Monday, 7 December 2015

00 ลงทะเบียน



“เข้าเว็บทะเบียนได้มั้ยวะ”


“เชี่ยแม่งล่มอีกแล้วหรอ”


“ไม่ได้นะมึง เราต้องลงตัวนี้ให้ติด กูอยากได้ตัวนี้มากกกกก ฮืออ”


“รีเฟรชรอบที่ล้านละแม่งเซอร์ฟเวอร์ก็ล่มอยู่เงี้ยะ”


“ไอ้ไนล์มึงโทรหาสำนักทะเบียนดิ๊ แม่ง เว็บล่มขนาดนี้กูจะลงเรียนยังไง”


สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่วงลงทะเบียนวิชา elective อันวุ่นวาย ขณะนี้เพื่อนๆกำลังกระวนกระวาย ใจอย่างมากและออกคำสั่งให้ผมต่อสายหาฝ่ายทะเบียนและฝ่ายไอทีทั้งที่รู้ดีว่าคำตอบจะเป็นไงเพราะเรียนที่นี่มาเหยียบเข้าปีที่สาม มันล่มตั้งแต่ปีหนึ่งยังไง จนตอนนี้ผมปีสามมันก็ยังล่มอย่างต่อเนื่อง

‘ระบบกำลังล่ม น้องต้องรอก่อนนะครับ พวกพี่กำลังช่วยกันแก้อยู่ คนยิ่งกดเยอะพี่ยิ่งแก้ไม่ทัน’

เออ ฟังมาตั้งแต่ปีหนึ่งละประโยคนี้ เอาเถอะครับ ผมปลงแล้วแหละ ลงแม่งไม่เคยทันอะ ต้องไปอ้อนวอนขอร้องอาจารย์ผู้สอนเกือบทุกปี นี่ขนาดปรี่มาบ้านเพื่อนหวังพึ่งเน็ตแรงๆเพราะเน็ตบ้านผมโคตรกากก็ยังพ่ายให้กับสงครามครั้งนี้ครับ

ไม่มีพลทหารใดชนะทั้งนั้น
เพราะแม่ทัพอย่างเซอร์ฟเวอร์ล่ม เราจึงต้องถอยทัพโดยปริยาย นี่ก็ลองมาตั้งแต่เก้าโมงจนตอนนี้บ่ายสามยังลงไม่ได้ คงถึงเวลานอนกลางวันแล้วล่ะครับ


ผมตื่นมาเวลาโพล้เพล้ก็เห็นเพื่อนๆนั่งสุมหัวกันอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องนั่งเล่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพวกนั้นคงเช็คผลการลงทะเบียนอยู่

การลงไม่ติดแล้วไปขอลงกับอาจารย์มันน่ากลัวและขั้นตอนเยอะครับ ไหนจะต้องไปเอาใบขอลงทะเบียน ไปเอาลายเซ็นต์อาจารย์ แล้วถ่อไปตึกอะไรไม่รู้อีกฝั่งของมหาลัยเพื่อจะยื่นไอ้กระดาษเอสี่ไร้ค่านี่ ซ้ำร้ายคือบางครั้งลงไม่ติดแต่เพิ่งรู้ตอนเรียนไปทั้งเทอมแต่ตอนสอบไม่มีชื่อในใบรายชื่อผู้เข้าสอบเนี่ย

ผมเคยผ่านมารอบนึงละ ไม่อยากกลับไปทำแบบนั้นอีกเลยในชีวิตนี้ ลำบากอย่างไร้สาเหตุเกินไปครับ


“เป็นไง”


“กูติด นี่กำลังเข้าไปเช็คของไอ้พลินทร์ แล้วเดี๋ยวของไอ้เวลาสุดท้าย”

ม่อน หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของผมเอ่ยขึ้น ม่อนเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดในกลุ่ม จะว่ายังไงดีครับ คือจริงๆเรามีกันอยู่แค่สี่คน ความสนิทมันก็พอๆกันหมดนะ แต่นึกออกมั้ยครับว่าปกติในกลุ่มก็จะมีคนนึงที่สนิทกว่าคนอื่นนิดหน่อย อาจจะเป็นเพราะม่อนมันเป็นคนเหนือเหมือนกับผมก็ได้มั้ง เวลากลับบ้านที่เหนือก็กลับพร้อมกัน


