17 Analog
มีหลายวิธีและอุปกรณ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น
ตั้งแต่การสังเกตุเงา สัมผัสความอุ่นบนต้นไม้
ไปจนถึงการพัฒนาเครื่องมือตั้งแต่ใหญ่จนเล็ก
ตั้งแต่แอนาล็อกไปถึงดิจิตอลในยุคสมัยใหม่
ล้วนแล้วแต่เพื่อสร้างกฎให้กับตนเอง
กฎที่วนอยู่กับการขึ้นและตกของดวงอาทิตย์
กฎที่เราเรียกกันว่า ‘เวลา’
[Wayla]
สวัสดีครับ ผมชื่อเวลา เราเคยเจอกันแล้วแม้จะสั้นๆก็ตาม ผมทำหน้าที่เป็นคนสังเกตุการณ์เสียส่วนใหญ่ ไม่ได้รับบทนักแสดงหลักอะไรเหมือนเพื่อนลูกครึ่ง
เราคงไม่ต้องทำความรู้จักกันมาก เอาเป็นว่าผมหน้าตาปานกลาง ค่อนไปทางดีถ้าจะพูดแบบเข้าข้างตัวเอง
เริ่มเลยแล้วกัน บันทึกประจำวันของผม
วันนี้เป็นวันแรกของต้นฤดูหนาวที่เหมือนไม่เคยมีจริงในยุคสมัยของพวกเราซึ่งเกิดมากรุงเทพฯก็ร้อนตั้งแต่ต้นปียันท้ายปีเสียแล้ว
ไม่รู้จะพูดสาธยายทำไม ไม่ทำให้เย็นขึ้นแน่
เอาเป็นว่าสายฝนกระหน่ำได้ผ่านไปแล้ว
ไนล์ที่นัยน์ตาสะท้อนฝนยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก
จะเห็นก็แต่ฝนที่แห้งเร็วเพราะมันมีดวงอาทิตย์ฤดูหนาวส่วนตัวอย่างธันวา คิดว่าไม่นานอาจจะเห็นสายรุ้ง
ส่วนพลินทร์ เพื่อนตัวเล็กปากร้ายแต่ใจไม่เคยร้ายได้ครึ่งหนึ่งของปากนั้นก็ยังทำเหมือนพวกผมไม่รู้เรื่องอะไร ไม่รู้เอาอะไรมาคิดว่าความสัมพันธ์ของมันกับไผ่นั้นปิดง่าย
คู่แปลกใหม่คือไอ้ม่อนต่างหากครับ อันนี้ไฮไลท์เลยมั้ง ขนาดไอ้ไนล์ยังแอบมีสีหน้าอึ้งๆให้พี่ชายฝาแฝดของมันเลย ขอย้อนบทสนทนาไนล์นิลม่อนหน่อยละกันนะ
“ไนล์”
เสียงทุ้มคล้ายคลึงกับอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นเพื่อเรียกความสนใจของคนโดนเรียก
“...”
