มุขคลาสสิคที่เอาไว้ใช้ในผับ ผมไม่ได้ยกมือเช่นเดียวกับธันวา สำหรับผมคือขี้เกียจ แต่สำหรับอีกคนผมไม่รู้และไม่คิดจะถาม
“งั้นขอมือคนเพิ่งมีคู่คืนนี้ด้วยครับบบ”
ผมหัวเราะกับรีเควสต่อมาที่ไม่ค่อยจะได้ยิน ดีเจคนนี้อารมณ์ขันดีจัง มองไปรอบๆก็เห็นคนยกมือขึ้นเต็มไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ไอ้เวลาเพื่อนของผม และหญิงสาวข้างตัวม่อนที่หัวเราะก่อนจะจับมือม่อนยกขึ้นสูง
เพื่อนสนุกก็ดีใจครับ
เพระผมน่ะทำพวกมันกรอยมาหลายรอบแล้ว
“งั้นผมขอหาคู่เด่นในค่ำคืนนี้หน่อยนะครับบบ”
ว่าแล้วสปอตไลท์ก็แกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังหาอยู่จริงๆ สุดท้ายก็หยุดลงพร้อมจังหวะเพลง ตรงพื้นที่หลังโต๊ะพวกผมไปสองแถว ผมหันหน้าไปมองพร้อมคนอื่นๆก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีคนดังของมหาลัยพร้อมหญิงสาวในอ้อมแขนใต้สปอตไลท์สีขาวสว่างจ้า เสียงเป่าปากโห่แซวดังขึ้นทันทีโดยทีสาวเจ้านั้นหน้าแดงจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีแล้วล่ะมั้งนั่น
ธันวาหัวเราะเบาๆพร้อมผมทีมีรอยยิ้มประดับบนปาก
“อ้าว คุณนันดานะครับทุกคน หนุ่มคนดังจากวิศวกรรมศาสตร์สาขานาโนเทคโนโลยีทีเดียววว แล้วสาวสวยคือใครเอ่ยยยยย โอ้มายก๊อดๆ น้องว่านนี่เอง ดาวเด่นแห่งคณะเภสัชฯเลยนะเนี่ยย ว้า เสียดายจังครับ”
ผมเลิกคิ้วกับชื่อและยศตำแหน่งของฝ่ายหญิง พอมองหน้าชัดๆก็กระจ่างใสแจ๋ว ว่านเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเวลาครับ ถือว่าคุ้นหน้ากันอยู่พอตัวเพราะเวลามันทำเหมือนว่านเป็นน้องสาวแท้เลยดีเทียว
ผมขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองไอ้เวลาที่ตอนนี้เบิ่งตาหน่อยๆเพราะคงไม่รู้ว่าน้องว่านมาอยู่ที่นี่ด้วย
“รู้จัก?”
เสียงทุ้มข้างๆเอ่ยถาม ผมพยักหน้ากลับไปแล้วถามกลับ
“น้องเพื่อน แล้วมึงรู้จัก?”
“ฮะๆ นั่นเพื่อนสนิทกู”
โลกกลมดีจริงๆเลยเนอะว่ามั้ยครับ…
“เอ้าผมขออีกคู่เป็นการปิดท้ายที่สวยงามของค่ำคืนนี้นะครับผม นี่เปิดเพลงช้าบิ๊วเลยนะเนี่ย”
ดีเจคนเดิมเอ่ยขึ้นและเล่นเพลงช้าสมกับคำพูด เพลงโรแมนติกสุดๆอย่าง Everything has changed ของ Taylor Swift feat. Ed Sheeran ดังขึ้นในรูปแบบดนตรีสด คนมีคู่เต้นก็คล้องคอคล้องเอวอันโยกไป จรดริมฝีปากกันก็มี แลกเบอร์กันนี่อย่างเยอะ
สปอตไลท์วนไปวนมาอยู่ซักพักพอลงจังหวะที่เสียงดนตรีทุกริบผมก็ไม่เห็นแสงวิ่งวนอีกต่อไป
แต่เอ๊ะ
ทำไมรู้สึกแสงเข้าตา…
“เวร”
พอคนข้างๆสบถขึ้นมาผมก็ต้องมองตามไปที่ต้นเหตุ และต้นเหตุที่ว่าคือสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าที่สองหัวพวกผมอยู่นี่แหละครับ
มาส่องพวกผมทำไม…
“เอาละเว้ยยยย คู่แปลกใหม่แถมหาตัวจับยากยิ่งกว่าสัตว์ทะเลน้ำลึก ไนล์ถาปัตย์กับธันวาอักษรครับผมม”
ผมหันไปมองหน้าธันวาที่หันมามองหน้าผมพร้อมกับที่ทุกคนมองมาที่เรา
แปลกใจอะไรกัน ผมสิที่ต้องแปลกใจ…
แปลกใจที่สปอตไลท์ส่องมา
แปลกใจที่ทุกคนมองตาแถบถลนราวกับไม่เคยเห็นหน้าผมทั้งคู่
แปลกใจที่…
มือของธันวาจับกับของผม…
และเหมือนอีกฝ่ายก็งงๆพอกันเลยคลายมือออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงโห่แซวจากรอบข้างอีกระลอกจนผมต้องกลอกตาไปมาอย่างหน่ายใจ
“โทษทีว่ะ”
ธันวาหน้าแหยๆแต่ยังนิ่งเอ่ยออกมาสั้นๆ ผมเดาว่ามันก็คงไม่รู้ตัวว่าเราจับมือกันเมื่อกี๊
“คิดมาก กูก็ไม่รู้สึกเหมือนกัน ตลกดี”
พอส่งสายตาให้ดีเจเบนสปอตไลท์ไปที่อื่น เสียงเอนเตอร์เทนเนอร์ก็ดังขึ้นเพื่อประกาศโค้งสุดท้ายของการสังสรรค์ในค่ำคืนนี้
ผมเดินกลับโต๊ะโดยโดนสายตาประหนึ่งลูกศรคำถามทิ่มแทงจนจะพรุนไปทั้งร่างกาย
“เล่ามาเดี๋ยวนี้”
เริ่มด้วยม่อนเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“ใช่ กูว่ากูมีไรต้องรู้เยอะมาก”
ตามด้วยพลินทร์
“น้องว่านกูว่าอึ้ง ของมึงนี่กูไปไม่เป็นเลย”
ตบท้ายด้วยเวลา
และแล้วคำคืนของผมก็จบลงด้วยการไปนั่งนอนอธิบายให้พวกมันฟังว่าไอ้เรื่องในผับเมื่อกี๊มันเป็นเรื่องผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อยเท่านั้น คงเป็นตอนที่ผมเขียนเครื่องหมายคำถามและธันวาเอามือมาแนบ พอเผลอเลยกลายเป็นจับกันไปไม่รู้ตัว และผมก็ไม่ได้สนิทกับธันวาเลยด้วยซ้ำ แค่มันมาบอกยินดีที่ได้รู้จักก็เท่านั้น
...ว่าแต่ผมไม่ได้พูดตอบสินะ
ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน…
No comments:
Post a Comment