“เดี๋ยวกูเช็คเอง”

ผมว่าก่อนจะเปิดแมคแอร์ลูกรักขึ้นปรากฎหน้าจอเว็บไซต์มหาลัยที่ได้รับการกู้คืนเรียบร้อยแล้ว
จริงๆมันไม่ได้น่าตื่นเต้นอะไรเลยนะเพียงแต่นี่มันก็ปีสามแล้วอะ อยากลงได้แบบง่ายๆกับเขาบ้าง ละตัวที่ลงไปเนี่ยก็ชิลดีครับ ไม่ได้ชิลแบบไม่เรียนนะแต่ผมชอบการสอนของเขา จริงๆอาจารย์แกโหดนะ แจกเอฟมาแล้วหลายตัว แต่แกเป็นคนมีเหตุผลน่ะครับ ผมชอบวิธีการสอนของแกมาก


“กูลงติดๆๆ”

พลินทร์ เพื่อนตัวเล็กหน้าคมประจำกลุ่มเอ่ยก่อนจะชูมือขึ้นราวผู้กล้าที่ได้รับชัยชนะในสงคราม ก่อนจะตามมาด้วยรีแอคชั่นดีใจแบบมึนๆของชายหน้าซึนนามว่าเวลา

จริงๆเว(ย่อจากเวลา)มันคงไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่นัก มันบอกเสมอว่าเรียนๆไปเถอะเดี๋ยวก็ตายแล้ว เครียดอะไรมากมาย เออจะว่าจริงมันก็จริงน่ะนะ ยอมครับยอม เวเป็นอีกคนที่ผมเถียงไม่เคยชนะ


“เวร”

ผมอุทานขึ้นเมื่อเปิดหน้าผลการลงทะเบียน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ


“แบบนี้ไม่ติดแน่ๆ”

ม่อนเดินมาชะโงกดูในมือถือผม ผมทิ้งตัวราบบนโซฟาอีกครั้งอย่างหน่ายใจ


“ต้องไปอ้อนวอนเจ๊แกแล้วล่ะมึงเอ๊ย เมื่อไหร่จะมีดวงกับการลงทะเบียนซักทีวะไนล์ โถๆ”

พลินทร์ เพื่อนอีกคนในคณะและในกลุ่มพูดขึ้น คนนี้ติดนิสัยปากเสีย มีไม่น้อยที่อยากจะเอาบาทาขึ้นมาทาบกับปากของไอ้เพื่อนตาคมคนนี้


“เฮ้อ”

ผมถอนหายใจโดยได้แต่หวังว่าอาจารย์ทิฟฟานี่จะไม่ใจร้ายจนเกินไป







แต่ผมคิดผิด


“ขอโทษนะนักศึกษา อาจารย์รับไม่ได้จริงๆ ปีนี้ได้ห้องเล็ก แค่สี่สิบคนก็แน่นแล้ว อาจารย์สอนไม่ไหว คุยกันทีเสียงงี้ระงมเชียว”

อาจารย์ทิฟฟานี่(แกเป็นลูกครึ่งไต้หวันน่ะ)เอ่ยก่อนจะส่ายหน้าทำคิ้วขมวด ผมก็พอเข้าใจในส่วนนี้เพราะตัวเองก็ไม่ชอบเสียงดังอยู่แล้ว


“เอางั้นก็ได้ครับ ไว้เทอมหน้าผมจะลองลงใหม่ละกันนะครับอาจารย์”

ผมไม่ตื๊อต่อให้เสียเวลา อาจารย์คนนี้แกไม่แพ้ลูกตื๊อเสียเท่าไหร่ บอกไม่ก็คือไม่ อีกอย่างผมก็เป็นคนขี้เกียจตื๊อด้วยจึงเดินออกมาพร้อมขยำกระดาษปาลงถังขยะ แต่ก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อก้อนกระดาษของผมไปปะทะกับก้อนกระดาษของใครอีกคนก่อนจะลงถัง

