Thursday, 18 August 2016

15 เลโก้เป็ดสีเหลือง (by Plinn)



15 เลโก้เป็ดสีเหลือง (by Plinn)




ชิบหาย…
จำได้สิ…
จำได้แม่นเลย

ก็ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ
ผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่หวั่นไหวด้วย
...ทำไมจะจำไม่ได้








สี่ปีก่อน

หน้าประตูโรงเรียนสหศึกษา ณ กรุงเทพมหานคร มีนักเรียนชั้นมัธยมปีก่อนสุดท้ายสามคนกำลังยืนมองหน้ากัน และแน่นอนรอบข้างมีสายตานับสิบคู่จับจ้องมาอย่างสนอกสนใจ

ไม่ให้สนใจได้ไง
ก็นี้มันศึกชิงนางชัดๆ


“สรุปแล้วฟ้าชอบมันหรือยังไง เอาให้เคลียร์เลยได้มั้ย”

“ฟ้าขอเวลาหน่อยได้มั้ย ตอนนี้ฟ้าสับสน”

สาวเจ้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผู้หญิงหลายคนในบริเวณนั้นถึงกับเบ้ปากกลอกตาพึมพำว่าหล่อนน่ะเสแสร้ง
แต่ขณะเดียวกันก็มีไม่น้อยที่ประณามการกระทำและคำพูดของชายหนุ่มตัวเล็ก

“แล้วเราต้องให้เวลาฟ้าอีกเท่าไหร่ ให้ฟ้ากับมันได้กันก่อนเลยไหม”

ชายคนที่ตัวเล็กกว่าในสองหนุ่มหน้าตาจัดว่าดีเอ่ยขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นคนอารมณ์ร้อน ปากร้าย แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาน่ะก็แค่คนแข็งนอกอ่อนใน

“มึงพูดกับผู้หญิงงี้หรอวะ”

ฝ่ายชายหนุ่มตัวโย่งเมื่อได้ยินวาจาไม่เข้าหูก็เริ่มจะอารมณ์คุกรุ่นหลังจากพยายามสงบนิ่งมานาน

“กูก็แฟร์กับทุกฝ่ายไง ถึงกูไม่รู้ว่ามึงมายุ่งกับฟ้าก่อนหรือฟ้าไปหามึงก่อน ตบมือข้างเดียวมันก็ไม่ดังหรอก”

แววตาคมวาวโรจน์หันขวับมาจ้องดวงตาเรียวเล็กอย่างไม่ลดละ เขาชอบความยุติธรรม ไม่ชอบอะไรที่ไม่มีเหตุผล ไอ้ที่ผู้ชายต่อยกันแย่งผู้หญิงน่ะมันล้าสมัยไปแล้วมั้ง ตบมือข้างเดียวจะไปดังได้ยังไง

“แต่มึงพูดเหมือนไม่ให้เกียรติฟ้า นี่แฟนมึงนะสัส”

“หึ… แฟนกู? ตกลงแฟนกูหรือแฟนมึงล่ะ”

“แล้วมึงดูตัวเองบ้างมั้ยว่าทำไมผู้หญิงเขาถึงน้อยใจจนเอนเอียงมาฝั่งกูน่ะ”



พลั่ก! หมับ

“มึงจะไปรู้อะไร!”

เรียกเสียงซุบซิบและกล้องมือถือได้อีกพอตัวหลังจากที่ชายร่างเล็กกว่าต่อยหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรงก่อนจะคว้าเข้าให้ที่คอเสื้อนักเรียน

“รู้สิ ฟ้าบอกกูหมดนั่นแหละ เหอะ มึงมีคนดีๆอยู่ข้างตัวแต่ดูแลไม่ได้ก็ปล่อยเขามาหากูซะ”

เสียงเย็นเอ่ยเรียบๆแต่กรีดหัวใจของอีกคนได้อย่างมาก

เขาผิดอะไร… ดูแลแฟนตัวเองไม่ดีตรงไหน
เขาไม่เคยเข้าใจเพราะส่วนมากฟ้าบอกว่าไม่ต้องนั่นไม่ต้องนี่ ไม่ต้องมารับไม่ต้องมาเจอบ่อยๆ

ทั้งที่จริงๆอยากทำให้ดีกว่านี้
แต่เมื่ออีกคนบอกว่าไม่อยากรับ เขาก็ตามใจคนรัก

แล้วนี่อะไร…
เฮอะ… เพราะมีอีกคนอยู่จึงไม่ต้องการเขาล่ะสิ

“คนดีๆหรอ… จับปลาสองมือนี่เรียกดีหรอ… งั้นมึงเอาไปเลย กูยกให้”


พลั่ก!


