Tuesday, 10 May 2016

02 ยินดีที่ได้รู้จัก


02 ยินดีที่ได้รู้จัก





หลังจากชนแก้วกันไปได้ครึ่งค่อนคืน ดนตรีในผับก็เริ่มหมุนเวียนเปลี่ยนจากไสตล์เพลงป๊อบร้องได้ธรรมดาเป็นเพลงแดนซ์ EDM techno และอื่นๆอีกมากมาย ม่อนกำลังติดลมเริ่มเต๊าะสาวโต๊ะข้างหลัง พลินทร์ก็แวะทักทายเพื่อนเก่า เวลาที่มาหลังสุดกำลังกรึ่มได้ที่เมคเฟรนด์ไปทั่ว ส่วนตัวผมไม่อินกับพวกเพลงตื๊ดเสียเท่าไหร่เลยออกมาพักเบรคด้านหน้า เป็นปกติแหละครับ คนเรามีสุราในร่างกาย มิหนำซ้ำยังแสงสีเสียงสาดเสียขนาดนั้น ไม่แปลกเลยที่หลายคนจะออกมานั่งพักด้านนอกเพื่อทุเลาอาการเวียนหัว

บางคนก็ออกมาอาเจียน
บางคนก็ออกมากดโทรศัพท์หาคนรักหาครอบครัวว่าตัวเองยังอยู่ดีอยู่
บางคนก็แค่ออกมายืนคุยกับเพื่อน
บางคนก็ออกมาสูบบุหรี่ (เช่นผม) 

แต่ไอ้คนที่น่าแปลกใจคือ ธันวา

ร่างสูงราวร้อยแปดสิบกว่าๆเซนติเมตรนั่งบนราวจับบันได ในมือใหญ่มีสมุดจดเล่มเล็กหนึ่งเล่มซึ่งน่าจะเล็กพอที่จะใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง พ่วงกับปากกาหมึกดำของมูจิที่กำลังตวัดเขียนอย่างเมามัน

โอเค… ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองปกตินะ
แต่มันไม่แปลกหรอครับที่ผู้ชายวัยรุ่นคนนึ่งจะมานั่งเขียนหนังสืออยู่หน้าผับ…


ผมคนนึงแหละที่คิดว่ามันเป็นเรื่องไม่ธรรมดา


เอาเป็นว่าไม่ได้อยากไปยุ่งเรื่องของคนอื่นมากนักแม้เขาจะเป็นเพื่อนร่วมคลาสของผมก็ตาม ผมจึงเดินผ่านธันวามาพิงกำแพงคอนกรีตสีเทาไร้การตกแต่งและหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เอาตามตรงผมไม่ใช่คนสูบตามเทรนด์หรืออะไรนะ แล้วก็ไม่ได้สูบบ่อยด้วย แต่จะไม่พูดว่าตัวเองไม่ได้ติด เพราะของแบบนี้ขึ้นชื่อว่าอบายมุขและมีสารเสพติดอย่างนิโคตินแล้ว พอมีรอบแรกก็ต้องมีรอบสอง ส่วนมากจะสูบแค่ตอนเครียดจริงๆกับตอนมาเที่ยวกลางคืน


ผมแค่คิดว่าผมติดมันในระดับที่ผมยังไม่เกลียดตัวเองก็พอ


“เย็นปะ”

เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมองและพบกับคนๆเดิมซึ่งเมื่อครู่ยังจดจ่อกับการเขียนหนังสืออยู่เลย ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบยื่นบุหรี่ในมือให้อีกฝ่าย ธันวาทำหน้านิ่งและรับไปสูบเพียงลมหายใจเดียวก่อนจะคืนกลับมา


“ไง”


“เย็นดี”

ผมพยายามจะไม่แบ่งแยกจำพวกของคนตามภาพลักษณ์หรือสิ่งที่เขาทำ แบบไม่อยากจะ stereotype คนน่ะ แต่บอกตามตรงเลยนะผมไม่คิดว่าเด็กอักษรท่าทางสะอาดสะอ้านผู้พกสมุดจดมาผับจะรับบุหรี่จากผมไปสูบ ไม่รู้สิ มันขัดกับลุคนิดหน่อย


