01 สารบัญ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เร็วจริงๆ
ไม่
คือมันเร็วไปนิด
โอเค…
ไม่นิด
พรุ่งนี้ส่งงาน…
ไม่มีเวลามานั่งอิดออดอะไรมากมาย ผมที่ขังตัวเองไว้ในห้องมาสี่สิบแปดชั่วโมงเต็มโดยการนอนไปแค่สามชั่วโมงยังคงนั่งร่างแบบอยู่บนเก้าอี้ไม้สีดำด้านตัวเดิม
แม่เคยถามว่าทำไมไม่ซื้อเก้าอี้หนัง มันนั่งสบายกว่า ผมได้แต่ตอบกลับไปว่า ปัญหาคือมันนั่งสบายไง
ถ้านั่งสบายจะมีโอกาสหลับสูง
ต้องตัดไฟแต่ต้นลม
อย่าหาว่าผมเว่อร์เลย ไอ้งานที่ร่างอยู่น่ะ สองวันเต็มๆ ขนาดไม่อู้ยังไม่เสร็จเลย
ครืด ครืด ครืด
โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน ไม่แปลกใจหรอกครับ วันก่อนส่งงานจะมีเพื่อนโทรมาสติแตกใส่ประจำ คราวนี้ก็เช่นกัน
“อืม”
กรอกเสียงเนือยอย่างไม่ใส่ใจและกดเปิดสปีคเกอร์โฟนเพราะมือข้างนึงต้องจับกระดาษและอีกข้างต้องถือปากกา ถ้ามีอีกสองมือคงใช้จับคอมพิวเตอร์และพับกระดาษไปพร้อมๆกัน
[มึง ไม่ทันแน่ๆ]
รายที่ห้าของวันนี้แล้ว
“เรามีทางเลือกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”
อันนี้ก็รอบที่ห้าแล้วเช่นกัน
[โอ๊ย แม่ง]
แล้วฝ่ายตรงข้ามก็วางไปราวกับนัดกับอีกสี่คนก่อนหน้านี้มา เอ้อนี่เห็นเขาเป็นคอลเซ็นเตอร์หรอ
ครืด ครืด ครืด
“มึงคนที่หก”
เสียงเหนื่อยหน่ายบ่งบอกอารมณ์รำคาญๆของต้นสายทำให้ปลายสายหัวเราะเบาๆ
[นี่มีคนไปปรับทุกข์กับมึงเยอะขนาดนั้นเลย]
ผมได้ยินดังนั้นก็ชายตามองชื่อบนหน้าจอที่ตอนแรกไม่ได้ใส่ใจมากเพราะนึกว่าเป็นเพื่อนในคณะ
“ไง มีไรม่อน”
เอ่ยทักเพื่อนในกลุ่มเพียงคนเดียวที่เลือกจะไปเรียนคณะจิตวิทยาด้วยน้ำเสียงอ่อนลงหนึ่งระดับแต่ยังไม่ทิ้งทวนความห้วน
[เช็คว่าตายยังเฉยๆ แล้วก็พฤหัสหน้าจะชวนไปเที่ยว]
ผมเลิกคิ้วทันทีกับคำชวนของม่อน ปกติมันไม่ค่อยไปเที่ยวไหน อย่างว่าแหละครับจิตวิทยาก็เรียนหนักไม่แพ้กันเลย
“ไปไหน”
[ไม่ไกล ทองหล่อ]
ร้านประจำมันแน่ๆ ฟันธง
“ดูก่อน”
[มึงไม่มีสิทธิ์นั้น มึงเบี้ยวพวกกูมาห้ารอบละไนล์ ไปๆ เดี๋ยวก็ได้แห้งตายคาคอนโด อีกอย่างกูได้บัตรมาแล้ว มันมีอีเว้นท์]
“เฮ้อ”
นี่ผมมีสิทธิ์ไรบ้าง อาจารย์ก็ริดรอนสิทธิ์ในการทำงานอย่างสบายๆ เพื่อนก็มาฮุบสิทธิส่วนบุคคลไปอีก เอาเข้าไป…
[ดีมาก เดี๋ยวกูเอาบัตรไปให้วันพฤหัส]
“บาย”
กดตัดสายแล้วกลับมาจดจ่อกับงานในมืออีกครั้ง ร่างเสร็จแล้ว ลงสีแล้ว พับโมกระดาษเสร็จแล้ว เหลือแต่นั่งทำในคอมสินะ…
ลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายไปมาเล็กน้อย บิดคอให้พอหายเมื่อยก่อนจะตัดสินใจคีบแตะลงไปเซเว่นใกล้ๆคอนโด
เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของเซเว่นอีเลเว่นดังขึ้นเมื่อผมเดินผ่านประตูไสลด์อัตโนมัติ