สิ้นประโยคเสียดสีและยิ้มเย้ยหยันใบหน้าดุของคนตัวเล็กหันสะบัดตามแรงหมัดของอีกฝ่าย

“มึงพูดจาพล่อยๆแบบนี้ได้ไง!”

“ฮือ… ฮึก… พอเถอะนะ ฟ้าขอโทษ”

“มึงทำให้ฟ้าร้องไห้มากี่ครั้งแล้วนับบ้างไหมวะ?!”

ศูนย์…
กูไม่เคยทำให้ฟ้าร้องไห้

“จะปิดหูปิดตาก็เชิญทำไปคนเดียว แล้วกูจะคอยดูความรักของพวกมึงละกัน”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเขาก็เดินจากมา ไม่อยากแม้แต่จะหันกลับไปดูหรือฟังเสียงของใครคนที่เคยรักและคิดว่ารักแค่ตนเองมาตลอดสองปีเต็ม

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าไม่อยากไปพัวพันเรื่องของฟ้าและผู้ชายคนใหม่ของเธอ ไม่กี่เดือนผ่านไปผมก็เจอไอ้โย่งลูกคนจีนนี่มายืนอยู่หน้าโรงเรียน

“จำกูได้ไหม”

ห่า ไม่ได้มั้ง มึงแย่งแฟนกู

“...”

“กูมั่นใจว่ามึงจำกูได้”

แล้วถามทำเหี้ยไร

“กูแค่รู้สึกว่ากูควรมาขอโทษมึง”

หอกสิ…

“...”

“กูขอโทษที่เรื่องฟ้าทำให้มึงโดนเข้าใจผิด”

ใช่แล้วครับ หลังจากวันนั้นผมก็โดนด่าชุดใหญ่ว่าเป็นไอ้คนแย่ๆที่ด่าแฟนตัวเองอย่างไม่ไว้หน้ากลางโรงเรียน อีกทั้งไม่มีความไว้ใจอะไรทั้งนั้น เพื่อนๆของฟ้าก็กุเรื่องมากมายที่ผมเองก็งงว่าพวกเธอคิดขึ้นมาได้ไงตั้งเยอะแยะ

“เป็นเหี้ยไร”

“ฟ้านอกใจกู”

กูว่าแล้ว

“แล้วไง เกี่ยวอะไรกับกู”

“กูจะมาขอโทษ และขอบคุณมึงที่พูดแบบนั้นวันนั้น พอกูนึกถึงคำพูดมึงกูก็เอะใจเรื่องฟ้าขึ้นมา ทีนี้ก็เป็นไปตามที่…”

“มึงต้องการจะพูดอะไร”

พล่ามมากจริง

“เป็นเพื่อนกันมั้ยมึง”

“ไปตายไป”

“กูจะถือว่ามึงตกลง”

“ไอ้เหี้ย”

จากประโยคด่ากันทุกคำเริ่มดีขึ้นนิดหน่อยเมื่อผมพบว่าไอ้หมอนี่มีรสนิยมที่น่าสนใจ และมันก็เข้าถึงคนเก่งมาก ไม่แปลกที่เจ้าตัวบอกอยากเรียนจิตแพทย์

แม่งชอบวิเคราะห์คนเขาไปทั่ว ประสาท

ส่วนตัวผมเป็นคนโกรธง่ายหายเร็วอยู่แล้ว บวกกับความใจอ่อนโดยธรรมชาติทำให้พอมันมาทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี ไอ้คนไม่ค่อยมีเพื่อนอย่างผมก็เริ่มจะคล้อยตาม

นี่กูมนุษย์สัมพันธ์ดีเกินไปหรืออะไร

แต่ก็เอาเถอะ วันนั้นต่อยกันไปคนละหมัด ลูกผู้ชายไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย ในเมื่อมันมาขอโทษแล้วก็หายกันละกัน นี่ก็ผ่านมานานแล้วด้วย


“มึง แวะร้านเกมกันปะ”

อย่าได้คิดนะครับว่าคนอย่างไอ้เชี่ยโย่งนี่จะชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์พวกดอทเอหรืออะไรแบบนั้น

ไอ้นี่ชอบเล่นตู้เกมครับ
ไม่ว่าจะคีบตุ๊กตา จับผิดภาพ

“แล้วแต่มึงสิ ถึงกูเซย์โนมึงก็ลากกูไปอยู่ดี”