“นั่น… พกหรอ”

ผมว่าพลางชี้ไปที่สมุดสีน้ำตาลอ่อนเล่มจิ๋วเล่มเดิม เอาหน่า คนมันอยากรู้นิดๆหน่อยๆ ไม่โดนด่าว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก


“อืม ติดนิสัยน่ะ”


“จดไรหน้าผับ”


“ชอบเนื้อเพลง เพลงที่สองก่อนสุดท้ายอะ”


เพลงที่สองก่อนสุดท้ายก่อนเดินออกมา…


“Counting stars?”


“อ่าฮะ”

ธันวากระเถิบขึ้นมานั่งบนราวบันไดข้างๆผมก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าที่ควรจะมืดสนิทแต่ดันมีแสงไฟจากถนนและตึกมากมายทำให้มองเป็นโทนสีน้ำเงินเข้ม


Lately I’ve been
I’ve been losing sleep
Thinking about the things
That we could be


จะว่าเพ้อก็ไม่เชิง จะว่าพรรณนาก็ไม่ใช่
การที่เรานึกและคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับอีกคนในความคิด แม้จะเป็นคนปัจจุบันหรือคนในอดีต ก็คงไม่ใช่ความเพ้อเจ้อเสียอย่างเดียวหรอก


“ไนล์มึงออกมาทำอะไรตั้งนาน”

เสียงคุ้นเคยของม่อนดังขึ้นจากด้านหลังก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนข้างๆผมคือธันวา ผมว่าผมเห็นเครื่องหมายคำถามแปะอยู่บนหน้าผากมันประมาณร้อยอัน


“สูบบุหรี่”


“นานเชียวมึง ไอ้เวลาให้กูออกมาดูมึง เผื่อมึงโดนลากไปทำกระทำชำเรา”


“สัส”


“เคยมีคนคิดจะทำหรอ”

เสียงบุคคลที่สองที่ตอนนี้เหมือนกลายมาเป็นบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นแล้วมองผมอย่างงงๆ แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เสียงม่อนก็ดังขึ้นแทรก


“ถึงมันจะหล่อแต่ก็มีคนคิดว่ามันออกไปทางสวยไง ดูขนตาดิงอนเชียว เอ้อ เราม่อน นายธันวาใช่มั้ย”


“อ๋อ อ่าฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก พูดกูมึงเหอะ สุภาพไปมันไม่ชินว่ะ”

ธันวายิ้มขำน้อยๆก่อนจะจดยิกๆลงสมุดอีกครั้ง ม่อนหันมาส่งสายตางงๆให้ผมอีกครั้ง ส่วนผมได้แต่ยักไหล่กลับไปเพราะไม่รู้ว่ามันอยากได้คำตอบของคำถามไหน หรือเรื่องอะไร


“เอองั้นกูกลับเข้าข้างในก่อน ไนล์มึงจะไปมั้ย”


“เออไป”

ผมผงกหัวให้ธันวาเล็กน้อยก่อนม่อนจะลากผมไปจนลับตาธันวาแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างจับผิด

“ตอบคำถามกูมาเดี๋ยวนี้ มึงสนิทกันหรอ”


“ทำไม กูจะมีเพื่อนคนอื่นบ้างไม่ได้?”