เพิ่งนึกได้ว่าลืมกินข้าวเที่ยง…
มองนาฬิกาก็ใกล้สี่โมงแล้ว ไม่สงสัยว่าทำไมท้องไส้เริ่มจะประท้วงการหายไปของอาหาร
ผมหยิบนู่นสั่งนี่แล้วเดินไปจ่ายตามปกติ แต่ก็เหลือบเห็นคนด้านหลังซึ่งหยิบขวดน้ำขวดใหญ่สองขวดมาจ่ายเงิน เลยหลีกทางให้เล็กน้อยพอเป็นมารยาทให้อีกฝ่ายได้วางขนมลงบนมุมเคาท์เตอร์
“แสตมป์ค่ะ”
พนักงานหน้าตาจิ้มลิ้มซึ่งคาดว่าคงเป็นคนในมหาลัยส่งยิ้มมาให้ก่อนยื่นแสตมป์เซเว่นลายริละคุมะมาตรงหน้า ผมผงกศีรษะเล็กน้อยก่อนจะพูดเบาและเดินออกจากร้าน
“ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ”
แล้วผมก็เดินจากมาโดยไม่ได้เปิดเช็คของในถุงแบบที่ทำประจำ ทว่าพอขึ้นมาถึงห้องก็ต้องพบของแปลกปลอมในถุงพลาสติกสีขาว
คิทแคท?
จำไม่ได้ว่าหยิบคิทแคทมาด้วย
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชอบกิน...
ผมจ้องมองขนมเวเฟอร์เคลือบช็อคโกแลตในแพ็คเกจจิ้งสีแดงยี่ห้อดังก็นึกชื่นชมคนออกแบบ คิดดูสิครับ คิทแคทนี่มันอยู่กับเรามากี่ปีแล้ว แต่สภาพมันยังใกล้เคียงกับของออริจินอลมาก คนออกแบบแม่งเก่ง ผลงานยืนยาวดี
ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมผมมานั่งจ้องการออกแบบแพ็คเกจจิ้งแถมคิดซะจริงจัง ก็ผมเรียนออกแบบอุตสาหกรรม หรือ industrial design พูดง่ายๆก็รวมพวก product design เข้าไปด้วยแหละครับ
ผมมองคิทแคทบนโต๊ะก่อนจะแกะซองออก ในหัวก็มีสโลแกนภาษาไทยว่อนไปหมด
‘คิดจะพัก คิดถึงคิทแคท’
อืม…
พักซักหน่อยก็ดี
*
ร่างสูงจัดการเอาของออกจากถึงพลาสติกจนหมดเพื่อจัดระเบียบความเรียบร้อย เขาก็ไม่ใช่คนเนี้ยบอะไร แค่ไม่ชอบเวลาห้องรก แต่แล้วธันวาก็ต้องชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าขาดอะไรไปอย่าง
คิทแคท…
จำได้ว่าหยิบมา
จำได้ว่าอยากกิน…
ละหายไปไหน…
คิดไปคิดมาเริ่มรู้สึกเหมือนคนเป็นอัลไซเมอร์ ทั้งๆที่จำได้ว่าหยิบมากลับไม่มี แต่ก็เอาเถอะ ในตู้เย็นยังพอมีช็อคโกแลตเหลืออยู่ให้ประทังชีวิตเขียนวิเคราะห์เชคสเปียร์ในคืนนี้
...เห็นทีจะไม่ได้พักเพราะไม่มีคิทแคท
*
วันพฤหัสวนลูปกลับมาอีกรอบหลังจากส่งงานวิชาหลักไปเรียบร้อย เพื่อนในคณะทุกคนไม่ว่าภาคไหนมีสภาพไม่ต่างจากผีดิบมากนัก ใบหน้าอันอิดโรย เส้นคอบ่าไหล่ตึงจนปวด หลังที่ขดแข็ง และก้นกบที่แอบเมื่อย
ภาคบ่ายกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาที ผมดูดน้ำมะพร้าวหยดสุดท้ายจากแก้วพลาสติกใสแล้วโยนมันลงถังขยะ ก่อนจะเดินไปซื้อน้ำเปล่ามาเพื่อเตรียมขึ้น
ห้องเรียน
“ไนล์! ไอ้ไนล์!”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากฝั่งซ้ายทำให้ต้องหันไปมอง ร่างของเพื่อนสนิทในกลุ่มที่มีนามว่าม่อน
“?”