แล้วไอ้นิสัยหัวเราะตาหยีตอนโดนด่านี่เมื่อไหร่จะเลิก
ก่อนจะเป็นจิตแพทย์มึงจะจิตเสียก่อนไหม… เพลียใจ

“มึงชอบต่อเลโก้ไหม”

หลังจากที่ดูมันคีบตุ๊กตาห่าเหวอะไรมาไม่รู้ร่างสูงก็ละมือจากคันโยกไปที่ตู้หยอดเหรียญแทน

บอกกูทีว่ามึงอายุเท่าไหร่

“ไม่อะ”

“หัดต่อสิวะ”

“เพื่อไร”

เลโก้ใหญ่ๆไม่เท่าไหร่นะอันนั้นต่อง่าย แต่ไอ้ที่มันกำลังมองอยู่คือเลโก้จิ๋ว ไอ้ผมก็เป็นพวกใจร้อน ทำอะไรแบบนี้มีหวังเทลงขยะก่อนชัวร์

“มึงจะได้ใจเย็นขึ้น เป็นผู้เป็นคนขึ้นไง”

“นี่มึงหลอกด่ากูใช่มั้ยไอ้เวร”

“กูหวังดีจริงๆ อะนี่ ได้พอดีเลย”

ผมมองมินิเลโก้ในมือสลับกับมองหน้ามัน ครับ ไม่ว่าผมจะต่อต้านอะไรถ้ามันคิดว่าดีมันก็จะบังคับผมทุกที

“เฮ้อ อย่าว่ากูแล้วกันถ้าเลโก้เป็ดของมึงไม่เสร็จซักที”

“กูรู้ว่ามันจะเสร็จ”

มือหนาวางปุลงบนศีรษะของผมแล้วขยี้เบาๆ เอาจริงผมไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของมันเลย

เรียกว่าอะไรดี… อบอุ่นหรอ
สีหน้าที่บอกว่ามันเชื่อว่าผมทำได้น่ะ

“...”

“เชื่อกูสิว่ามึงทำได้ ทุกเรื่องนั่นแหละ แล้วก็อย่าเก็บอะไรไว้คิดเองคนเดียวบ่อยๆล่ะ มึงมีกูอยู่ทั้งคน”

เชี่ย.. ก็ว่าปิดมิดแล้วนะ รู้ได้ไง

“นี่มึง…”

“รู้ได้ไงน่ะหรอ มึงครับ ไอ้เรื่องที่ฟ้ากลับมาวอแวมึงจนแฟนใหม่ของฟ้ามาต่อยมึงน่ะเขารู้กันทั้งโรงเรียนเผื่อแผ่มาถึงโรงเรียนกูด้วยละ”

“ไอ้เวรนั่น…”

“แล้วมึงก็ใจเย็นไม่ตรงจุด ไปยืนให้เขาต่อยทำเชี่ยไร”

นิ้วมันแตะลงบนมุมปากของผมที่ตอนนี้รอยฟกช้ำหายไปหมดแล้ว ผมเผลอหลุบตาลงด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้

“ก็กูตกใจอยู่”

“รู้มั้ยว่ากูรอให้มึงเล่า แต่มึงก็ไม่เล่า”

“ก็จะรู้ไปทำไมเล่า ไม่มีอะไรซะหน่อย”

นี่กูเหมือนโดนพ่อทำโทษอยู่เลย

“ทีหลังมีอะไรบอกกูด้วย เข้าใจไหม”

น้ำเสียงแม่งโคตรอ่อนโยนจนผมงงกับสถานการณ์แบบนี้ ไอ้ตี๋กำลังทำให้ผมใจคอไม่ดีเอาเสียเลย…

“...อือ”

หลุบตาลงแล้วช้อนตาขึ้นมอง(เพราะผมเตี้ยกว่ามัน)อีกครั้ง ตอนนี้ตาผมแม่งคงล่อกแล่กมาก… เชี่ยไรเนี่ย

“!”