“ห่า มึงคิดว่ากูถามงี้เพราะไร เพราะมึงไม่เคยมีเพื่อนใหม่ไง”


“โอเคยอม มันก็ไม่ได้สนิทอะไร”


“แล้วทำไมไปนั่งสูบบุหรี่ด้วยกันวะ”

ไอ้นี่ก็คะยั้นคะยออะไรมากมาย ผมมนุษย์สัมพันธ์ติดลบก็จริงแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามีเพื่อนใหม่แล้วมันจะเกิดซึนามิอะไรแบบนั้นปะล่ะ


“เปล่า มันนั่งอยู่ก่อน กูเดินออกไปมันก็มาทัก คุยกันสองสามประโยค”


ม่อนหรี่ตาคมๆของมันลงและจ้องเข้ามาในตาของผม ผมไม่ได้หลบตามันหรืออะไร จ้องกลับนิ่งๆในแบบที่ผมทำประจำ 

“อย่าคิดมีความลับกับกูเชียวนะณภัทร”


“กูเคยทำที่ไหน”


“บ่อยไปไอ้ห่า”


“นั่นมันกับพลินทร์กับไอ้เวปะ”

บางครั้งผมก็มีความลับกับไอ้สองตัวนั้น แต่ม่อนเหมือนเป็นข้อยกเว้น สำหรับมันกับผมไม่มีความลับ มีแต่มันหรือผมจะเลือกถามมั้ย เราสองคนไม่ใช่พวกป่าวประกาศเรื่องราวของตัวเอง ถ้ามันถาม ผมก็บอก ถ้าผมถาม มันก็บอก แค่นั้นเอง


“...”


“ไร”


“ก็จริงของมึง เออๆ ไปๆแดกเหล้า จ่ายไปละเอาให้คุ้มหน่อย บัตรตั้งหกร้อย”

แขนยาวๆของคนส่วนสูงเท่าๆกันยกขึ้นมาพาดไหล่ผมก่อนจะลากคอให้เข้าไปในผับด้วยกันอีกรอบ ผมลอบถอนหายใจอย่างปลงตกกับเพื่อนบ้าคนนี้


“เออๆ”


ทำไมผมถึงดูสนิทกับม่อนมากกว่าพลินทร์และเวน่ะหรอ คนบ้านเดียวกันไงครับ ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวแต่หมายถึงทั้งม่อนและผมมาจากเชียงรายเหมือนกัน บ้านอยู่ห่างกันแค่สองซอยเอง และเพราะบ้านห่างกันสองซอยนี่แหละทำให้มันรู้เรื่องราวในชีวิตผมไปเสียหมด

แม้แต่เรื่องที่ไม่น่ารู้เท่าไหร่ก็ตาม


“พวกมึงหายไปไหนมา”

ไอ้พลินทร์ตะโกนถามพวกผมแข่งกับเสียงเพลง เบสดังสนั่นจนใจเต้นตุบๆตามไปด้วยทีเดียว 


“ไอ้ไนล์แม่งนอกใจกูไปมีคนใหม่ว่ะ”

ไอ้ม่อนพูดพลางเล่นละครสดคว้าแก้วใสบรรจุน้ำสีอำพันมากรอกปากทีเดียวหมด ผมมองมันอย่างละเหี่ยใจก่อนจะคว้าบารากุมาสูบ


“เฮ้ย มึงทำงี้ได้ไงวะไนล์ ม่อนมันรักมึงมากนะเว่ย”

ไอ้พลินทร์ที่ดูท่าจะกรึ่มๆก็ดันไปรับมุขไอ้ม่อน ผมส่ายหน้าเบาๆอย่างเอือมๆ


“แล้วเรื่องของพวกกูเกี่ยวไรกับมึง”

อ้าวอึ้งแดกสิครับ พวกมันไม่คิดว่าผมจะต่อมุขแน่ๆ เพราะน้อยครั้งที่จะทำเช่นนั้น แต่ผมว่าตอนนี้ผมก็เริ่มกรึ่มนิดๆนะ ไอ้เหล้าที่ชงไว้แก้วนั้นเข้มเสียจนร้อนคอ 


“ไม่เกี่ยวกับไอ้พลินทร์แต่เกี่ยวกับกู กูรักไอ้ม่อนมานาน และมึงกำลังทำให้คนที่กูรักเสียใจ”