เออแฮะ มีคนลงไม่ติดเหมือนผมด้วยสินะ



ผมพาตัวเองเดินลงบันไดมาที่อีกห้องในตึกเดียวกัน เป็นวิชาที่ผมลงสำรองไว้น่ะครับ เผื่อไม่ติดอีกอันไง
แต่มันแย่ตรงที่วิชานี้น่ะแอบน่าเบื่อ แค่เห็น syllabus ผมก็ตาจะปิดแล้ว แต่ก็เอาเถอะ ไม่มีไรเรียนก็ต้องเรียนนี่แหละ

อาจารย์เริ่มสอนและแจกชีทหลักสูตรตามกระบวนการปกติทั่วไป ผมพลิกกระดาษไปมาก่อนจะเสตามองออกไปนอกหน้าต่าง


วันนี้เมฆครึ้ม ดูท่าฝนจะตก


คิดเรื่อยเปื่อยเพลินๆก็ถึงเวลาเบรคพอดี ผมเอาปากกาทับกระดาษไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินลงมาซื้อกาแฟใต้ตึก โดยไม่ได้ก้มลงเก็บร่มที่เผลอเตะกระเด็นไปจากจุดเดิมนิดหน่อย

มันติดนิสัยไปแล้วล่ะมั้งที่จะต้องดื่มกาแฟทุกบ่ายเพื่อผ่อนผันความง่วงนี้ ยิ่งวันนี้อากาศเย็นและฟ้าครึ้มเหมาะแก่การนอนบวกกับการเรียนการสอนที่ค่อนข้างน่าเบื่อแล้ว กาแฟเลยเป็นตัวช่วยที่ดีเยี่ยมไม่ให้หนังตาปิดลงมา


“อเมริกาโน่ร้อนไซส์กลางครับ”

สั่งไม่นานก็ได้ของที่ต้องการ ผมจึงเดินกลับขึ้นไปบนห้องอีกครั้งพร้อมเสียงฟ้าคำราม


ครืด


ผมกดปลดล็อคไอโฟนที่ซื้อมาเพราะดีไซน์ล้วนๆ เพื่อเข้าแชทไลน์ของกลุ่มเพื่อน พลินทร์พิมพ์ข้อความสั้นๆทิ้งไว้โดยที่มีแต่คนอ่านไม่ตอบ แน่สิครับพวกนั้นมันอยู่ด้วยกันหมด มีแต่รอผมตอบเนี่ยแหละ


Plinn: เย็นนี้ไปทีซีมั้ย


ฝนตก...
จะตกหนักมั้ยนะ
รถจะติดมั้ย
รถไฟฟ้าจะคนเยอะแค่ไหน

ผมชั่งใจซักพักก่อนจะพิมพ์ตอบ


Nile: ผ่าน


ทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่าการพูดการจาของผมห้วนแค่ไหน และมันเป็นเรื่องปกติที่เพื่อนๆจะต้องมานั่งตีความคำพูดของผมอีกรอบ


Mon: อีกละ จะไปไหนของมึง

Nile: บ้าน. ฝนตก. คนเยอะ.


ว่ากันตามจริงผมเหมือนมีอาการกลัวคนเยอะๆ ไม่ชอบความหนาแน่นของคน เวลาไหนหลบได้ก็พยายามเลี่ยง ไม่ได้รังเกียจใคร แค่ชอบอยู่โล่งๆมากกว่า หายใจสะดวกกว่าน่ะครับ


Plinn: เออตามใจ พวกกูจะไปหาหนังสือเขียนรายงาน มึงจะฝากดูไรมั้ย

Nile: ไม่ เสร็จแล้ว

Plinn: ไอ้ห่า บาย

Wayla: เร็วตลอด

Mon: มึงก็หายตลอดไอ้เว จะมาเรียนมั้ยวันนี้

Wayla: ไม่ กูเพิ่งตื่น


ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ต้องส่ายหน้าเบาๆกับการตื่นสายของเว คือนี่มันคาบบ่ายแล้วครับ คนบ้าอะไรตื่นตอนบ่ายสอง… ทั้งๆที่มันบอกมันนอนตั้งแต่สี่ทุ่ม…