ตึกตัก

มัวแต่คิดอะไรไปเรื่อยก็ต้องตกใจเมื่อนิ้วเย็นเลื่อนจากมุมปากมาทาบตรงกึ่งกลางริมฝีปากของผม ไอ้หัวใจเจ้าเอยมึงจะเต้นทำพระแสงอะไรกัน หยุดไปเลยนะ

ผมหลุบตาลงต่ำอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าไม่สามารถจ้องตามันได้อีกต่อไป มือก็ปัดเอานิ้วของมันออกลวกๆ

“กูกลับบ้านละสัส บ่นเหมือนผู้ปกครอง”

“แค่นี้ก็งอน”

“บาย”

สาวเท้าออกมาจากร้านเกมด้วยความเร็วปานแสง เคยเจออาการสับสนขั้นสุดไหมครับ ตอนนี้ผมกำลังมึนงงกับตัวเองอยู่ ไอ้คนที่เพิ่งใจเต้นด้วยเนี่ยเป็นผู้ชาย และที่สำคัญมันเคยแย่งแฟนผมไปงี้

แล้วเกิดโลกาวินาศอะไรขึ้นวะ
ทำไมกูใจเต้นกับมึงได้…






ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน

อะไรแม่งจะโลกกลมพรหมลิขิตขนาดนี้วะ
ผมไม่อยากจะสบตาไอ้บ้าที่นั่งจ้องหน้าผมอยู่หลังจากที่มันกระซิบประโยคทักทายที่ทำให้คนอื่นไม่รู้ว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน

“พลินทร์ไผ่ ไผ่พลินทร์”

ไอ้ไนล์แนะนำแบบโคตรกระชับ แต่ก็ดีคือไม่อยากพูดอะไรมากแล้วครับ ตอนนี้มือสั่นแล้ว ให้ตาย
หนีแม่งมาได้ตั้งเกือบสามปี ไหงมาซวยปีที่สามวะ

“อือ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ไอ้บัดซบ มายินดงยินดีอะไร ตอนม.6เทอมสองเกาะติดกูยิ่งกว่าทากดูดเลือดซะอีก ทำเหมือนไม่รู้จักกัน

“อืม หวัดดี”

เมื่อมันจะตีเนียนผมก็เล่นตามน้ำไป ดีซะอีกที่ไม่ต้องเล่าเรื่องน่าอายให้เพื่อนฟังว่าตอนนั้นเคยใจเต้นเพราะมัน


หลังจากนั้นไม่นานไอ้ไผ่ก็เริ่มกลับมาวนเวียนอยู่ในสาระบบของผม เกือบลืมไปแล้วเชียวว่าชีวิตที่มีมันเป็นยังไง โอย ปวดหัว กูเกือบลืมมึงแล้วเชียวไอ้ตัวปัญหา

“วันนี้ไปเล่นเกมกันปะ”

“กูไม่ไปได้หรอ”

ผมแลสายตามองมันอย่างเอือมๆ
เหนื่อยจะเถียงแล้วครับ ตั้งแต่มันกลับเข้ามาในชีวิตผมก็ต้องเสียเวลาเถียงกับมันไปเยอะมาก รำคาญ

“งั้นไปกันเลย”

“ไอ้นิสัยเสีย”

“แค่กับมึงเท่านั้นแหละ”

เฮ้อ… ขอบใจ


ร้านเกมไม่พอ ไอ้ไผ่มนุษย์หน้าด้านหน้าทนตามเกาะผมเป็นปลิงมาถึงที่บ้าน ดีนะแม่ผมไม่อยู่ไม่งั้นได้ทักทายอะไรกันยืดยาวชัวร์

“ไม่อยากให้กูอยู่ด้วยขนาดนั้นเลย หน้าบึ้งเชียว”

“มาก”

“เดี๋ยวกูงอนเลย”

“อายุสมองเท่าไหร่ถามจริง… ว่าแต่มึงมาก็ดี กูมีของจะให้”

“แหนะ จริงๆแล้วอยากอยู่กับกูใช่ปะ”

“อะไรของมึง ปล่อยแล้วไปนั่งไกลๆไป”

ผมโวยขึ้นเมื่อมันทรุดตัวลงบนโซฟาชิดกับตัวผม ก่อนจะส่งมือมาลูบหัวแบบที่เคยทำ

แบบในร้านเกมวันนั้นนั่นแหละ
ไอ้บัดซบเอ๊ย… หัวใจมึงเต้นเบาๆสิ

เดี๋ยวเขารู้หมดว่าเรายังจำได้

“ก็กูอยากนั่งใกล้มึง มึงนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ หน้าเหมือนเดิมเป๊ะ”

“เออ กูหน้าเด็ก ขอบใจที่ชม”

“เนี่ย ตาก็ดุเหมือนเดิม จมูกรั้นๆ แล้วก็นี่ เหมือนเดิมเลย”

ผมแทบจะเป็นลมเมื่อมันไม่พูดเปล่าแต่ไล้นิ้วแม่โป้งไปตามจุดที่มันกล่าว และสิ้นสุดตรงกลางริมฝีปาก