ผมกระพริบตาปริบๆมองเวที่ทำสีหน้าจริงจัง คือมันสมจริงไปปะวะ มือเรียวยังคว้าหมับเอาที่คอเสื้อผมอีกต่างหาก แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปได้เรื่อยเปื่อยกว่านั้นไอ้เวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะดัง พร้อมกับตบไหล่ผมป้าบๆ


“โอ๊ย มึงน่าจะเห็นหน้าตัวเองเมื่อกี๊ ฮามากบอกเลย”


ไอ้พวกเพื่อนเวร…


“ไอ้เว กูว่ามึงควรไปแคสละคร เชี่ย แสดงแบบสมจริงมาก ใจกูกระตุกเลยไอ้เชี่ย”

ม่อนจับตัวทำท่าขนลุกขนพองกับถ้อยคำของเวลาเมื่อครู่ที่ผ่านมา อืม ผมว่าถ้ามันคบกันก็น่าขนลุกอยู่พอตัว


“โถ่พี่ไนล์ครับ อย่าทำหน้าเอือมกูขนาดนั้น ไหนมาจุ๊บทีซิ”

ไม่พูดเปล่าไอ้เวยื่นปากมาแตะกับแก้มผมเฉย แต่ความที่บ้านผมก็ค่อนไปทางประเพณีตะวันตกเพราะผมเป็นลูกครึ่งกรีซ ผมเลยไม่ตกใจและได้แต่เช็ดบริเวณแก้มอย่างเอือมๆท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสามที่รักผมมากเสียเหลือเกิน


เอาเถอะ ถึงมันจะเพี้ยนๆไปบ้าง
ยังไงก็เป็นเพื่อนกันไปละ


เพลงที่จังหวะช้าลงเริ่มเปิดขึ้นทำให้ทุกคนเริ่มรู้ตัวว่าผับใกล้ปิด ผมมองไปเห็นคนมีคู่กันเกือบหมด รวมทั้งไอ้เวด้วยที่ไม่รู้ไปหาสาวได้ตอนไหน ส่วนไอ้พลินทร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และสงสัยจะเจอคนที่เข้าตาล่ะมั้ง ไปเข้าห้องน้ำครึ่งชั่วโมงละยังไม่กลับมาเลย

ผมเหลือบมองโต๊ะที่เยื้องกันก็เห็นธันวานั่งจดอะไรซักอย่างลงบนสมุดอีกแล้ว คนๆนี้จดไปได้ยังไงกัน มองเห็นด้วยเหรอถายใต้ไฟแบบนี้…

และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมก่อนจะกวักมือเรียกผมให้เดินไปที่โต๊ะของเขา ผมบอกไอ้ม่อนและได้รับการพยักหน้าจากมันผู้ซึ่งกำลังเล็งสาวสวยโต๊ะหลัง

เมื่อผมเดินไปหยุดข้างๆธันวา คนตัวสูงกว่า(แค่นิดหน่อย) ก็โน้มลงมาพูดข้างหูผมแข่งกับเสียงเพลง

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

ผมงงกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดมา เลยผละออกมามองหน้าธันวาแล้วหยิบปากกาในมือของเขามาวาดเครื่องหมายคำถามบนมือตัวเอง ผมไม่ใช่พวกชอบตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเท่าไหร่น่ะครับ มันเจ็บคอ


“แค่คิดว่ายังไม่เคยพูด”

พูดจบมือของธันวาก็มาแนบกับฝ่ามือของผม นิ้วของเขายาวกว่าเพียงนิดเดียวตามส่วนสูงที่ต่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตร ผมเอียงคอกับคำพูดของคนตรงหน้า

ไหนใครบอกผมพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
ลองมาเจอแบบนี้สิ… นี่แหละพูดงงของจริง

จู่ๆเพลงในผับก็เปลี่ยนเป็นเพลงช้าที่เอาไว้เปิดกันตอนผับจะปิด แสงไฟค่อยๆนวลตาขึ้นแต่ยังคงความมืดไว้ได้ จะมีก็แต่สปอตไลท์ที่ฉายวิ่งวนไปทั่วเหมือนกำลังจะหาเหยื่อแกล้ง


