Tuesday, 10 May 2016

05 ติดที่ใจ


05 ติดที่ใจ



[Anonymous]



ดวงตาคู่นั้นหม่นเหมือนน้ำทะเลในวันพายุโหมกระหน่ำ
ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นจ้องมองผม
ไม่มีความเศร้า ไม่มีการร่ำไห้

มีเพียงความว่างเปล่า
มีเพียงหลุมดำแห่งห้วงความรู้สึก

ผมทำได้แค่จับมืออันสั่นเทา
โอบกอดร่างกายที่เหมือนจะแข็งแรงแต่กลับบอบบาง
โอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนี้เท่าที่จะทำได้

คนตรงหน้าสำคัญ
บางสิ่งบอกผมเช่นนั้น

เขามีสะเก็ดแผลติดอยู่ที่ใจ
ทำท่าจะหายแต่เมื่อโดนสะกิดนิดเดึยวก็เปิดอีกครั้ง

เพราะติดอยู่ที่ใจ…
เพราะติดอยู่ในใจ.





*




[Nile]


เวลาวิ่งไม่รอใครในวันที่ทุกคนต้องการให้หนึ่งวันมีมากกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมง

ใช่แล้ว

มันถึงช่วงฤดูส่งงานอีกครั้ง ทำไมเร็วขนาดนี้ก็งงอยู่เหมือนกันนะที่จริง
ผมเขย่งเท้าอย่างระมัดระวัง การเดินในห้องนอนไม่ง่ายดายอีกต่อไปเมื่อมีชิ้นส่วนโมเดลเล็กใหญ่วางระเกะระกะบนพื้น บางส่วนประกอบเสร็จแล้ว บางส่วนยังตัดไม่เสร็จด้วยซ้ำ ยังดีที่ทั้งงานเดี่ยวงานกลุ่มของวิชาอื่นส่งไปอาทิตย์ก่อนหน้านี้แล้ว มิฉะนั้นทุกสิ่งทุกอย่างจะตีกันให้วุ่นวายกว่านี้เสียอีก


“ครับพี่ตาล”

ผมกรอกเสียงไปถึงปลายสายซึ่งเป็นคนคุ้นเคยกันดี  เธอญาติฝ่ายแม่ที่อายุไล่เลี่ยกันคนเดียวของผม


[ไนล์ยังไม่ลืมนัดเราวันศุกร์นี้ใช่มั้ยเนี่ย]


“เกือบละพี่ตาล”


[โห โคตรน้อยใจ ละยังไง ให้พี่ไปรับมั้ย]


“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวไนล์ไปเจอนู่นเลย”


[เอางั้นก็ได้ แล้วเป็นไงเรา งานเยอะหรอ]


“เคยไม่เยอะด้วยหรอ”

ผมพูดกลั้วหัวเราะในขณะที่มือจับโมเดลมาต่อกัน


[อย่าหักโหมไปล่ะ เกียรตินิยมมันก็ดี แต่ไม่มีมันก็ไม่ตาย]


นี่แหละครับพี่ตาล ห้าวสุดเด็ดสุด เปรี้ยวและใจเด็ดเหมือนคุณน้าของผมเด๊ะๆ


“น่าพี่ตาล พยายามมาสามปีละ อีกซักนิด กลั้นใจ”


ประโยคที่ปกติแล้วคนอื่นเป็นคนพูด บางทีผมก็เอ่ยกับตัวเองเหมือนกันแหละครับ ทำไงได้ เวลาไม่มีใครเราก็ต้องบังคับต้องให้กำลังใจตัวเองถูกไหม


[อะโอเคๆ ยอม งั้นอีกสองวันเจอกันไอ้น้อง]


งานอดิเรกที่ผมห่างหายไปนาน จะได้กลับไปหาซักที





*




ผมแต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนยาวสีฟ้าอ่อนโทนหม่น พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆเท่าข้อศอก คู่กับกางเกงวอร์มสีดำสนิท และรองเท้าผ้าใบสีขาว
ผมดูพยากรณ์อากาศมาแล้วครับ วันนี้ฝนไม่ตก รองเท้าไม่เปื้อนแน่นอน

มองไปที่ประตูทางเข้าก็เห็นผู้หญิงสูง 165 ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงแสล็คสี่ส่วนสีเหลืองมัสตาร์ดยืนโบกมืออยู่ บนใบหน้าคมของเธอมีรอยยิ้มสดใสเช่นเคย 