“เลิกเล่นซะทีไอ้สัส กลับบ้านไปเลย”

ผมเริ่มจะอารมณ์ขึ้นหน่อยๆ
แม่งเอาแต่เล่น นี่ความรู้สึกกูเลยนะไอ้เชี่ย

“กูเล่นอะไร”

“มึงยังทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเป็นปีๆได้เลย ถ้ามึงไม่คิดก็ไปไกลๆกู อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกกูให้มาก”

“ไหนบอกมีอะไรจะให้กู”

ว้อย นี่มึงฟังกูอยู่ไหม
แต่เอาเถอะ มีอะไรจะให้มันจริงๆ

ผมเดินไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงซึ่งมีกล่องพลาสติกขุ่นอยู่ข้างใน ด้านในเป็นวัตถุชิ้นเล็กสีเหลืองๆส้มๆ ที่รักษามาอย่างดีตลอดเวลาเกือบสามปีนี้

“อะไร?”

“เปิดดูเองสิควาย”

“หยาบเหมือนเดิม”

“กูไปอาบน้ำละ ได้ของแล้วก็กลับไปซะ”

แม่ง… กูอาย
ขอใช้สิทธิ์การหนีอีกรอบ

“เดี๋ยว”

“...”

“นี่อันที่กูเคยให้มึงหรอ”

“เออ”

“ต่อเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ถามมาก”

“เมื่อไหร่”

“...สองปีที่แล้ว”

แขนยาวเก้งก้างโอบรอบตัวผมจากด้านหลัง รู้สึกกระสับกระส่ายมากตอนนี้ สารภาพว่าใจเต้นจนจะออกมานอกอกอยู่แล้ว

ฮือ ปล่อยกูเถอะ หัวใจจะวาย

“มึงหนีกูทำไมวะถามจริง”

“อยู่ให้มึงหักอกกูอะนะ ไม่ล่ะ”

“แล้วใครบอกกูจะหักอกมึง”

“...”

“ถ้ามึงไม่ขี้ขลาดก็ไม่ต้องหนีให้เหนื่อยละ”

“ด่ากูทำเชี่ยไร”

“กูจะหักอกมึงไหมล่ะ คิดสิคิด”

“มึงชอบผู้หญิง”

ถึงผมจะชอบมัน ก็ใช่ว่ามันจะชอบผมปะ ยังต่อยกันแย่งฟ้าอยู่เลยตอนนั้นน่ะ มันลืมอะไรไปหรือเปล่า


“โง่เอ๊ย”

“ไอ้เวรนี่ กลับมาเพื่อด่ากูหรอ”

“มึงแม่งโง่”

“แล้วสรุปมึงชอบกูมั้ยเนี่ย”

ชิบหาย… หลุดปาก
ไอ้ไผ่นิ่งไปเลย เอ่อ มึงไม่ต้องตอบกูก็ได้นะ กูโอเค







“ชอบ”

“...”

“ชอบตั้งแต่ตอนมึงโดนแฟนใหม่ฟ้าต่อยละ”

นานมาก...
โอ้โห รู้สึกโง่ตามที่มันด่าเลยครับ

“ทำไมเพิ่งมาบอกเนี่ย”

“ก็มึงหนีกูก็มัวแต่คิดว่ากูทำอะไรผิด”

“...”

“คิดว่าไม่อยากเจอกูแล้ว”

“ไอ้ห่า ป๊อด”

“แล้วตกลงมึงยังชอบกูมั้ย ไอ้เป็ดนี่หมายความว่าไง”

เก็บเลโก้เป็ดห่านี่มานานขนาดนี้
ใจเต้นขนาดนี้… ไม่ชอบมั้งไอ้เชี่ยนี่
กูรู้นะว่ามึงแกล้งโง่

“เออ”

“เออเหี้ยไรเอาดีๆ”

ไม่ต้องมาฝังหน้าลงกับไหล่กูเลย
ได้ทีเอาใหญ่ อีกนิดก็ไซ้คอกูละ

“เออ! กูชอบมึง พอใจยัง”

“งั้นคบกันแล้วนะ”

“โมเมไปมั้ยมึง”

ปากเสียไปงั้นอะ เขินมาก
พยายามหุบยิ้มอยู่

“คบไม่คบ”

ฟัค

“เออ คบก็คบ ไอ้แฟนเวร”

ความรู้สึกนุ่มหยุ่นประทับลงบนแก้มข้างขวาของผม
ไอ้เชี่ย...รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้

“รักเหมือนกันครับที่รัก”






“สัส!”





No comments:

Post a Comment