“เอาล่ะครับ งานใกล้เลิกแล้ว ไหนใครเอนจอยเต็มที่บ้างขอเสียงหน่อยเร๊ว”

สิ้นจังหวะที่ดีเจเสียงติดแหบตะโกนใส่ไมค์แล้วคนในงานก็เป่าปากตอบรับทันที ผมคิดว่ารวมๆแล้วอีเว้นท์นี้ไม่แย่นะ ถึงคนจะเยอะไปหน่อยเบียดไปนิด แต่โดยรวมแล้วเพลงดีแสงดีเสียงดี ค่อนข้างน่าพอใจทีเดียว


“ขอมือคนโสดหน่อยยย”

มุขคลาสสิคที่เอาไว้ใช้ในผับ ผมไม่ได้ยกมือเช่นเดียวกับธันวา สำหรับผมคือขี้เกียจ แต่สำหรับอีกคนผมไม่รู้และไม่คิดจะถาม


“งั้นขอมือคนเพิ่งมีคู่คืนนี้ด้วยครับบบ”

ผมหัวเราะกับรีเควสต่อมาที่ไม่ค่อยจะได้ยิน ดีเจคนนี้อารมณ์ขันดีจัง มองไปรอบๆก็เห็นคนยกมือขึ้นเต็มไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ไอ้เวลาเพื่อนของผม และหญิงสาวข้างตัวม่อนที่หัวเราะก่อนจะจับมือม่อนยกขึ้นสูง

เพื่อนสนุกก็ดีใจครับ
เพระผมน่ะทำพวกมันกรอยมาหลายรอบแล้ว


“งั้นผมขอหาคู่เด่นในค่ำคืนนี้หน่อยนะครับบบ”

ว่าแล้วสปอตไลท์ก็แกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังหาอยู่จริงๆ สุดท้ายก็หยุดลงพร้อมจังหวะเพลง ตรงพื้นที่หลังโต๊ะพวกผมไปสองแถว ผมหันหน้าไปมองพร้อมคนอื่นๆก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีคนดังของมหาลัยพร้อมหญิงสาวในอ้อมแขนใต้สปอตไลท์สีขาวสว่างจ้า เสียงเป่าปากโห่แซวดังขึ้นทันทีโดยทีสาวเจ้านั้นหน้าแดงจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีแล้วล่ะมั้งนั่น

ธันวาหัวเราะเบาๆพร้อมผมทีมีรอยยิ้มประดับบนปาก


“อ้าว คุณนันดานะครับทุกคน หนุ่มคนดังจากวิศวกรรมศาสตร์สาขานาโนเทคโนโลยีทีเดียววว แล้วสาวสวยคือใครเอ่ยยยยย โอ้มายก๊อดๆ น้องว่านนี่เอง ดาวเด่นแห่งคณะเภสัชฯเลยนะเนี่ยย ว้า เสียดายจังครับ”

ผมเลิกคิ้วกับชื่อและยศตำแหน่งของฝ่ายหญิง พอมองหน้าชัดๆก็กระจ่างใสแจ๋ว ว่านเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเวลาครับ ถือว่าคุ้นหน้ากันอยู่พอตัวเพราะเวลามันทำเหมือนว่านเป็นน้องสาวแท้เลยดีเทียว

ผมขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองไอ้เวลาที่ตอนนี้เบิ่งตาหน่อยๆเพราะคงไม่รู้ว่าน้องว่านมาอยู่ที่นี่ด้วย


“รู้จัก?”

เสียงทุ้มข้างๆเอ่ยถาม ผมพยักหน้ากลับไปแล้วถามกลับ


“น้องเพื่อน แล้วมึงรู้จัก?”