“มากอดหน่อยมา ไม่ได้เจอนาน ผอมลงปะเนี่ย”

เสียงห้วนแต่อบอุ่นเอ่ยขึ้นพร้อมดึงตัวผมเข้าไปกอด พี่ตาลเป็นแบบนี้เสมอ คิดยังไงก็พูดออกมาแบบนั้นเสมอ และก็เต็มไปด้วยความหวังดีเสมอเช่นกัน


“นิดหน่อย บางมื้อก็ลืมกิน”


“ไม่ได้นะ เดี๋ยวไม่โตทำไง ถึงเราจะสูงแล้วก็เหอะ อย่าโทรมนะรู้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่มีแฟนหรอก”

ไม่พูดเปล่ามือเรียวฟาดเชิงหยอกเข้าทีต้นแขนแล้วทำท่าจะแจกมะเหงกอีกด้วย


“ทุกวันนี้ขนาดเพื่อนยังมีน้อย”


“ไว้มีนะพี่จะล้อยันลูกบวชเลย”


“เข้าไปข้างในกันๆ”

ก่อนที่พี่ตาลจะซักถามอะไรไปมากกว่านั้นผมจึงดันให้ร่างบางเดินกลับเข้าไปในตัวอาคาร 

สงสัยมั้ยครับว่าผมมาทำอะไร และที่นี่คือที่ไหน


ประกาศครั้งสุดท้ายของสายการบินxxx…


ใช่แล้ว
ผมมาสนามบิน
และงานอดิเรกของผมคือ มานั่งดูเครื่องขึ้น

อาจฟังดูแปลก ผมไม่ได้สนใจในวิศวกรรมการบินมากนัก เพียงแต่ชอบเสียงของเครื่องยนต์เวลามันเทคออฟ และชอบการเลียนแบบธรรมชาติของสิ่งที่มนุษย์สร้าง

เครื่องบินเหมือนนกยักษ์
นกยักษ์ที่ใช้ปีกอะลูมิเนียมและเครื่องยนต์ในการร่อนไปมาในท้องนภา
มันเตือนสติผมว่าเราไม่ได้อิสระขนาดนั้น
เราต้องพึ่งพาสิ่งมากมายในการที่จะรู้สึกอิสระ

ความอิสระไม่ได้จอมปลอมหรอกครับ
คนเราเองแหละมั้งที่พยายามมากเกินขอบเขต จนทำให้ทุกสิ่งรู้สึกเหมือนเป็นแค่เปลือกนอกไปหมด


ผมรู้จักความรู้สึกนั้นดีทีเดียว



“แล้วเป็นไงบ้างน่ะเรา”

หญิงสาวข้างกายซึ่งอายุมากกว่าผมสามปีเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งมาได้ซักพัก พี่ตาลเป็นคนแอคทีฟ จะให้มานั่งเฉยๆเงียบๆดูเครื่องร่อนไปร่อนมาคงไม่ใช่


“เรื่อยๆ เหมือนเดิม”


“ถามทีไรก็แบบนี้ตลอด”


“ก็มันจริง”



ครืด


December sent you a photo
December: ได้หยิบ usb แบบนี้ผิดไปปะ


ผมเลิกคิ้วกับคำถามของคนในไลน์แชท รูปที่ธันวาส่งมานั้นเหมือนกับแฟลชไดรฟ์ของผมเด๊ะๆ นี่เขาจะใช้ของที่เหมือนกันกับผมเยอะไปหน่อยมั้ย


Nile: มี แต่ไม่รู้ผิดมั้ย ตอนนี้อยู่ข้างนอก เดี๋ยวกลับไปดูให้


ผมส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆกับความบังเอิญอันน่าประหลาดนี้ ก็จริงอยู่ว่าคนเรามีสิทธิ์ใช้ของซ้ำกัน แต่มากกว่าสองอย่างก็เริ่มแปลกละนะผมว่า



“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีกิ๊กไม่บอกพี่หรอ”

พี่ตาลหรี่ตาลงคล้ายกับท่าทางของม่อนเวลาจับผิดผม ผมดันหน้าผากมนเบาๆไปหนึ่งทีก่อนจะส่ายหน้าให้


“กิ๊กเกิ๊กไร เพื่อน”


“เพื่อนไหนวะ ทำไมไม่บอกชื่อ ไม่ใช่ม่อนพลินทร์เวลาหรอ”