เลิกคิ้วกลับไปให้โดยไร้เสียงสนทนา
“อะบัตรสำหรับวันนี้ กูติดต่อมึงไม่ได้เลยไอ้ห่า”
“ลืมเปิดมือถือ”
“ตลอดอะมึง สองวันละ เปิดบ้าง แม่มึงโทรไปหาไอ้พลินทร์ละ”
“เออเค”
ผมขานรับคำก่อนจะเดินขึ้นบันไดเพราะลิฟต์คิวแน่นเอี๊ยด ขืนรอคงเข้าห้องสายแน่นอน พอเปิดประตูเข้าไปในห้องก็ต้องสะดุดตากับข้อความบนกระดานไวท์บอร์ดหน้าห้องซึ่งมีคนเขียนไว้
‘ขอโทษครับ หยิบร่มผิด เอามาคืน เดี๋ยวผมเลี้ยงน้ำแข็งใส’
สั้นง่ายได้ใจความ ในที่สุดผมก็พิสูจน์กับตัวเองได้ว่าผมไม่ได้ทำร่มพังภายในหนึ่งวัน ผมไม่ได้เดินไปหยิบร่มเลย กะว่าตอนพักค่อยไปเอาคืนทีเดียว
“สวัสดีนักศึกษา วันนี้อาจารย์จะชี้แจงเรื่องงานกลุ่มนะ”
สิ้นเสียงอาจารย์หญิงวัยทองต่างคนก็ต่างหันไปหันมามองหน้าเพื่อนตัวเองพร้อมกับเสียงซุบซิบที่ดังขึ้น
“หยุดก่อนๆ ฟังให้จบก่อน งานกลุ่มนี้จะมีสองงาน เขียนรีพอร์ท กับทำพรีเซ้นท์หน้าห้อง ตัวบรีฟรีพอร์ทอาจารย์จะแจกวันนี้ ให้เวลาทำสองอาทิตย์ ส่วนตัวพรีเซ้นท์เดี๋ยวอาจารย์จะสั่งอีกทีสัปดาห์หน้า”
แล้วอาจารย์ก็เริ่มสาธยายเกี่ยวกับรายละเอียดของสิ่งที่ต้องทำ ง่ายๆคือรายงานต้องเขียนวิเคราะห์รูปภาพจากหนึ่งยุคของศิลปะ ส่วนพรีเซ้นท์คือต้องไปหานิทรรศกาลและเอามาอธิบาย
ผมน่ะชินกับการทำงานทั้งสองแบบแล้วแหละ ในคณะต้องพรีเซ้นท์เกือบทุกอาทิตย์ เหมือนกำลังขายของยังไงยังงั้นเลย ถ้าได้เพื่อนร่วมกลุ่มดีๆก็สบาย
ผมขีดเขียนรูปวาดเล่นในสมุดซักพักก็ถึงเวลาเบรคครึ่งคาบ ทุกคนต่างทยอยกันออกนอกห้องเหลือเพียงผมที่ยังคงนั่งจ้องหน้าต่างอยู่
เออ.. ร่ม
พอคิดขึ้นได้ก็หยิบร่มสีดำสนิทไปสับเปลี่ยนพร้อมจรดปากกาไวท์บอร์ดไว้ว่า
‘ไม่เป็นไร ขอโทษด้วยเช่นกัน’
ไม่ใช่ว่าไม่ชอบกินน้ำแข็งใสหรือไม่อยากมีเพื่อนใหม่ แต่ผมคิดว่ายังไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักกับใคร ยิ่งเดี๋ยวทำงานกลุ่มก็คงต้องมีเพื่อนเพิ่ม ตอนนี้อย่าเพิ่งหาเพื่อนใหม่ดีกว่า
ถูกแล้วครับ ผมเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์ติดลบมาก แต่ไม่ใช่เพราะผมไม่ชอบพวกเขา บ่อยครั้งผมแค่ไม่ชอบตัวเองเวลาอยู่กับคนหมู่มากเท่านั้นเอง ไม่ใช่ความผิดคนอื่นแม้แต่น้อย (ถึงแม้จะมีบางทีที่มีคนไม่น่าคบเข้ามาในชีวิตก็ตาม)
อาจารย์เดินกลับเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือก่อนจะเริ่มสอนอีกครั้ง ผมล้วงเอามือถือออกมาโดยไม่ได้สังเกตุว่ามีแผ่นกระดาษอะไรปลิวออกมาด้วยเพราะสายตาไม่ได้จับจ้องอยู่กับมือถือแต่กำลังเหม่อไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง
เวลาผ่านไปแอบไวเพราะแอบหลับ รู้ตัวอีกทีอาจารย์ก็เรียกให้จับกลุ่มและลงรายชื่อซะแล้ว ผลสุดท้ายคือผมนั่งรอทุกคนจับกลุ่มกันจนเกือบเสร็จ มีเศษเหลือมาจำนวนพอดีเป๊ะอย่างไม่น่าเชื่อ
หนึ่งในนั้นคือคนที่นั่งข้างๆ
“...”