“ฮะๆ นั่นเพื่อนสนิทกู”


โลกกลมดีจริงๆเลยเนอะว่ามั้ยครับ…


“เอ้าผมขออีกคู่เป็นการปิดท้ายที่สวยงามของค่ำคืนนี้นะครับผม นี่เปิดเพลงช้าบิ๊วเลยนะเนี่ย”

ดีเจคนเดิมเอ่ยขึ้นและเล่นเพลงช้าสมกับคำพูด เพลงโรแมนติกสุดๆอย่าง Everything has changed ของ Taylor Swift feat. Ed Sheeran ดังขึ้นในรูปแบบดนตรีสด คนมีคู่เต้นก็คล้องคอคล้องเอวอันโยกไป จรดริมฝีปากกันก็มี แลกเบอร์กันนี่อย่างเยอะ

สปอตไลท์วนไปวนมาอยู่ซักพักพอลงจังหวะที่เสียงดนตรีทุกริบผมก็ไม่เห็นแสงวิ่งวนอีกต่อไป

แต่เอ๊ะ
ทำไมรู้สึกแสงเข้าตา…


“เวร”

พอคนข้างๆสบถขึ้นมาผมก็ต้องมองตามไปที่ต้นเหตุ และต้นเหตุที่ว่าคือสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าที่สองหัวพวกผมอยู่นี่แหละครับ


มาส่องพวกผมทำไม…


“เอาละเว้ยยยย คู่แปลกใหม่แถมหาตัวจับยากยิ่งกว่าสัตว์ทะเลน้ำลึก ไนล์ถาปัตย์กับธันวาอักษรครับผมม”


ผมหันไปมองหน้าธันวาที่หันมามองหน้าผมพร้อมกับที่ทุกคนมองมาที่เรา 

แปลกใจอะไรกัน ผมสิที่ต้องแปลกใจ…
แปลกใจที่สปอตไลท์ส่องมา
แปลกใจที่ทุกคนมองตาแถบถลนราวกับไม่เคยเห็นหน้าผมทั้งคู่
แปลกใจที่…
มือของธันวาจับกับของผม…

และเหมือนอีกฝ่ายก็งงๆพอกันเลยคลายมือออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงโห่แซวจากรอบข้างอีกระลอกจนผมต้องกลอกตาไปมาอย่างหน่ายใจ


“โทษทีว่ะ”

ธันวาหน้าแหยๆแต่ยังนิ่งเอ่ยออกมาสั้นๆ ผมเดาว่ามันก็คงไม่รู้ตัวว่าเราจับมือกันเมื่อกี๊


“คิดมาก กูก็ไม่รู้สึกเหมือนกัน ตลกดี”


พอส่งสายตาให้ดีเจเบนสปอตไลท์ไปที่อื่น เสียงเอนเตอร์เทนเนอร์ก็ดังขึ้นเพื่อประกาศโค้งสุดท้ายของการสังสรรค์ในค่ำคืนนี้

ผมเดินกลับโต๊ะโดยโดนสายตาประหนึ่งลูกศรคำถามทิ่มแทงจนจะพรุนไปทั้งร่างกาย


“เล่ามาเดี๋ยวนี้”

เริ่มด้วยม่อนเจ้าเก่าเจ้าเดิม


“ใช่ กูว่ากูมีไรต้องรู้เยอะมาก”

ตามด้วยพลินทร์


“น้องว่านกูว่าอึ้ง ของมึงนี่กูไปไม่เป็นเลย”

ตบท้ายด้วยเวลา


และแล้วคำคืนของผมก็จบลงด้วยการไปนั่งนอนอธิบายให้พวกมันฟังว่าไอ้เรื่องในผับเมื่อกี๊มันเป็นเรื่องผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อยเท่านั้น คงเป็นตอนที่ผมเขียนเครื่องหมายคำถามและธันวาเอามือมาแนบ พอเผลอเลยกลายเป็นจับกันไปไม่รู้ตัว และผมก็ไม่ได้สนิทกับธันวาเลยด้วยซ้ำ แค่มันมาบอกยินดีที่ได้รู้จักก็เท่านั้น 

...ว่าแต่ผมไม่ได้พูดตอบสินะ





ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน… 

No comments:

Post a Comment