โห นี่ทุกคนเห็นผมมนุษย์สัมพันธ์แย่ขนาดนั้นเลย…


“เพื่อนในวิชาเลือก ก็โดนเด้งมาเรียนคนเดียว มีเพื่อนบ้างแปลกหรอ”


“เอาความจริงปะไนล์ พี่ไม่เคยเห็นแกมีเพื่อนใหม่ตั้งกี่ปีละ”


เอ่อ… มันก็จริง…


“มันก็ใช่แต่…”


“ตั้งแต่เรื่องตอนนั้นแกก็ปิดตัวจนพวกพี่กับเพื่อนแกกลัวว่าแกจะไม่เปิดปากพูดแล้วด้วยซ้ำ”


ผมสะอึกกับการพาดพิงเหตุการณ์ในอดีตของพี่ตาล แน่นอนเธอไม่ผิด เพราะผมเองก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ช่วงเดือนสองเดือนแรกหลังจากเหตุการณ์นั้นผมแทบไม่เปิดปากพูด


“ก็นะ…”


“นี่แกยังมีอาการอยู่สินะ เฮ้อไนล์ พี่รู้ว่ามันยากแต่แกต้องพยายามปล่อยมันไปนะรู้มั้ย”

มือของพี่ตาลเลื่อนเข้ามาจับแขนผม แขนเสื้อเชิ้ตซึ่งถูกพับขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการกรีดข้อมือนับครั้งไม่ถ้วน พี่ตาลเองก็ใช้เวลาอย่างมากกว่าจะผ่านเรื่องวันนั้นมาได้ ร่องรอยบาดแผลบ่งบอกอะไรๆได้มากทีเดียว


“อืม… จะพยายามนะ”


แต่แผลผมมันไม่ได้อยู่ที่กาย
แต่ติดอยู่ที่ใจ
แล้วผมจะต้องทำยังไงนะ
ไอ้แผลนี่ถึงจะแห้งและหายเจ็บเสียที…





*




“πώς είσαι mama”

มองดูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นเบอร์แปลกประหลาดผมก็ต้องอมยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ คนปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณแม่ของผมเอง ภาษาที่ใช้ก็ไม่พ้นไทยอังกฤษและที่สำคัญกรีก


[แหม ทำมาพูดภาษาบ้านเกิดพ่อ อู้กำเมืองหน่อยกะเจ้า?]


อย่าได้สงสัยไป แม่ของผมเป็นคนเชียงรายครับ แต่ไปทำงานและพบรักกับพ่อที่กรีซ พ่อซึ่งเป็นชาวกรีกเลยได้สอนภาษาและสืบทอดอะไรหลายๆอย่างมาสู่พวกผมที่เป็นลูก


“โถ่แม่ก็ แล้วเป็นไงบ้างเนี่ย ตอนนี้อยู่ไหน”

ที่ถามเพราะแม่ผมบินบ่อยมาก ไม่ค่อยอยู่เฉยๆกับที่ ผมกับนิลเคยคุยกันว่าบางทีแม่อาจจะเป็นโรคไฮเปอร์


[เพิ่งปิ๊กเจียงฮาย ก็สบายดีตามมีตามเกิด how about you?]


“Same old อะแม่ งานเยอะ”


[ช่วงนี้ฝนตกตลอด โอเคมั้ยเรา]


ผมเลือกที่จะไม่บอกแม่


“ก็พอไหวแหละ แล้วนี่โทรไปหานิลมายัง”

ลืมบอกไปสนิทเลยครับว่าผมกับนิลแยกกันอยู่ เหตุเพราะนิลอยู่กับเพื่อนในวงที่หอติดรั้วมหาลัย รายนั้นชอบซ้อมดนตรีจัดงานดึกๆ เป็นเด็กกิจกรรม อยู่ใกล้ก็สะดวกกว่าเป็นธรรมดา


[โทรไปละ รายนั้นซ้อมดนตรีทั้งวันทั้งคืน แล้วนี่ไม่คิดจะย้ายไปอยู่ด้วยกันจริงหรอ]

ผมรู้ครับว่าทำไมแม่ถึงถามแบบนี้ ตอนช่วงแรกๆเราก็อยู่ห้องเดียวกันเนี่ยแหละ เพียงแต่ผมเกรงใจในภาระหน้าที่และอะไรอีกหลายอย่างที่นิลต้องรับผิดชอบ เลยตัดสินใจยืนกรานว่าแยกดีกว่า นิลจะได้มีอิสระในการซ้อมดนตรีมากขึ้นด้วย ไม่งั้นเวลาผมนอนนิลก็ต้องหยุดซ้อมตามผม 