Plinn: มึงไม่ไหลตายก็บุญละ

Nile: ไปเรียนไป

Plinn: ครับคุณปู่ อย่าเพิ่งบ่นพวกผมครับ


เท่านั้นผมก็กดล็อคหน้าจอให้กลายเป็นสีดำสนิทแล้วหันไปจดจ่อกับกระดาษตรงหน้าอีกรอบ อาจารย์ยังคงพูดเรื่องเดิมที่ผมรู้ลึกและเข้าใจอยู่แล้ว แน่สิวิชานี้มันประวัติศาสตร์ตะวันตกนี่นา ผมเรียนคล้ายแบบนี้แถมลึกกว่าไปแล้วตอนปีหนึ่งเนื่องจากมันเป็นวิชาบังคับของคณะ

สายตาสอดส่องภายในห้องก็เห็นผู้ชายในเสื้อช้อปบางคนนั่งหลับ น้องผู้หญิงใส่รองเท้าขาวนั่งเรียนอย่างตั้งใจ สาวกระโปรงสั้นจากบัญชีนั่งกดมือถือ และใกล้ตัวผมสุดคือผู้ชายที่กำลังนั่งจดอะไรซักอย่างลงบนสมุด

ผมเบนใบหน้ากลับไปที่หน้าต่างก่อนจะเหม่อมองไปยังน้ำที่เกาะอยู่บนกระจกใส



เฮ้อ
วันนี้รองเท้าจะเลอะอีกมั้ยนะ…



อาจารย์ปล่อยเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมง นับว่าเป็นลางดีของวิชานี้ เพราะนั่นแปลว่าผมจะได้มีเวลานอนมากขึ้น

กวาดทุกอย่างลงถุงผ้าสีน้ำเงินสดก่อนจะหยิบร่มแล้วเดินออกจากห้อง ลงลิฟต์ เพื่อจะพบว่าฝนเริ่มซาเสียที


ดี จะได้ไม่ลำบากมาก


ผมเดินไปยังทางลัดหลังตึกเพื่อจะไปโผล่ตรงจุดเรียกแท็กซี่เนื่องจากวันนี้ขี้เกียจขับรถมา แต่พอกางร่มแล้วก็ได้แต่สบถในใจ


เวร ร่มพัง


ผมว่าตอนออกจากบ้านมาก็เช็คแล้วนะ มันยังไม่เห็นพังเลย นี่ไอ้ตัวเหล็กมันหักทำให้กางได้ไม่สุด กลายเป็นร่มกรังๆกับตัวผมที่เริ่มเปียกปอน





แล้วรองเท้าก็เลอะจนได้




*




อ้าว ร่มใคร


ธันวาอุทานในใจเมื่อกางร่มสีดำด้านออกมาแล้วพบว่าไม่มีความผิดปกติเกิดขึ้น เขายังจำได้อยู่เลยว่าตอนออกจากหอได้เช็คร่มแล้วมันมีเหล็กก้านนึงหัก แต่ไม่ได้ซีเรียสอะไรมากจึงหยิบมาใช้


จริงๆเขาชอบโดนน้ำฝนเสียด้วยซ้ำ
ว่าแต่… ตกลงนี่ร่มใคร…


คิดไปก็กล่าวคำขอโทษในใจไปพลาง ผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นคงนึกด่าเขาในใจด้วยแน่ๆที่ดันหยิบสลับกันมา แต่เอาจริงๆเขาไม่คิดว่าจะมีคนใช้ร่มสีเดียวกันในคณะเขานะ.. ก็ปกติในคณะมีแต่ผู้หญิง พวกเธอก็ใช้ร่มสีหวานแหววหรือสีใสไปตามธรรมชาติแหละ


วันนี่เรียนวิชาเลือก..
นี่ผมไปหยิบร่มใครมา…


มือขาวตามไสตล์คนไทยเชื้อสายจีนนิดๆขยับร่มให้บังศีรษะพอดีแล้วก้าวเดินออกจากตัวอาคารไปยังคอนโดมิเนียมใกล้มหาลัย

ร่างสูงสะบัดน้ำออกจากร่มก่อนจะเอาไปวางไว้ที่ระเบียงห้อง นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองสายฝนที่เริ่มจะกระหน่ำหนักขึ้น


สัปดาห์หน้าค่อยเอาไปคืนละกัน…

ขอโทษด้วยนะผู้โชคร้าย


ไว้จะซื้อน้ำแข็งใสไปไถ่โทษนะ

No comments:

Post a Comment