อีกคนก็แค่เงียบแล้วเอียงคอมองอย่างฉงน
ไอ้นี่เหมือนแมว
ไอ้คนกำลังจะเปิดปากพูดก็ไม่ได้สนใจว่ามีบุคคลใหม่ซึ่งก็คือม่อนเดินเข้ามา
“เฮ้ยไนล์ มึง…”
“ม่อนอะ ขอนะ”
ทีนี้และเกิดเดธแอร์ขึ้นจังๆ
คนข้างหลังนิลยืนค้างราวถูกแช่แข็ง
ตลกดีนะไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้เลย อ้าปากพะงาบๆจนต้องแอบไปขำ
“ตั้งแต่เมื่อไหร่”
ไนล์ดูตกใจไม่น้อย ตาสีฟ้าอมเทาเบิกกว้าง มันคงคิดแหละว่าอยู่กันมาขนาดนี้ทำไมมันไม่เคยรู้
ดีนะที่ไม่ตกใจจนพูดกันภาษากรีก ไม่งั้นผมคงฟังไม่ออก
“ตั้งแต่ตลอดมา”
จบคำของนิลม่อนก็ฝังหน้าร้อนๆของมันไว้ภายใต้ฝ่ามือ ไอ้พี่น้องที่กำลังคุยกันอยู่ก็ไม่ได้สนใจมันสักนิด
“มาขอน่ะ ถามเจ้าตัวเขายัง”
พยักเพยิดไปที่บุคคลที่สามแล้วยิ้มมุมปาก
ไนล์เหมือนจะกวนขึ้นหน่อยๆนะผมว่า
“ได้ไหม”
ไอ้นิลพูดเท่านั้น แค่เท่านั้นจริงๆครับ
ผมงงนะว่าไอ้พี่น้องคู่นี้นะมันทำให้คนอื่นเข้าใจมันได้ไง
พูดไม่เคยเต็มประโยคสักที
“...”
“ม่อน ตอบกูเร็ว”
ไอ้นักไวโอลินนี่มันใจร้อนจริง ดุด้วย
คุณชายภาคเหนืออย่างม่อนแทบจะระเหยแล้ว
“เออ”
“เอออะไร”
“ก็ขออะไรล่ะ เออไงวะ แม่ง”
เจ้าของหน้าแดงสบถขึ้นมาในที่สุด นานๆทีจะเห็นม่อนมันรวนแบบนี้นะบอกเลย โบนัสของชีวิตผมชัดๆ
ไนล์ยิ้มมุมปากอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นไปหาดวงอาทิตย์ของมันที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทิ้งเนินเขาเพื่อนสนิทไว้กับผู้ชายสีดำแสนเถรตรง
“หึ”
“หุบปากไปเลย”
เห็นม่อนกับนิลแล้วทำให้ผมนึกขึ้นได้นะว่าความรักมันไม่ได้มีแค่ความหวานเป็นเครื่องปรุง เช่นเดียวกับคนที่มาเติมเต็มอีกส่วนในใจล่ะมั้ง คนที่ทำให้ได้รู้ถึงความรู้สึกอีกแบบหนึ่งที่มีให้เพียงแค่เขา
มันไม่จำเป็นต้องแปลว่าความอบอุ่นเท่านั้น
ไม่จำเป็นต้องเป็นความรักหวานหยด
จะมีปากเสียงบ้างก็ได้
จะทำให้เป็นคนใจร้อนขึ้นหน่อยก็ได้
จะทำให้นิสัยกวนขึ้นอีกนิดก็ได้
อะไรก็ได้ ที่เป็นแล้วยังเป็นตัวเอง
ความรักมันก็มีเท่านี้ล่ะมั้งครับ
มีเท่าที่มี เท่าที่อยู่ในตัวเรา
ถ้าพูดถึงหัวใจของผม หัวใจของเวลา
อาจจะเป็นสิ่งที่เวลากึ่งจะควบคุมได้ แต่ก็ไม่ได้
ก็ทะเลน่ะ ขึ้นลงตามดวงจันทร์
แต่ก็น่าแปลกที่ดวงจันทร์ ก็พึ่งพาเวลาเช่นกัน
ผมขอไม่เอ่ยถึงเรื่องราวของตัวเองก็แล้วกัน
แต่คิดว่าคุณๆส่วนมากคงรู้อยู่แล้ว
สรุปบันทึกวันนี้ของผมให้ชื่อมันว่า ‘analog’
เวลาของผมใช้การไขลาน
ความทรงจำของผมเป็นระบบแมนวล
ความรักของผมก็เช่นกัน
จนถึงตอนนี้ยังเขียนจดหมายให้ใครคนนั้น
ด้วยลายมือแถมแปะแสตมป์ส่งไปรษณีย์อยู่เลย
No comments:
Post a Comment