ไม่รู้สิ… ผมเหมือนเป็นภาระมันมามากแล้ว


“ไม่อะแม่ ตรงนี้สบายดี”

อย่างน้อยเพื่อนใหม่ก็อยู่ตรงข้ามกันนี่เอง


[ว่าไงว่าตามกัน แล้วเราอะ อาการกำเริบอีกบ้างมั้ย]


“ก็ไม่…”


[อย่าคิดโกหกแม่ที่คลอดแกออกมาเชียว]


โอ้โห ดักคอขนาดนี้


“ก็ได้ มีบ้างอะ ก็อย่างที่แม่บอก ฝนตกบ่อย”


[เออดูแลตัวเอง ไม่ไหวก็เรียกนิลมาอยู่ด้วย ไม่ก็เรียกม่อนมา สองคนนั้นไม่เห็นว่าแกเป็นภาระหรอกเข้าใจมั้ย]


เสียงของแม่อบอุ่นจนผมต้องอมยิ้ม


“ครับๆ”


[อย่าครับแล้วไม่ทำตามล่ะ แม่อยากให้เราเดินต่อไปซักที อย่างน้อยพี่เขาก็คงอยากให้เป็นแบบนั้น นะ]


มีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกันเหลือกันระหว่างแม่กับคนๆนั้น
พวกเธอชอบจบประโยคด้วยคำว่า นะ
มันทำให้ขอบตาร้อนหน่อยๆ ใจวูบไหวนิดๆ เป็นแบบนี้ตลอดสี่ปีที่นึกและคิดถึงคนในความทรงจำ


“เข้าใจ…”


[I miss you, my son]


“κι εμένα μου λείπεις, mama”

...ผมก็คิดถึงแม่



ครืด ครืด

ใครโทรมาอีกนะ…


“ไง”


[นี่ธันวานะ ตกลงเจอ usb ปะวะ]


“เอ้อ ลืมบอกเลยว่าเจอแล้ว”


[โอ้ย ตกใจหมด โอเค เดี๋ยวแวะไปเอาละกัน]


“เออโทษที ข้างในมีงานล่ะสิ”


[แน่สิ จะส่งละด้วย แต๊งมาก]


“เดี๋ยวๆ จะมาเอากี่โมง”


[อาจจะค่ำหน่อย ตอนนี้มาข้างนอก]


“เออได้ อยู่ห้อง จะมากี่โมงก็มา”


[เคๆ ขอบใจมาก บาย]


บทสนทนาอันสั้นและกระชับของผมและธันวาจบลง มือวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน








แต่ไม่นานผมก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมใบหน้าลำคอและหลังชื้นแฉะจากเหงื่อกาฬ หัวใจยังเต้นรัวด้วยความกลัว มือไม้สั่นไปหมดอย่างที่นานๆจะเป็นที


ผมฝันถึงเธอ


ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าฝันดีหรือฝันร้าย เพราะการที่ผมจะเจอเธอในชีวิตจริงคงวิเศษน่าดู แต่พอมาเป็นในฝันแล้ว ผมกลับไม่สามารถเผชิญมันได้แม้แต่น้อย

การที่แผลมันติดอยู่บนหัวใจนั้นยากที่จะรักษา
แค่การเต้นของอวัยวะก็ทำให้แผลเปิดออกได้
จริงอยู่ที่หัวใจแข็งแรง แต่ถ้าการที่กล้ามเนื้อผ่อนและเกร็งสลับไปมาทำให้เจ็บขนาดนี้


บางทีก็หวังว่ามันจะหยุดเต้น
จะได้เลิกเจ็บปวดเสียที



แปดโมงเช้าวันอังคาร…



วิทยุเหมือนเล่นตลกกับผม แว๊บแรกที่ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายก็ต้องมาฝันร้ายอีกทอดกับเสียงเพลงในความทรงจำอันเจ็บปวดซึ่งถูกเปิดอยู่ ผมควานหาโทรศัพท์ด้วยมือที่เย็นเฉียบและสั่นเทา

ผมมองไม่ชัด ตาดูเหมือนจะพร่ามัวไปด้วยอะไรบางอย่าง ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้ แต่น้ำตาก็อาจจะไหลลงมาโดยอัตโนมัติ

