Sunday, 28 August 2016

16 1:20pm


16 1:20pm




[Nile]


วันพฤหัสอีกแล้ว
ใช่ วันนี้มีเรียนวิชาอิสระที่เลือกเอง

หันมองนอกหน้าต่าง โอ๊ะ ท้องฟ้าตลกจัง
ครึ่งหนึ่งครึ้มเหมือนโลกจะพัง
อีกครึ่งนั้นยังคงสว่างจ้า

เหมือนอยู่ระหว่างเมฆสองฝั่งมั้ง ผมน่ะ
เหมือนฤดูฝนที่ใกล้จะสิ้นสุด ปกติการพายุเข้าฝนกระหน่ำทิ้งช่วงไว้ก่อนลาจากกันไม่แปลกใหม่


คราวนี้อาจไม่เหมือนทุกที


อันนี้คิดกับตัวเองคนเดียว ไม่ได้บอกใคร
จริงๆมั่นใจว่าคนสนิทรอบกายคงจับได้แหละ
เรื่องอะไรจะพูด
เรื่องอะไรจะบอก…
ว่ามีคนๆนึงที่เป็นเหมือนร่มในวันฝนพรำ
เป็นเหมือนที่กำบังในวันที่ต้องการ


โอ๊ย… ใครจะไปกล้าหาญพูดอะไรแบบนั้นกัน
ฉะนั้นนะ ในใจก็พอแล้ว


พูดกับตัวเองในแบบที่ทำเป็นกิจวัตรเสร็จแล้วอาจารย์คาบบ่ายก็เดินเข้ามาพอดิบพอดี เหลือบมองนาฬิกาก็ชมในใจว่าอาจารย์แกตรงเวลาเป๊ะมาก

หมุนปากกามูจิในมือเล่นแบบที่ติดเป็นนิสัยและเหม่อมองนอกหน้าต่างอย่างที่ทำเป็นชีวิตจิตใจอีกครั้ง เสียงอาจารย์เฉลยผลรายงายกลุ่มไม่ค่อยเข้าหูเท่าไหร่

ก็ทำดีแล้ว ทำดีที่สุดแล้ว
มั่นใจว่าไม่ต่ำกว่าบีบวกแน่นอน วิชานี้ถนัด
เออ คนเราก็ต้องมีความมั่นใจบ้างแหละน่า

เหลือบมองนาฬิกาอีกระลอกและหลายระลอก งงว่าจะมองทำไมทุกห้านาที มองจนตอนนี้จากเข็มยาวชี้เลขสิบสองมาชี้เลขสามแทนแล้ว


“คุณสายนะครับ ถึงจะวิชาอิสระก็รักษาเวลาหน่อย”

เสียงดุของอาจารย์ดังขึ้นเมื่อเข็มวินาทีผ่านเลขสิบสองและเข็มยาวบอกลาเลขสามมาเพียงหนึ่งเซนฯได้

หูย โหด
ดีนะไม่เคยสาย


นั่งจดจ้องเข็มวินาทีเส้นบางขยับวนรอบอย่างรวดเร็ว ไปๆมาๆเข็มยาวชี้เลขสี่แล้ว ขณะนี้เวลาบ่ายโมงยี่สิบนาที มีคนริอาจหมุนลูกบิดประตูด้วย


“ขอโทษที่มาสายครับ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”

คุ้นหูมั้ยเสียงนี้ ผมเนี่ยคุ้นมากเลย
คุ้นเหมือนคนเคยไปทะเลด้วยกัน


“ไปนั่งที่ได้”

อ้าว ไม่โดนด่า
แต่เสตามองลงล่างก็เห็นว่าคนมาใหม่ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ข้อเท้าข้างขวาถูกพันไว้ ให้เดาคงข้อเท้าพลิก


“ไปไหนมา”

คนเจ็บเอ่ยถามผม เสียงไม่เครียดหน้าไม่มุ่ย ผมสังเกตุได้แล้วว่าธันวาชอบเอ่ยประโยคที่เป็นวลีและเป็นประโยคค่อนข้างห้วนกับคนที่สนิท

เช่นที่ว่าไปไหนมาเนี่ย ก็คงถามเฉยๆแหละเพราะเขาส่งข้อความไปเมื่อเช้าว่าจะแยกกันมาเรียน


“สนามบิน”


“หืม”

คิ้วหนาเลิกขึ้น อ้าว...ไม่เคยบอกมันหรอ


“ไปดูเครื่องขึ้น”


“ห๊ะ”


“ไปดูเครื่องขึ้น”


“คือไง”


“ไปดูเครื่องขึ้นไง”


“แปลกดี”

ผมโคลงหัวให้คนพูด ก็ไม่เห็นมันจะแปลกตรงไหน แค่มันทำให้ไม่ค่อยมีเงินซื้อข้าวกินแค่นั้นเอง ยังดีที่ลูกพี่ลูกน้องที่ทำงานสายการบินพอช่วยได้บ้าง