“...”
ผมมองหน้าเขาในขณะที่เขาก็มองกลับมาเป็นเชิงว่าเราคงต้องอยู่ด้วยกัน สรุปกลุ่มเราก็มีผู้ชายสามคนผู้หญิงสอง รวมผมและคนข้างๆ
“มินค่ะ ปีสองจากวิศวะนาโน”
ผู้หญิงผมยาวประบ่าในเสื้อช้อปเอ่ยขึ้นเมื่อเดินจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ตอนแรกมาหาพวกผมที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
“เราไอย์ นิติฯปีสี่”
“วัน ดุริยางค์ศิลป์ปีสี่ ว่าแต่… นายเป็นอะไรกับนิลปะ”
“แฝดครับ”
นิล พี่ชายฝาแฝดของผมเป็นนักไวโอลินไฟฟ้าในวงดนตรีของมหาลัย เขาค่อนข้างจะโด่งดังและมีเพื่อนฝูงมากมายต่างจากผมที่เก็บตัวเป็นพิเศษ
“เฮ้ยจริงดิ พี่นิลที่เล่นวงดนตรีมหาลัยใช่ปะคะ”
น้องมินเบิ่งตาเรียวก่อนจะเปิดแอพพลิเคชั่นอินสตาแกรมเพื่อเปรียบเทียบหน้าผมและนิลเข้าด้วยกัน
“ใช่ดิ ละนี่ชื่อไรน่ะเรา”
พี่วันถามอีกครั้งก่อนจะพยักหน้ารับ
“ไนล์ ถาปัตย์ฯสามครับ”
“ละนายล่ะ”
คราวนี้พี่ไอย์เอ่ยขึ้นแล้วเราทั้งสี่ก็หันไปมองร่างสูงโปร่งที่นั่งข้างๆผม
“ธันวา อักษรปีสามครับ”
“มินคุ้นหน้าพี่ธันวามาก พี่เป็นเดือนคณะไรงี้ปะ”
“เปล่า…”
“เคยประกวดไรปะ ทำไมเราก็คุ้น”
“ก็ไม่นะ… แค่…”
ธันวายังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยคพี่วันช่างจ้อก็พูดขึ้นมาในสปีดและน้ำเสียงที่กระฉับกระเฉงกว่า
“จะไม่คุ้นได้ไง นี่ใช่ธันวาเอกภาษารัสเซียในตำนานปะ”
คนถูกพาดพิงทำหน้างง คิ้วหนาพอประมาณไสตล์คนเอเชียเลิกขึ้นหน่อยๆ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยเบา
“ตำนานอะไร…”
“เอ้า ที่สาวๆเขาชอบตามหานาย แต่ไม่เคยเจอเลยน่ะสิ อีกอย่างเอกภาษารัสเซียมีไม่กี่คนเอง ยากขนาดนั้นคิดไงลงวะเนี่ย”
“ชอบอะพี่”
“สองคนนี้นี่ดูลึกลับพอกันเลยว่าปะ”
พี่ไอย์หรี่ตามองผมและธันวาสลับกันไปมาเหมือนเล่นเกมจับผิดภาพ
“...?”