เมื่อไม่สามารถจะหารายชื่อบนมือถือได้ ผมเลยเลือกที่จะโทรหาคนที่คุยด้วยล่าสุด


ใครคนนั้น โปรดรับสายผมที…



[กำลังเดินไปพอดี ว่าไง]


เสียงทุ้มโทนอุ่นของธันวาทำให้ผมต้องรวบรวมสมาธิกว่าเก่า เพราะดันเป็นเพื่อนใหม่ที่ผมหวังพึ่งพา


“มึง… เดินเร็วหน่อย...ได้มั้ย”


ทั้งๆที่พยายามประคองเสียงไม่ให้หายและไม่ให้สั่นไปตามอารมณ์ซึ่งใกล้จะอยู่เหนือทุกสิ่ง แต่ก็เหมือนสติที่มีไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่


[เป็นไร กูจะรีบไป รอก่อน แป๊บเดียว]


ปลายสายดูงงแต่ทีแรก แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่งรีบ

ผมเริ่มไม่ได้ยินอะไรแล้ว ความทรงจำสุดท้ายคือเดินไปเปิดล็อคประตูค้างไว้เพื่อให้อีกคนเข้ามาได้เพราะผมใกล้จะไม่สามารถควบคุมสติให้คงอยู่ได้มากกว่านี้อีกต่อไป

รู้ตัวอีกทีก็เผชิญกับหยาดฝนเย็นฉ่ำ
นี่ผมกำลังยืนอยู่ตรงไหนกัน
ฟ้ามืดเหลือเกิน นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ผมกำลังร้องไห้หรือ
น้ำอุ่นรื้นขอบตานี่คือน้ำตาใช่ไหม
รู้สึกได้ไม่นานก็เหมือนจะหายไป

มือที่เอื้อมออกไป ไม่เคยไกลพอ
ไม่เคยมีแม้แต่วันเดียวที่ผมเลิกบอกตัวเองให้หยุดไขว่คว้าเสียที เพราะสิ่งที่กำลังวิ่งตามนั้นไม่มีวันกลับมา


ทำไม่ได้
พยายาม
แต่ยังไม่ได้


...แล้วโลกทั้งใบก็พลันกลายเป็นความมืด





ปัง!


บุคคลที่สองกระชากประตูออกและก้าวเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมที่เขาอยู่อาศัย ดวงตาเรียวฉายความกังวลและร้อนใจอย่างชัดเจนก่อนจะเบิกกว้างขึ้นกับภาพตรงหน้า

นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาสะท้อนความมืดของท้องฟ้ายามรัตติกาลซึ่งมีหยาดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เส้นผมหยักศกสีดำที่ถูกมัดต่ำลู่ลงเมื่อเปียกน้ำ 

ทั้งตัวของเจ้าของห้องเปียกปอน
และในไม่ช้าบุคคลผู้มาเยือนก็เปียกปอนไปด้วย

ขายาวสาวเร็วๆไปที่ระเบียงห้องก่อนจะรั้งร่างของอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมกอด มันเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ธันวาสามารถทำได้ในขณะนี้ เป็นการกระทำเดียวที่เขาไม่แม้แต่จะคิดทบทวนเป็นครั้งที่สอง


เป็นเหมือนสัญชาตญาณมากกว่า


ร่างสูงกว่าสามารถรับรู้ได้ถึงการสั่นสะท้านจากทั้งร่างกายและจิตใจของอีกฝ่าย ไม่มีเสียงใดเอื้อนเอ่ย ไม่มีแม้แต่การสะอื้นไห้
น้ำตาของไนล์ไหลปะปนกับหยาดน้ำจากฟากฟ้า เหมือนทั้งคู่กำลังร่ำไห้ไปพร้อมๆกัน แขนบางไร้เรี่ยวแรงไม่แม้กระทั่งจะกอดตอบ ดวงตาหม่นมองยังไม่ฉายแววว่าหลุดออกจากห้วงภวังค์

ธันวาไม่ทำอะไรนอกจากกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นอีกนิด และส่งมือใหญ่ขึ้นลูบผมของร่างบางกว่า

มีแค่ประโยคเดียวที่เขาอยากจะบอกกับคนตรงหน้า
อยากจะบอกแม้อีกฝ่ายจะไม่เข้าใจมันก็ตาม




“все нормально. Я здесь.”








It’s okay.
I'm here. 





***

No comments:

Post a Comment