“คิดถึงมายา”


“ไม่ได้เล่นมาตั้งหลายวัน เพิ่งจะมาคิดถึง”


“คิดถึง”

คิดไปคิดมาผมควรจะเป็นฝ่ายถามปะวะว่าเขาไปไหนมา
มาถึงก็ขาเดี้ยง


“แค่มายาหรอ”


ผมไม่ตอบ ไม่ได้อยากจะตอบ เพียงแค่ยิ้มเพราะคิดว่าอีกคนต้องรู้คำตอบอยู่แล้วแน่
คบไปคบมาทำไมมันกวนตีนขึ้นทุกวัน ไม่เข้าใจ

คือก็ไม่ได้เจอกันสองอาทิตย์เพราะเป็นวันหยุดอะไรไม่รู้จำไม่ได้ไม่ได้จำไม่เคยจำเลย สมงสมองคงต้องซ่อมแล้ว
จะว่าคิดถึงธันวาไหมก็ตอบไม่ได้นะ ชัดเจนสุดคืออยากเล่นกับมายา


“ฝนจะตกแล้ว”

หันตามเสียงเรียกก่อนจะหันไปที่หน้าต่างบานไม่ใสไม่ขุ่นของคณะที่ไม่แน่ใจว่าปีนึงเช็ดกี่รอบหรือไม่ได้เช็ดเลย


“อือ… เหมือนจะตกหนัก”


“ช่วงนี้ภูมิต้านทานสูง?”


“ก็นิดนึงมั้ง”


“καλά”

เลิกคิ้วเมื่อได้ยินภาษาพ่อออกมาจากปากของคนที่ปกติชอบพึมพำภาษาถนัดอย่างรัสเซีย

แต่ก็ไม่ได้แปลกขนาดนั้นมั้ง ก็ผลัดกันสอน
ผลัดกันเรียนผลัดกันรู้ จากที่ไม่รู้ก็กลายเป็นรู้จนชิน


“อือ”

ครางรับในลำคอแล้วมองเม็ดฝนหยดลงบนหน้าต่าง
อ่า… วันพฤหัสสินะ

บ่ายโมงวันพฤหัส
เรามีนัดกันที่นี่ จริงๆแค่เทอมนี้
แต่แค่เทอมนึงก็เปลี่ยนอะไรได้มากมาย

บุคคลที่เหมือนกันตรงรสนิยม
บุคคลที่ไม่คิดว่าจะเจอ

รู้แล้ว
รู้แล้วว่าทำไมมองนาฬิกา
จากบ่ายตรงถึงบ่ายยี่สิบ
จากตรงนั้นก็ไม่ได้หันไปมองแล้ว

รู้แล้วว่าทำไม
รู้แล้วว่าเพราะใคร
เพราะคนนี้ไง
คนข้างๆ

ก็พอเขามานั่งตรงที่ว่างข้างตัว
ผมก็เลิกหันไปมองนาฬิกา


“รู้ยัง”

ผมถามเขา เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้น


“เคยบอกไหม”

ผมยิ้มมุมปากอย่างเคย เอ่ยประโยคสั้นๆ


“มองฟ้าที่มีฝนได้แล้วนะ… รู้ยัง”


“อือ”


“อือฮึ”









[Tunwa]




“รู้ยัง”

ผมสวนกลับ


“?”

อีกฝ่ายเอียงคอ ยิ่งมองยิ่งเหมือนมายา
นัยน์ตาสีฟ้าหมองน้อยลงกว่าเก่า


“เคยบอกแล้วนะ”


“อะไร”


“ชอบนะ… รู้ยัง”


ไม่มีคำพูดใดๆตามมา มีเพียงสายฝนและฟ้าคำรามเป็นช่วงๆ เหมือนเตือนให้รู้ว่าฟ้ายังมีฝนให้ตก


และแล้วคาบสุดท้ายของบ่ายโมงวันพฤหัสก็ผ่านพ้นไป
ถามว่าไวไหมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันเนอะ
แต่หากถามว่ามีอะไรน่าจดจำล่ะก็ผมตอบได้แน่นอน


ภาพเจ้าของเรือนผมหยักศกสีดำเท้าคางหันหน้าไปทางหน้าต่างบานไม่เล็กไม่ใหญ่ นิ้วชี้เคาะข้างแก้ม

บางคนอาจไม่สังเกตุ
คนส่วนมากคงไม่ทันเห็น

แต่บนนิ้วชี้นั้นน่ะ
มีรอยของปากกามูจิสีดำเส้น 0.38 อยู่



เส้นนิ่งๆซึ่งบรรจบกันเป็นรูปหัวใจนั่นน่ะ
ขอให้เป็นผมคนเดียวที่เห็นก็แล้วกัน…




บ่ายโมงวันพฤหัสของผม







-end-

No comments:

Post a Comment