“พูดก็โคตรน้อย ละไนล์เรียนภาคไร”
เสียงทุ่มของพี่วันเอ่ยขึ้นอีกคราก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มสองสามทีและวางลงที่เดิม
“พี่พูดเยอะเองป่าวพี่วัน”
น้องมินเอ่ยแซว ท่าทางน้องเขาจะแก่นเซี้ยวไม่เบา
“ออกแบบอุตสาหกรรมครับ”
“แล้ว…/เลิกคลาสค่ะนักศึกษา”
ผมแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกนิดๆที่อาจารย์พูดขัดขึ้นเสียก่อน ไม่ใช่ไม่อยากคุยนะ แต่ไม่รู้จะตอบอะไรยังไงด้วยท่าทางแบบไหน ผมไม่ชินกับการต้องมีปฏิสัมพันธ์กัเพื่อนใหม่เอาเสียเลย
“ไปๆ กลับบ้านกลับช่อง”
พี่ไอย์โบกมือราวกับปัดแมลงวันพร้อมสะพายกระเป๋าหนังขึ้นบ่าก่อนจะโบกมือบ๊ายบายอีกรอบ
“พี่ๆ บัตรนี่ของใคร งานวันนี้หนิ เดี๋ยวก็เข้างานไม่ได้หรอก”
เสียงน้องมินดังจากด้านหลังทำให้ผมหันไปมอง
เออว่ะ บัตรไปอยู่นั่นได้ไง
แถมมีสองใบด้วย…
“ของเรา/ของผม”
อ๋อ เจ้าของอีกใบอยู่นี่
“อ้าว ไปด้วยกันหรอ”
พี่วันเอ่ยทักขณะเราทยอยเดินออกจากห้องไปยังลิฟต์กลางส่วนผมกำลังจะแยกตัวเดินลงบันได
“เปล่า/เปล่า”
“หยิบให้ถูกใบละกัน ออร์กาไนเซอร์งานนี้เขาแสตมป์เลขบัตรกันคนมั่วไว้ด้วยนะ หยิบผิดอดเข้าแน่”
ธันวาเดินมายื่นบัตรให้ผมใบนึงก่อนจะเดินกลับไปที่ลิฟต์และเข้าไปกับพวกที่เหลือ
“อะ”
“ขอบใจ”
“ไว้พี่ไลน์ไปนัดเจออีกรอบละกันสำหรับงานกลุ่ม”
“บายค่ะ”
ผมกลับมาคอนโดเพื่อนอนหนึ่งงีบเต็มๆ ก่อนจะเด้งตัวไปอาบน้ำสระผมอย่างใจเย็น ไม่รีบหรอกครับ ผับไม่หนีไปไหน อีกอย่างพวกเพื่อนผมก็ยังไม่โทรมาตาม และพวกมันก็คงไปช้าเพราะสลบเหมือดเหมือนกันแหละ
คว้าเสื้อเชิ้ตสีเข้มโทนเขียวอมฟ้าคู่กับกางเกงแสล็คสีดำยาวเท่าข้อเท้ามาสวม ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อเป่าผมหยักโศกยาวคลอต้นคอให้แห้งแล้วจัดการรวบต่ำซะ ถึงจะมีปอยผมด้านหน้าหลุดมานิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้สร้างความรำคาญอะไรหรอกครับ
สามทุ่มจะครึ่งแล้ว…
มองนาฬิกาแล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเหมือนเพื่อนรู้ว่าผมกำลังจะออกจากคอนโด
[มึงกำลังจะออกจากคอนโดสินะ]
จู่ๆไอ้พลินทร์ก็มีญาณทิพย์แบบคุณริวจิตสัมผัส
“เออ”
[พวกกูถึงกันหมดแล้ว เจอกันข้างในเคปะ โต๊ะแถวแรกริมซ้ายของเวที]
“ได้ๆ”
หืม.. คราวนี้ม่อนมันมีเส้นจริง ถึงกับได้โต๊ะติดเวทีทั้งๆที่เป็นงานอีเว้นท์และคนค่อนข้างหนาแน่น โดยเฉพาะจากมหาลัยเพราะเป็นช่วงหลังส่งงานและสอบย่อยพอดิบพอดี
ผมหยิบบัตรงานกับบัตรคอนโดใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมบุหรี่ไฟแช็กและเงินอีกสามพันติดตัวไป สวมรองเท้าไนกี้สีเทาเข้มเนื่องจากกลัวสีขาวเลอะอีกรอบ ก่อนจะเรียกแท็กซี่ออกจากคอนโดด้วยความหวังที่ว่าจะไม่มีอะไรยุ่งยากเกิดขึ้น
แต่โชคไม่เข้าข้างผมเสียเลย…
“โทษนะ บัตรนี่ไม่ใช่เลขเดี๋ยวกับที่ลงทะเบียนชื่อไว้อะ เราคงยังให้เข้าไม่ได้ รอตรงนี้ก่อนนะ”
เสียงหนึ่งในทีมจัดงานบริเวณที่เขาแสตมป์ข้อมือเข้าผับเอ่ยขึ้นหลังจากเช็คชื่อผมกับตัวเลขบนบัตรมาสามรอบแล้ว
ผมพลันนึกไปถึงตอนเรียนวิชาอิสระที่น้องมินและพี่วันพูดเรื่องเลขบนบัตรงาน ใบหน้าไทยผสมเสี้ยวจีนแว๊บขึ้นมาในความคิดทันที
ละจะไปหาธันวาจากไหน…
ผมยืนเล่นมือถือรอข้างหน้าประมาณสิบห้านาทีได้ (จริงๆเป็นคนใจเย็น เพราะปกติก็ต้องรอพวกเพื่อนตลอดเช่นกัน) ก็เหมือนได้ยินเสียงสวรรค์จากตรงประตูเข้างาน
“อ้าว บัตรนี่เลขเมื่อกี๊นี่นา หายไปไหนซะละ… เอ้ย นั่นไงๆ เอาไปแลกกันสิ”
ผมหันไปเห็นทีมงานคนเดิมชี้มาทางตนเองจึงก้าวขาเดินไปที่หน้าประตูก่อนยื่นบัตรให้อีกฝ่าย ธันวายื่นกลับมาพร้อมเอ่ยด้วยเสียงทุ้มเช่นเดิม
“นี่บัตรนาย”
“อืม ขอบใจ”
“เข้าไปด้วยกันเลยมั้ย”
ผมมองอีกฝ่ายที่ถามแต่ไม่รอคำตอบ ร่างสูงกว่าไม่เกินห้าเซนติเมตรหมุนตัวผ่านการแสตมป์ข้อมือและตรวจบัตรประชาชนของเจ้าหน้าที่โดยที่ไม่ได้มองกลับมาหาผม แต่เจ้าตัวยืนรอให้ผมเดินไปด้านหน้าและเอาฝ่ามือทาบหลังเพื่อดันให้เดินแทน
“นั่น”
ไม่รู้ว่าจะแทนสรรพนามว่าอะไรดีก็เลยเลือกจะพูดเพียงคำเดียวแทน คนฟังโน้มเข้ามานิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามมา
อ้าว จะเดินตามมาทำไม
“อ้าวไอ้ไนล์ เสด็จมาได้ซักที นึกว่าแท็กซี่มึงยางแบนไปละ”
พลินทร์เอ่ยทักอย่างจิกกัดแบบทุกที ก่อนผมจะเห็นม่อนเริ่มชงเหล้าให้อย่างชำนาญ
“อืม บัตรสลับนิดหน่อย”
“อ้าว เข้ามาได้ก็ดีละ แล้วสลับกับใครวะ”
“ธันวา”
“หืม?”
“ธันวา โต๊ะนั้น”
เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองทำหน้างงผมเลยชี้ไปที่โต๊ะเยื้องๆกันที่ธันวาเดินผละออกไปจอยกับเพื่อนของเขา ม่อนเลิกคิ้วน้อยๆเหมือนแปลกใจ
“แล้วไปสลับกันยังไงวะ”
“เรียนวิชาเลือกด้วยกัน บัตรมันตก หยิบผิด”
“...”
“ทำไม”
ผมถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองเงียบไปก่อนจะหันมองหน้ากันเอง
“เปล่า กูแค่ไม่คิดว่าจะเห็นธันวาที่นี่”
“ทำไม”
“ไม่รู้ดิ ตั้งแต่เข้ามากูยังไม่เคยเจอหน้ามันแบบตัวเป็นๆเลย คนอะไร ผลุบๆโผล่อย่างกับผี”
“คิดไปคิดมาเหมือนมึงเลยไอ้ไนล์”
พลินทร์เอ่ยขึ้นก่อนจะได้รับความเห็นด้วยจากม่อนที่พยักหน้าแรงๆสองสามที
“เออ มึงแม่งนิสัยเหมือนกันแน่ๆ”
อืม… เป็นรอบที่สองของวันที่โดนบอกว่าผมกับธันวานิสัยคล้ายกัน ไม่สิ… เหมือนกัน…
ประหลาด… แต่น่าสนใจดี
ไม่คิดว่าจะเจอคนที่เหมือนกับตัวเอง...
No comments:
Post a Comment